Το συλλαλητήριο ορίστηκε για τις 9 Ιουλίου στην Κοζάνη. Μέχρι τότε θα ακούσουμε και θα διαβάσουμε πολλά. Ότι θα πετύχει. Ότι δεν θα πετύχει. Ότι δεν είναι η κατάλληλη στιγμή. Ότι είναι καλοκαίρι. Ότι ο κόσμος λείπει. Ότι δεν αλλάζει τίποτα με ένα συλλαλητήριο. Ότι αν δεν γεμίσει η πλατεία θα πρόκειται για αποτυχία. Ότι: «Γιατί να κατέβω; Για τους συνδικαλιστές που τόσα χρόνια ήταν μέσα στη ΔΕΗ κι εγώ δεν μπορούσα ούτε σε ένα οκτάμηνο να βρω δουλειά;». Τα έχουμε ξανακούσει όλα και πράγματι έχουν τη δική τους βάση, γιατί πολλοί άνθρωποι αισθάνθηκαν αδικημένοι όλα τα προηγούμενα χρόνια. Όμως κάθε φορά που γίνεται ή θα γίνεται μια τέτοια κινητοποίηση, που αφορά το μέλλον όλων, η ανεργία δεν θα ξεχωρίσει ποιος ήταν εργαζόμενος στη ΔΕΗ και ποιος όχι. Η συρρίκνωση της αγοράς δεν θα ρωτήσει ποιος ήταν συνδικαλιστής και ποιος άνεργος. Κι η μείωση του πληθυσμού δεν θα κάνει διακρίσεις.
Θα υπάρξουν ασφαλώς κι εκείνοι που θα πουν: «Θέλετε να κρατήσετε τον λιγνίτη για πάντα. Δεν θέλετε την επόμενη ημέρα και κρατάτε πίσω την περιοχή». Είναι μια άποψη που ακούγεται συχνά. Μόνο που το ερώτημα είναι άλλο. Ποια επόμενη ημέρα; Γιατί, μέχρι σήμερα, η τοπική κοινωνία δεν έχει δει τίποτα ουσιαστικό, ούτε τις θέσεις εργασίας, ούτε τη νέα παραγωγική ταυτότητα που της υποσχέθηκαν ως αντάλλαγμα για την απολιγνιτοποίηση. Κι όσο αυτή η πραγματικότητα δεν αλλάζει, όσο η “επόμενη ημέρα” παραμένει περισσότερο υπόσχεση παρά καθημερινή εμπειρία, τόσο περισσότεροι πολίτες θα θεωρούν ότι η παράταση λειτουργίας των λιγνιτικών μονάδων δεν είναι επιστροφή στο παρελθόν, αλλά μια προσωρινή ασπίδα μέχρι να υπάρξει κάτι πραγματικά καλύτερο. Αυτό δεν σημαίνει ότι η περιοχή αρνείται να αλλάξει. Σημαίνει ότι δυσκολεύεται να εγκαταλείψει το παλιό πριν δει ότι το καινούργιο υπάρχει πραγματικά. Κι αυτή είναι μια ανησυχία που δύσκολα μπορεί να αγνοήσει κανείς.
Η στήλη έχει γράψει πολλές φορές ότι θα έπρεπε να είχαν προηγηθεί κι άλλες μορφές πίεσης, πριν φτάσουμε εδώ. Όμως αυτά δεν έγιναν (ελπίζουμε κάποια στιγμή να γίνουν). Κανείς δεν περιμένει ότι ένα συλλαλητήριο θα λύσει από μόνο του το πρόβλημα της περιοχής. Ούτε ότι την επόμενη ημέρα θα αλλάξει η κυβερνητική πολιτική. Όμως το συλλαλητήριο είναι μία μορφή αντίδρασης. Ένας κρίκος σε μια αλυσίδα ενεργειών. Αν απορρίπτεις κάθε κινητοποίηση επειδή δεν φέρνει άμεσο αποτέλεσμα, τότε στην ουσία λες στην κοινωνία να μην κινητοποιείται ποτέ. Στις 9 Ιουλίου δεν θα κριθεί αν θα λυθεί το πρόβλημα της Δυτικής Μακεδονίας. Ας γίνουμε όμως όλοι λίγο σοφότεροι. Ας κρατήσουμε τα σωστά, ας αναγνωρίσουμε τα λάθη και, κυρίως, ας μη βρεθούμε στην επόμενη μεγάλη δοκιμασία να κάνουμε ξανά την ίδια συζήτηση από την αρχή. Γιατί αυτό θα είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι, τελικά, δεν διδαχθήκαμε τίποτα. Ας φανεί, κάποια στιγμή, ότι αυτή η περιοχή μπορεί να σταθεί ενωμένη μπροστά σε ένα κοινό πρόβλημα.
Η Χύτρα
Ο κόσμος κουράστηκε από όλους αυτούς που καπηλεύονται αυτές τις κινητοποιήσεις
Θα είμαστε εκεί γιατί μας πονάει η. Περιοχή
Αλλά ας μην μετατραπεί σε μια πασαρέλα φιλόδοξων πολιτικών που θα λένε ο καθένας το μακρύ και το κοντό
Πολύ καλή τοποθέτηση του kozan.gr
Και όλως τυχαιως αναμεσα στο πληθος ξεχωριζει ο εργατοπατερας μας. ο Μεγας πολιτικος.. Ετοιμος να συγκρουστεί με το κατεστημένο. (το οποίο για χρόνια υπηρετουσε, ή υπηρετει.. Δεν έχει σημασια)
Τι συγκυρίες είναι αυτές ρε παιδί μου;
Ανατρίχιασα!
Μήπως είναι λίγο αργά για κινητοποιησεις;
Που ειμασταν οταν εγινε ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ;
Όταν έσπασε στα δυο; Όταν επι Βαγγελη Βενιζελου πτωχευσε μεσα σε ένα χρόνο, ενω ηταν ως τοτε η πιο προσοδοφόρα επιχείρηση της Ελλάδας παρα τις όποιες κλοπες;
Όταν αποφασίστηκε η απολιγνητοποιηση;
Φυσικά τοτε τα καημένα πρόβατα δεν είχαν εντολή απ τον τσοπάνη κ εβοσκαν αμέριμνα.
Ενώ τώρα προϊόντων των επικειμενων εκλογών υπαρχει μια κινητοποίηση. Μια συσπείρωση. Για τα μάτια του κόσμου ρε παιδί μου.. για την αντιδραση.
Ας είμαστε όλοι συνένοχοι στο έγκλημα. Δεξιοί αριστεροί κεντρώοι αντιστασιακοί κλπ
Ας έμειναν 2 ντουβάρια ακόμα για γκρέμισμα.
Δεν πειραζει. Το προβατακι θα πάει στο μαντρί ξανα κ θα ψηφισει κ τους ληστες κ τους συνενοχους που τοτε δεν ομίλησαν.
Γιατι αντισταθηκαμε στο τέλος κι αυτο εχει σημασια-εστω ψυχολογικη.
Ας εχει συντελεστεί ο βιασμός.
(επι της ουσίας; μηδεν. Ζήσαν αυτοί καλα..)