Για τη δημιουργία της ομάδας, τους στόχους της, τις πρώτες αλλά και τις μελλοντικές δράσεις της, καθώς και για τις προκλήσεις που καλείται να αντιμετωπίσει, μίλησε στο kozan.gr, ο Γιώργος Κτιστάκης, φοιτητής και μέλος της ομάδας Ρομποτικής του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας με την ονομασία «Hyperion Robotics».
– Πότε δημιουργήθηκε η ομάδα και ποια είναι η φιλοσοφία της;
«Η ομάδα ιδρύθηκε το 2014. Φέτος κλείνει 12 χρόνια λειτουργίας και είναι η πιο παλιά ομάδα στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας. Ονομάζεται “Hyperion Robotics” και ιδρύθηκε από φοιτητές οι οποίοι είχαν πάθος για τη ρομποτική και ήθελαν να το εκφράσουν με κάποιο τρόπο εκτός από τα μαθήματα. Γι’ αυτό ιδρύθηκε αυτή η ομάδα. Αρχικά με ένα ερευνητικό ενδιαφέρον και στη συνέχεια με συμμετοχή σε διάφορους διεθνείς και παγκόσμιους διαγωνισμούς ρομποτικής».
– Ποιο ήταν το βασικό κίνητρο για τη δημιουργία της ομάδας και τι θέλατε να πετύχετε αρχικά;
«Όπως είπα, η ομάδα γενικά δημιουργήθηκε από φοιτητές που ήταν παθιασμένοι με τη ρομποτική. Αρχικά ήθελαν απλά μια δικαιολογία για να ασχοληθούν παραπάνω, αλλά στη συνέχεια, όσο η ομάδα απέκτησε πιο διαγωνιστικό ενδιαφέρον, συμμετείχε σε διαγωνισμούς σε διάφορα μέρη, στο Κατάρ, στην Ταϊλάνδη και στην Ινδία. Ακόμα και τώρα ασχολούμαστε με διαγωνισμούς τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο».
– Πόσα άτομα συμμετέχουν σήμερα στην ομάδα και τι ειδικότητες καλύπτουν;
«Φέτος συμμετείχαν περίπου 8 άτομα μαζί με τον αρχηγό. Ο αριθμός των ατόμων που συμμετέχουν κάθε χρόνο είναι 8 με 10. Προσπαθούμε να κρατάμε μια λίγο πιο στενή ομάδα».
– Ποια θεωρείτε μέχρι σήμερα τη μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας και τι σας δίδαξε αυτή η εμπειρία;
«Γενικά, από τότε που εγώ τουλάχιστον είμαι στην ομάδα, δηλαδή τα τελευταία 5 χρόνια, πέρυσι είχαμε βγει δεύτεροι στο Eurobot, που είναι ο μεγαλύτερος διαγωνισμός ρομποτικής στην Ευρώπη. Για εμάς αυτό είναι μεγάλη επιτυχία. Φέτος βγήκαμε πρώτοι στον Eurobot της Σερβίας, άρα γενικά τώρα τελευταία έχει ανέβει αρκετά το επίπεδο της ομάδας και αυτό φαίνεται στα αποτελέσματα. Ελπίζω να πάμε καλύτερα στο μέλλον».
– Η Δυτική Μακεδονία βρίσκεται σε ενεργειακή μετάβαση. Έχετε σκεφτεί εφαρμογές ρομποτικής που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν σε αιολικά ή φωτοβολταϊκά πάρκα;
«Έχουμε ασχοληθεί με διάφορα ερευνητικά projects στο παρελθόν. Κυρίως έχουμε φτιάξει διάφορα ρομπότ τα οποία ασχολούνται με την υγεία των φοιτητών, σε συνεργασία με το εργαστήριο, και δεν είναι μόνο της ομάδας. Σε ό,τι έχει να κάνει με την ομάδα, τώρα κυρίως ασχολείται με το διαγωνιστικό κομμάτι και δεν ασχολείται τόσο πολύ με το επαγγελματικό κομμάτι ώστε να φτιάξει κάτι το οποίο πρόκειται να γίνει προϊόν. Γι’ αυτό ασχολούνται κυρίως φοιτητές οι οποίοι το κάνουν για το διαγωνιστικό κομμάτι».
– Βλέπουμε όλο και περισσότερα ρομπότ να έχουν ανθρώπινη ή ζωική μορφή. Είναι θέμα λειτουργικότητας ή εξοικείωσης του κοινού με την τεχνολογία;
«Γενικά όλη η ιστορία του ανθρωποειδούς ρομπότ έχει ενδιαφέρον στο background και στην ιστορία τού πώς σιγά σιγά αρχίζει και γίνεται αυτό. Γενικά τα applications που δημιουργούνται είναι ακόμα αρκετά μακριά μέχρι όντως να υπάρχει κανονική χρήση. Το ανθρώπινο σώμα είναι ένας πάρα πολύ περίπλοκος μηχανισμός και το να καταφέρουμε ακόμα και το περπάτημα είναι κάτι πάρα πολύ δύσκολο, που ακόμα οι εταιρείες δεν το έχουν καταφέρει στο 100%. Πιστεύω ότι στο μέλλον, στα επόμενα 10 χρόνια, σίγουρα θα δούμε μια άνοδο χρήσης αυτού του είδους ρομπότ, αλλά ακόμα είναι λίγο καινούργια τεχνολογία».
– Υπάρχει ο φόβος ότι τα ρομπότ θα αντικαταστήσουν θέσεις εργασίας. Εσείς πώς το βλέπετε;
«Τελείως αντικατάσταση δεν νομίζω να γίνει σύντομα. Όπως έχουμε δει, έπρεπε να φοβόμαστε περισσότερο την αντικατάσταση του ανθρώπινου προσωπικού από AI παρά από ρομπότ. Έχει αποδειχθεί ότι είναι πιο δύσκολο τα ρομπότ να αντικαταστήσουν τον άνθρωπο. Πιστεύω ότι η χρήση ρομπότ για να κάνουν εργασίες που είναι επικίνδυνες για ανθρώπους, ας πούμε δουλειές σε σπηλιές ή οτιδήποτε είναι αρκετά επικίνδυνο, μπορεί να αντικατασταθεί από ρομπότ τα οποία ελέγχονται από ανθρώπους. Εκεί υπάρχει μέλλον και ελπίζουμε τουλάχιστον να πάει εκεί όλη αυτή η δουλειά, επειδή θα έχει όντως ένα καλό αντίκτυπο χωρίς να μειωθούν οι δουλειές. Αλλά στο μέλλον ποτέ δεν ξέρεις τι θα γίνει με αυτό το κομμάτι».
– Πόσο «πράσινη» μπορεί να είναι η ρομποτική; Χρησιμοποιείτε ανακυκλωμένα υλικά ή εξαρτήματα από παλαιότερα projects;
«Εμείς συγκεκριμένα, πέρα από υλικά που χρησιμοποιούμε κυρίως από 3D εκτυπωτές, η εταιρεία που είχαμε τη χαρά να γίνει σπόνσορας χρησιμοποιεί ένα μεγάλο ποσοστό ανακυκλώσιμων υλικών. Από την άλλη, εμείς κάθε χρόνο για τα ρομπότ που φτιάχνουμε παίρνουμε πάρα πολλά κομμάτια από τα προηγούμενα ρομπότ και προσπαθούμε να χρησιμοποιήσουμε όσο το δυνατόν λιγότερα καινούργια, και λόγω κόστους και λόγω σπατάλης. Είμαστε πολύ προσεκτικοί γενικά με όλη αυτή την ιστορία. Οτιδήποτε έχει το φετινό ρομπότ είναι κατευθείαν από το παλιό, δεν πήραμε τίποτα καινούργιο».
– Πώς ξεκινά ένας φοιτητής στην Κοζάνη να ασχολείται με τη ρομποτική;
«Γενικά πολλοί άνθρωποι έχουν διαφορετικούς λόγους που μπήκαν σε αυτή την ιστορία. Πολλοί μπορεί να το έχουν δει σαν κάτι που έκαναν σαν παιδιά στο δημοτικό, στο γυμνάσιο ή στο λύκειο. Κάποιοι άλλοι έχουν ασχοληθεί με διαγωνισμούς ρομποτικής, όπως και άτομα από εδώ. Άλλοι έχουν γενικά χόμπι να φτιάχνουν πράγματα και έρχονται εδώ και θέλουν να ασχοληθούν με κάτι παραπάνω. Από όλες τις περιπτώσεις έχουμε δει άτομα να μπαίνουν στην ομάδα που θέλουν να ασχοληθούν. Δεν υπάρχει κάτι που πρέπει να ξέρεις από πριν για να θέλεις να ασχοληθείς. Αν έχεις όρεξη και κίνητρο μπορείς να κάτσεις να μάθεις, φυσικά όπως κάνουμε και εδώ πέρα. Δεν μας νοιάζει τόσο πολύ η προϋπηρεσία. Αν κάποιος έχει κίνητρο, μπορεί να μάθει ρομποτική».
– Αν έπρεπε να εξηγήσετε απλά τι κάνει ένα ρομπότ που κατασκευάζετε, πώς θα το περιγράφατε;
«Τα ρομπότ μας είναι φτιαγμένα τελείως για διαγωνιστικούς σκοπούς. Είναι φτιαγμένα να ακολουθούν τους κανόνες που δίνει ο διαγωνισμός ώστε να έχουμε όσο το δυνατόν καλύτερο αποτέλεσμα για να μπορούμε να διαγωνιστούμε εναντίον άλλων ομάδων στο υψηλότερο επίπεδο που έχει να δώσει η Ευρώπη».
– Από τι αποτελείται το ρομπότ σας; Χρησιμοποιείτε εξειδικευμένα υλικά ή και πιο “καθημερινά” εξαρτήματα;
«Όταν είχε αρχίσει η ομάδα, σίγουρα χρησιμοποιούσαν λίγα υλικά, αλλά όσο μαθαίνουμε περισσότερο και όσο έχουμε την ευκαιρία να δουλέψουμε με εταιρείες που ασχολούνται με τον χώρο, τα υλικά που χρησιμοποιούμε έχουν γίνει πιο εξειδικευμένα. Χρησιμοποιούμε κάμερες και αισθητήρες φτιαγμένους για εργοστασιακά applications. Χρησιμοποιούμε κινητήρες που έχουμε σχεδιάσει μόνοι μας, οι οποίοι είναι συγκεκριμένα φτιαγμένοι για τη δική μας δουλειά. Όσο περνά ο καιρός γίνονται όλο και πιο εξειδικευμένα. Από την άλλη, για να ασχοληθεί κάποιος με αυτή την ιστορία δεν χρειάζεται να τα έχει όλα αυτά, καθώς έχουμε φτιάξει και στο παρελθόν ρομπότ με πολύ πιο απλό εξοπλισμό που είχε καλά αποτελέσματα».
– Είναι ακριβή η ενασχόληση με τη ρομποτική; Πώς καλύπτονται τα έξοδα;
«Σίγουρα δεν είναι ένα φθηνό χόμπι. Υπάρχουν διάφορα κομμάτια που είναι ακριβά. Επίσης, αν γίνουν λάθη και χαλάσουν αυτά τα κομμάτια, πρέπει να έχεις και ανταλλακτικά για να τα καλύψεις. Ειδικά σε διαγωνιστικό περιβάλλον έχουμε ανταλλακτικά σχεδόν για όλα όσα ενδεχομένως χρειαστεί να αλλάξουμε. Η ομάδα στηρίζεται από το Πανεπιστήμιο και από χορηγίες που έχουμε, τόσο χρηματικές όσο και υλικές. Είμαστε πάρα πολύ χαρούμενοι που μας στηρίζουν και προσπαθούμε να τους προωθήσουμε όσο περισσότερο μπορούμε, επειδή αυτοί είναι που μας επιτρέπουν να κάνουμε αυτό που κάνουμε. Χωρίς αυτούς δεν θα μπορούσαμε να ασχοληθούμε ή να πάμε σε διαγωνισμούς και δεν θα είχαμε τις επιτυχίες που έχουμε».
– Τι κερδίζετε ως φοιτητές από αυτή τη συμμετοχή; Σας δίνει πλεονέκτημα στην αγορά εργασίας;
«Σίγουρα δίνει, αποδεδειγμένα, πλεονέκτημα. Παλιά μέλη που έχουν αποφοιτήσει και έχουν περάσει από την ομάδα, λένε ότι στις συνεντεύξεις πάντα τους ρωτάνε για την ομάδα, την οποία θεωρούν ίσως πιο σημαντική από το πτυχίο. Είναι όντως πρακτική εμπειρία, κάτι που τα πανεπιστήμια δεν δίνουν. Το να ασχολείσαι με μια ομάδα, και όχι μόνο με τη ρομποτική αλλά γενικά με οποιουδήποτε είδους φοιτητική ομάδα, είναι ένα μακροπρόθεσμο project που σου δίνει τη δυνατότητα να δουλεύεις σε ομάδα σε ένα αξιόλογο φοιτητικό επίπεδο».
– Θυμάστε την πρώτη στιγμή που το ρομπότ σας λειτούργησε σωστά; Τι νιώσατε;
«Καλή ερώτηση. Το “λειτούργησε σωστά” είναι γενικά μία ενδιαφέρουσα φράση. Το 2024 ήταν νομίζω η τρίτη χρονιά που είχα πάει. Γενικά, με τα ρομπότ που φτιάχνουμε ακόμα μαθαίνουμε πώς λειτουργεί όντως κάτι πρώτη φορά ακριβώς όπως το περιμέναμε. Ήταν σίγουρα μία πολύ καλή στιγμή. Πιο πρόσφατα, στη Σερβία, όταν τα ρομπότ έκαναν κάτι που εμείς δεν το περιμέναμε αλλά το αποτέλεσμα ήταν αυτό που θέλαμε, ήταν το καλύτερο συναίσθημα. Όταν βλέπουμε το ρομπότ να κάνει κινήσεις που τις επιλέγει τελείως μόνο του και όταν όντως λειτουργεί, δεν υπάρχει κάτι παρόμοιο με αυτό σε αυτό το πεδίο. Το είδαμε πολύ έντονα τώρα στη Σερβία, όπου το ρομπότ που φτιάξαμε είναι το πιο εξειδικευμένο. Το σημαντικό είναι να σπας το project σε μικρά goals και κάθε goal που πετυχαίνεις σε βοηθά να συνεχίσεις».
kozan.gr – Μιχάλης Μήγκος
