Επετειακή ειδική αναφορά για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, του Προεδρεύοντος στη συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής την 19η Μαΐου, Πάρι Κουκουλόπουλου, Αντιπροέδρου της Βουλής & Βουλευτή Κοζάνης του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής:
«Βαρύς ο θεσμικός μου ρόλος σήμερα, επιφορτισμένος με την ύψιστη τιμή να εκφωνήσω την Ειδική Αναφορά για την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Η συγκίνηση είναι βαθιά για όλους μας. Δεν το λέμε τυπικά, δεν πρόκειται για μια απλή αναδρομή στο παρελθόν.
Σήμερα -όπως κάθε χρόνο τέτοια μέρα- στη μαύρη επέτειο της 19ης Μαΐου κλίνουμε ευλαβικά το γόνυ στις 353.000 Ηρωίδες και Ήρωες της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού.
– Γύρω μας αναβλύζει ξανά το ποτάμι αίματος ενός από τα ειδεχθέστερα μαζικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
– Μπροστά από τα μάτια μας περνούν οι συστηματικές εξοντώσεις, οι βίαιοι εκτοπισμοί, οι πορείες θανάτου, οι σφαγές, οι βιασμοί, τα βασανιστήρια, οι λεηλασίες που υπέστησαν οι Ελληνίδες και οι Έλληνες του Πόντου, στο πλαίσιο ενός προμελετημένου σχεδίου που βάλθηκε να ξεριζώσει βίαια έναν πανάρχαιο, ακμάζοντα πολιτισμό από την πατρογονική του εστία.
– Στα αυτιά μας έρχονται οι μακρινοί ήχοι από τον θρήνο και το κλάμα των ξεριζωμένων. Τα δάκρυα εκείνων που επέζησαν. Δάκρυα που μεταλαμπαδεύτηκαν από τις γιαγιάδες και τους παππούδες στις επόμενες γενιές και δεν στέρεψαν ποτέ. Δάκρυα που πότισαν τη Μητέρα Ελλάδα και έδωσαν θαυμαστούς καρπούς προκοπής, προόδου και δημιουργίας, μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες.
Τριάντα δύο χρόνια πριν, στις 24 Φεβρουαρίου του 1994, εδώ σε αυτήν την αίθουσα, επί Πρωθυπουργίας Ανδρέα Παπανδρέου και Προεδρίας της Βουλής Απόστολου Κακλαμάνη, η Εθνική Αντιπροσωπεία επιτέλεσε ένα ιστορικό της καθήκον. Ψηφίζοντας ομόφωνα τον Νόμο 2193/1994, καθιέρωσε επίσημα τη 19η Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, βάζοντας τα θεμέλια για τη δικαίωση του Ποντιακού Ελληνισμού. Δεν λησμονούμε τους αρχιτέκτονες της νομοθετικής πρωτοβουλίας: Πολυχρόνη Ενεπεκίδη, Κώστα Φωτιάδη και Μιχάλη Χαραλαμπίδη.
Η αναγνώριση εντός των συνόρων ήταν μόνο η αρχή. Το ιερό χρέος μας στα 353.000 αθώα θύματα παραμένει ανεξόφλητο, όσο δεν υπάρχει καθολική διεθνής αναγνώριση της Γενοκτονίας του Ποντιακού και συνολικά του Μικρασιατικού Ελληνισμού από τη Διεθνή Κοινότητα και από την ίδια την Τουρκία.
Δυστυχώς, ακόμα ούτε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν την έχει αναγνωρίσει. Οι μεμονωμένες περιπτώσεις αναγνώρισης ανά τον πλανήτη, αποτελούν φωτεινά παραδείγματα για τον αγώνα που όλοι μαζί, ενωμένοι και συλλογικά, χωρίς διαχωριστικές γραμμές, οφείλουμε να κλιμακώσουμε.
Η διεθνοποίηση του ζητήματος, η ευαισθητοποίηση της ελληνικής, της τουρκικής και της διεθνούς κοινής γνώμης, η πλήρης αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, η καταδίκη της βαρβαρότητας, η αποτροπή νέων θηριωδιών, αποτελούν τη συγκολλητική ουσία που ενώνει σύσσωμη την ελληνική κοινωνία, σε αυτό το κοινό δίκαιο αίτημα.
Ειδικά στην τρέχουσα συγκυρία, κατά την οποία
– ο αυταρχικός αναθεωρητισμός και η επιβολή του δικαίου του ισχυρού τείνουν να κατισχύσουν του διεθνούς δικαίου,
– τα ανθρώπινα δικαιώματα, ακόμα και η αξία της ανθρώπινης ζωής, δοκιμάζονται στις εν εξελίξει πολεμικές συρράξεις,
– η Τουρκία, η Χώρα που διέπραξε τη Γενοκτονία, προκαλεί με παράνομες, εκτός διεθνούς δικαίου, ενέργειες,
το αποτρεπτικό μήνυμα της ιστορικής αλήθειας αποκτά πολλαπλασιαστική βαρύτητα για το παρόν και το μέλλον της Ανθρωπότητας.
Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,
“Τα ταφία μ’ έχασα, Ντ’ έθαψα κι’ ενέσπαλα. Τ’ εμετέρτς αναστορώ, όι – όι, Και ‘ς σο ψυόπο μ’ κουβαλώ”.
Έχασα τους τάφους μου, αυτούς που έθαψα και δεν ξέχασα. Θυμάμαι τους δικούς μου και στην ψυχή μου τους κουβαλώ.
Οι στίχοι από το λαϊκό ποντιακό μοιρολόι, υπό τη συνοδεία της ποντιακής λύρας, αντηχούν σήμερα σε όλη την Ελλάδα. Το γνωρίζουμε καλά στη Μακεδονία και την πατρίδα μου την Κοζάνη από τα αδέλφια μας τους Πόντιους.
Όπως η ποντιακή λύρα δεν σταμάτησε να παίζει ανά τους αιώνες, αφυπνίζοντας το δικαίωμα στη μνήμη,
έτσι και εμείς δεν θα σταματήσουμε να τιμούμε και να διεκδικούμε το αντίδοτο στη λήθη, τη διεθνή αναγνώριση της αποτρόπαιης Γενοκτονίας.
Ζουν ανάμεσά μας. Αιωνία τους η μνήμη.»
Εγώ λέω να έβαζες στην ομιλία σου τη δήλωση καταδίκης οταν στην απουκρα της κοζανης έσπασαν το κλαρίνο που έπαιξε ποντιακά…..φίλε των Ποντίων παρη. Αναμένω και τα σχόλια των φίλων σου.
Αθάνατοι!
Μας συγκίνησες Πάρη
Ο ΠΟΝΤΟΣ ΖΕΙ!
ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΣΥΓΚΙΝΗΘΗΚΑΜΕ ΟΤΑΝ ΕΣΠΑΣΕ ΤΟ ΚΛΑΡΙΝΟ ΠΟΥ ΕΠΑΙΞΕ ΠΟΝΤΙΑΚΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΜΕ ΑΓΩΝΙΑ ΩΣ ΠΟΝΤΙΟΙ ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΊ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΑΠΚ ΤΗΝ ΤΟΤΕ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ…ΕΥΤΥΧΩΣ.
Δεν έχει νεκρούς εσύ 10.46 και 13.54;; Δεν έχεις ίχνος ενσυναίσθησης να αντιληφθείς τι σημαίνει η σημερινή μέρα για όλους μας; Άι σαπέρα να λερώσεις καμιά άλλη ανάρτηση και μη μας βρωμίζεις τέτοια μέρα θρήνου με τις εμμονές σου.
Αιωνία τους η μνήμη. Άξιος κύριε Κουκουλόπουλε.
Κ. Καραμανλής και Γ. Παπανδρέου κατέθεσαν στεφάνι στον τάφο του Κεμάλ Ατατούρκ (2008) ! Πρόσβαλαν βάναυσα το ποντιακό ολοκαύτωμα.
Τουλάχιστον οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε αυτό:
Όταν το 1999 ο Δήμος Κοζάνης επί Δημαρχίας του ενσωμάτωσε τις πρώτες είκοσι Κοινότητες στον νέο Καποδιστριακό Δήμο, ο Κουκουλόπουλος σε αντίθεση με τις απαξιωτικές και ανάρμοστες συμπεριφορές συνεργατών του στην τότε Δημοτική Αρχή προς τους κατοίκους των προσφυγικών οικισμών, μιλούσε πάντα, δημόσια και ιδιωτικά, για τη σημαντική προσφορά του προσφυγικού πληθυσμού του Δήμου στην οικονομική και πολιτισμική ανάπτυξη της περιοχής. Και αυτό οι πρόσφυγες του το αναγνώριζαν δίνοντάς του στα χωριά αυτά συντριπτικές εκλογικές νίκες σε αντίθεση με τα ντόπια χωριά που οι παλαιοελλαδίτες κάτοικοί τους ψήφιζαν πάντα συντηρητικά.
Αν λοιπόν πρέπει για το συγκεκριμένο θέμα να του χρεώσουμε κάτι αυτό είναι η ειλικρίνειά του και η διαχρονική πίστη του στην προσφορά των προσφύγων στον τόπο. Πράγμα που δεν είναι ακόμη και σήμερα γεγονός αδιαμφισβήτητο για μια μεγάλη μερίδα Κοζανιτών.