Η περίοδος που διανύθηκε υπήρξε για την «Πανδώρα» ένας κύκλος γνωριμίας, προσαρμογής, επαναπροσδιορισμού της πορείας και επανακαθορισμού στόχων. Άφησε πίσω της στιγμές δημόσιας παρουσίας, αλλά και μια εσωτερική διαδρομή που μας βοηθά να καταλάβουμε πού βρισκόμαστε και προς τα πού θέλουμε να πάμε.
Μέσα σε αυτή τη διαδρομή έγινε ακόμη πιο φανερό κάτι που ίσως αποτελεί ένα από τα πιο ισχυρά γνωρίσματα της Κοζάνης: το ειλικρινές ενδιαφέρον, η αγωνία και η αγάπη των ανθρώπων της για τον πολιτισμό και για ό,τι θεωρούν πολύτιμο. Αυτό το ενδιαφέρον το συναντά κανείς στη διοίκηση, στην τοπική ειδησεογραφία, στους πολίτες, στους ανθρώπους που παρακολουθούν, σχολιάζουν, ρωτούν, νοιάζονται.
Η σχέση της Κοζάνης με τον πολιτισμό δεν είναι επιφανειακή. Φαίνεται στη Βιβλιοθήκη της, στα ωδεία της, στις ποιοτικές εκδηλώσεις της, στη διαρκή ανάγκη της πόλης να παράγει, να στηρίζει και να αναγνωρίζει πολιτιστικά γεγονότα με ουσία. Σε μια εποχή όπου η τέχνη συχνά κινδυνεύει να γίνει πεδίο προσωπικής προβολής, ευκολίας ή ιδιοτέλειας, στην Κοζάνη συναντά κανείς ακόμη μια βαθιά, απαιτητική και ειλικρινή σχέση με τον πολιτισμό. Και ακριβώς γι’ αυτό η «Πανδώρα» δεν αντιμετωπίζεται ως ένας ακόμη μουσικός φορέας. Είναι κομμάτι αυτής της σχέσης. Κομμάτι της μνήμης, της ευαισθησίας και της πολιτιστικής αυτοσυνειδησίας της πόλης.
Μέσα σε αυτόν τον κύκλο χώρεσαν πολλά: παρελάσεις, περιφορές, ο Επιτάφιος, οι αποκριάτικες εκδηλώσεις, φεστιβάλ, η αποστολή εκτός Κοζάνης, οι χριστουγεννιάτικες παρουσίες, η προπασχαλινή συναυλία, οι εκδηλώσεις συνεργασίας με συλλόγους, η καλοκαιρινή συναυλία. Όμως αυτό που έχει σημασία δεν είναι μόνο ο αριθμός των εμφανίσεων. Είναι η διαδικασία πίσω από αυτές. Η προσπάθεια να συγκροτηθεί ένας κοινός βηματισμός. Να αναγνωριστούν και να ξεκλειδώσουν οι δυνατότητες, να ανιχνευτούν οι ανάγκες και οι δυσκολίες, να αρχίσει να διαμορφώνεται μια πιο καθαρή εικόνα για το τι μπορεί να σημαίνει σήμερα η «Πανδώρα» για την πόλη, για τα μέλη της, για τους νέους μουσικούς, για την ίδια τη συνέχεια του θεσμού.
Η «Πανδώρα» έχει πίσω της ένα σημαντικό παρελθόν. Και το παρελθόν αυτό δεν είναι ανάμνηση ή επετειακή αναφορά. Είναι πηγή ευθύνης και εσωτερικής υποκίνησης. Μας υπενθυμίζει ότι οι θεσμοί που άντεξαν στον χρόνο δεν άντεξαν τυχαία. Άντεξαν επειδή κάθε εποχή βρήκε τον τρόπο να τους ξαναδώσει νόημα.
Το παρόν είναι το έδαφος πάνω στο οποίο πατάμε. Με τις πραγματικές του συνθήκες, με τις ελλείψεις του, με τις αντιφάσεις του, με τις δυσκολίες του, αλλά και με τις δυνατότητες που υπάρχουν όταν οι άνθρωποι επιμένουν να εργάζονται συλλογικά.
Και το μέλλον δεν μπορεί να το κοιτά κανείς ούτε αφελώς ούτε φοβικά. Οι δυσκολίες υπάρχουν. Όμως ο ανθρώπινος πολιτισμός προχώρησε πάντοτε μέσα από την προσπάθεια να τις υπερβεί. Να τις μετατρέψει σε αφορμή κίνησης, σε εφαλτήριο, σε λόγο για να πάει λίγο πιο μπροστά και λίγο πιο ψηλά. Με σεβασμό στην ιστορία της, με επίγνωση των δυσκολιών και με πίστη στη δύναμη της συλλογικής προσπάθειας, η «Πανδώρα» συνεχίζει. Και αυτό, από μόνο του, είναι μια δέσμευση.
