Η χθεσινή συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Κοζάνης δεν αποκάλυψε απλώς μια πολιτική ήττα της Δημοτικής Αρχής στο θέμα των εργαζομένων των κοινωνικών δομών (μέσω ΕΣΠΑ). Αποκάλυψε κάτι πολύ βαθύτερο. Tην πλήρη απουσία συνοχής, συντονισμού και διοικητικής λειτουργίας μέσα στην ίδια την παράταξη του Δημάρχου I. Koκκαλιάρη. Κι αυτό δεν φάνηκε μόνο από το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, όπου τρία κορυφαία στελέχη της συμπολίτευσης (Ιωαννίδης, Κουρού και Χατζημανώλη) διαφοροποιήθηκαν δημόσια (διαβάστε εδώ). Φάνηκε κυρίως από την εικόνα που υπήρχε καθ’ όλη τη διάρκεια της συζήτησης. Δημοτικοί σύμβουλοι της πλειοψηφίας που έδειχναν να μην έχουν σαφή εικόνα για το τι ακριβώς είχε προηγηθεί, τι είχε συζητηθεί, ποια ήταν η ουσία της ένστασης των εργαζομένων και γιατί τελικά η διατύπωση περί «πάγιων και διαρκών αναγκών» είχε τόσο μεγάλη σημασία. Και κάπου εκεί αρχίζει η πραγματική πολιτική ευθύνη του Δημάρχου. Γιατί όταν, περίπου, δυόμιση χρόνια μετά την ανάληψη της διοίκησης συνεχίζεις να εμφανίζεις εικόνα εσωτερικής ανοργανωσιάς, όταν δεν μπορείς να πείσεις ούτε τη δική σου ομάδα για τη «γραμμή» που εισηγείσαι, όταν κάθε σοβαρό θέμα καταλήγει να εξελίσσεται σε εσωτερικό μέτωπο, τότε το πρόβλημα δεν είναι ούτε επικοινωνιακό ούτε συγκυριακό. Είναι βαθιά διοικητικό και προσωπικό. Κι αν τον πρώτο ενάμιση χρόνο υπήρχε ανοχή κι υπομονή, σήμερα, δυόμιση χρόνια μετά, δεν υπάρχει δικαιολογία.
Πολλοί είχαν επισημάνει εγκαίρως λάθη, παραλείψεις και παθογένειες στη λειτουργία της Δημοτικής Αρχής. Ωστόσο, σχεδόν πάντα αυτές οι παρατηρήσεις αντιμετωπίζονταν — και συνεχίζουν σε μεγάλο βαθμό να αντιμετωπίζονται — από τον Δήμαρχο είτε ως προσωπική αμφισβήτηση είτε με όρους εσωτερικών «στρατοπέδων». Συχνά, μάλιστα, μπαίνουν στο ίδιο «τσουβάλι» με τις υπερβολικές ή ακόμη και σκόπιμα στοχευμένες επιθέσεις και την κριτική που ασκείται από άλλους κύκλους για διαφορετικούς λόγους και σκοπιμότητες. Κι εκεί ίσως βρίσκεται και η μεγαλύτερη αδυναμία του Δημάρχου. Ότι ποτέ δεν κατάφερε να διαχωρίσει και να αξιολογήσει πλήρως αυτές τις κρίσεις και κριτικές. Όπως επίσης και το θεσμικό του ρόλο από το προσωπικό και παραταξιακό στοιχείο.
Σε μια διοίκηση όμως, ειδικά όταν ασκείς εξουσία, δεν μπορείς να λειτουργείς με βάση ποιος είναι «δικός σου», ποιος σου μίλησε, ποιος σε στήριξε ή ποιος σε αμφισβήτησε. Οφείλεις να λειτουργείς με βάση το σωστό, το δίκαιο και το συμφέρον της λειτουργίας του Δήμου. Να μπορείς να πεις «έγινε λάθος» ακόμη κι όταν το λάθος προέρχεται από ανθρώπους του στενού σου κύκλου. Να στηρίζεις αυτό που είναι θεσμικά και πολιτικά ορθό, όχι αυτό που διατηρεί προσωρινές ισορροπίες. Η χθεσινή εικόνα έδειξε ακριβώς το αντίθετο. Μια δημοτική αρχή που συνεχίζει να λειτουργεί χωρίς κοινή γραμμή, χωρίς πολιτική συνοχή (έχει επισημανθεί επανειλημμένως) και χωρίς εκείνη τη διοικητική ωριμότητα που απαιτείται όταν τα προβλήματα πλέον δεν συγχωρούν αυτοσχεδιασμούς. Και το χειρότερο για τη Δημοτική Αρχή δεν είναι ότι έχασε μια ψηφοφορία, είναι ότι πλέον αρχίζει να παγιώνεται η αίσθηση πως τίποτα απ’ όλα αυτά δεν αλλάζει.
Η Χύτρα
