Ο Πάρις Κουκουλόπουλος σωστά ανέδειξε από το βήμα της Βουλής τον σημαντικό ρόλο των περιφερειακών τηλεοπτικών σταθμών και γενικότερα των τοπικών μέσων ενημέρωσης.
Όταν όμως η συζήτηση φτάνει στην επιβίωση της ενημέρωσης στην περιφέρεια, υπάρχει ένας μεγάλος «αόρατος» πρωταγωνιστής που συνήθως μένει εκτός κάδρου: ο επαρχιακός Τύπος.
Οι τοπικές εφημερίδες καλούνται εδώ και χρόνια να λειτουργήσουν μέσα σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο υποχρεώσεων, αυξανόμενου κόστους και συνεχώς μειούμενων εσόδων.
Την ίδια ώρα, επωμίζονται το βάρος της δημοσίευσης διακηρύξεων, ανακοινώσεων και θεμάτων που αφορούν την τοπική κοινωνία, συχνά χωρίς την ανάλογη στήριξη της Πολιτείας.
Αν πράγματι θέλουμε να κρατήσουμε ζωντανά τα τοπικά μέσα ενημέρωσης, τότε η συζήτηση δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στα τηλεοπτικά μέσα.
Ο επαρχιακός Τύπος αποτελεί ιστορικό πυλώνα της ενημέρωσης, της λογοδοσίας και της δημοκρατικής λειτουργίας των τοπικών κοινωνιών.
Δυστυχώς, πολλοί θυμούνται τις τοπικές εφημερίδες μόνο όταν χρειάζονται δημοσιεύσεις ή προβολή δράσεων.
Στην πράξη όμως οι εκδότες και οι εργαζόμενοι στον επαρχιακό Τύπο βρίσκονται αντιμέτωποι με δυσβάσταχτες υποχρεώσεις, άνισους όρους ανταγωνισμού και συχνά με μορφές έμμεσης εξάρτησης που δεν βοηθούν ούτε την ελευθερία της ενημέρωσης ούτε τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων.
Γιατί πέρα από τις δυσβάσταχτες υποχρεώσεις και ελέγχους που θυμίζουν …χειραγώγηση χειριστου είδους υπάρχουν και οι ενδοεκδοτικές ίντριγες ακομα και με την στήρηξη πολιτικών και αυτοδιοικτικων προσώπων!
Αν λοιπόν η αγωνία είναι πραγματικά να παραμείνουν ζωντανά τα τοπικά μέσα ενημέρωσης, τότε η συζήτηση πρέπει να ανοίξει για όλους.
Και πρωτίστως για τον επαρχιακό Τύπο, που συνεχίζει να δίνει καθημερινά τη μάχη της ενημέρωσης μακριά από τα φώτα της Αθήνας.
Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό.
Το χειρότερο είναι ότι πολλές φορές καλείται να επιβιώσει μέσα σε ένα περιβάλλον εξαρτήσεων και πιέσεων απο την εκάστοτε εξουσία
Όταν η οικονομική επιβίωση ενός μέσου συνδέεται άμεσα ή έμμεσα απο δημόσιες δαπάνες, καταχωρίσεις και δημοσιεύσεις, τότε δημιουργούνται συνθήκες που δεν βοηθούν ούτε την ανεξαρτησία της ενημέρωσης ούτε τον υγιή ανταγωνισμό.
Αν λοιπόν θέλουμε πραγματικά να μιλήσουμε για πολυφωνία, δημοκρατία και ενημέρωση στην περιφέρεια, ας κοιτάξουμε και αυτούς που δίνουν τη μάχη μακριά από τα τηλεοπτικά φώτα.
Γιατί χωρίς τον επαρχιακό Τύπο, η περιφέρεια δεν χάνει απλώς εφημερίδες. Χάνει μνήμη, έλεγχο, κριτική και τελικά τη φωνή της.
«Τα τοπικά κανάλια έχουν φωνή. Οι εφημερίδες;»
