Ο Βασίλης Τσιάνας δεν είναι απλώς ένας ακόμη διαιτητής handball. Είναι ένας άνθρωπος που εδώ και σχεδόν 24 χρόνια βρίσκεται στα κορυφαία γήπεδα της χώρας, συμμετέχοντας σε τελικούς πρωταθλημάτων, play-offs και μεγάλα παιχνίδια της Α1, εκπροσωπώντας παράλληλα την Κοζάνη σε πανελλαδικό επίπεδο. Σε συνέντευξή του στο Kozan.gr, το απόγευμα της Τετάρτης 20/5, μίλησε για τη διαδρομή του, τις δυσκολίες, το άγχος, τις στιγμές που δεν θα ξεχάσει ποτέ αλλά και τη σημασία της δικαιοσύνης στη διαιτησία. Η ενασχόλησή του με το handball ξεκίνησε από μικρή ηλικία ως αθλητής. Όπως αποκάλυψε, η μετάβαση στη διαιτησία έγινε στις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν οι συνθήκες δεν επέτρεψαν τη συνέχιση της αθλητικής πορείας του. «Θέλαμε να μείνουμε στον χώρο του handball και είδαμε τη διαιτησία σαν μια συνέχεια αυτού που αγαπούσαμε», ανέφερε χαρακτηριστικά. Ο ίδιος θυμήθηκε με χιούμορ αλλά και έντονη συγκίνηση τα πρώτα του βήματα, περιγράφοντας το πρώτο παιχνίδι Α1 που σφύριξε στο Κιλκίς. Όπως είπε, ο ίδιος και ο συνδιαιτητής του έχασαν τον δρόμο και έφτασαν στο γήπεδο μόλις πέντε λεπτά πριν την έναρξη του αγώνα. «Το άγχος ήταν τεράστιο. Πρώτο παιχνίδι Α1 και φτάσαμε λες και ήμασταν θεατές», είπε γελώντας. Παρά τη μεγάλη εμπειρία του, ο Βασίλης Τσιάνας παραδέχεται πως υπάρχουν στιγμές που μένουν ανεξίτηλες στη μνήμη. Μία από αυτές ήταν ο τελικός ΠΑΟΚ – ΑΕΚ, όταν ένα σφύριγμα στο τελευταίο δευτερόλεπτο άλλαξε τον πρωταθλητή. «Ένα δευτερόλεπτο πριν ο ΠΑΟΚ ήταν πρωταθλητής και στο επόμενο δεύτερος. Αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ», τόνισε.
Ο έμπειρος διαιτητής στάθηκε ιδιαίτερα και στην ψυχολογική πίεση που δέχονται οι διαιτητές, υπογραμμίζοντας πως ο πραγματικά καλός διαιτητής είναι εκείνος που μπορεί να αντέξει τις δύσκολες στιγμές. «Οι καλοί διαιτητές φαίνονται στις δύσκολες έδρες και στα δύσκολα παιχνίδια», σημείωσε, επικαλούμενος μάλιστα και τη φιλοσοφία του θρυλικού διαιτητή στο ποδόσφαριο Κολίνα. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και σε ένα περιστατικό που τον σημάδεψε ανθρώπινα. Σε έναν τελικό ανάμεσα σε ΑΕΚ και ΠΑΟΚ, είδε ένα μικρό παιδί στην κερκίδα να βρίζει επηρεασμένο από τη συμπεριφορά των μεγάλων. «Ήταν από τις λίγες φορές που γύρισα προς την κερκίδα. Κοίταξα το παιδί στα μάτια και του είπα μόνο “γιατί;”», ανέφερε συγκινημένος. Παράλληλα, μίλησε με υπερηφάνεια για την Κοζάνη και το handball της περιοχής, τονίζοντας πως οι Κοζανίτες διαιτητές θεωρούνται ουδέτεροι και αξιόπιστοι σε κορυφαία παιχνίδια της χώρας. «Είναι τιμή για εμάς αλλά και για την Κοζάνη που βρισκόμαστε σε αυτό το επίπεδο», σημείωσε. Ο ίδιος δεν έκρυψε την ανησυχία του για το μέλλον της διαιτησίας, σε ό,τι αφορά την Κοζάνη, λέγοντας πως όλο και λιγότερα νέα παιδιά επιλέγουν να μπουν σε αυτόν τον χώρο λόγω της πίεσης και της τοξικότητας.
Δείτε το χαρακτηριστικό στιγμιότυπο, που αναφέρεται σ’ ένα περιστατικό που τον σημάδεψε, μ’ ένα μικρό παιδί (μαθητής δημοτικού) στην κερκίδα να τον βρίζει
Παρακολουθήστε ΟΛΗ τη συνέντευξη από την αρχή
