Σήμερα έγινα μάρτυρας ενός περιστατικού που με λύπησε και με προβλημάτισε βαθύτατα. Είδα δύο παρέες παιδιών στο κέντρο ηλικίας 15-17 ετών και συγκεκριμένα πίσω από τη βιβλιοθήκη ( μεταξύ βιβλιοθήκης και Μασούτη). Ανάμεσά τους υπήρχε ένα παιδί που δεχόταν χτυπήματα ΔΥΝΑΤΑ και κυρίως στο πρόσωπο από άλλα παιδιά. Και το πιο οδυνηρό δεν ήταν μόνο η ίδια η βία. Ήταν ότι ολοι γύρω απλώς παρακολουθούσαν. Κανείς δεν επιχείρησε να ανακόψει αυτό που συνέβαινε. Κάποιος μάλιστα από την παρέα επέλεξε να το βιντεοσκοπήσει. Άργησα να καταλάβω τι ακριβώς συνέβαινε ή ίσως δεν μπορούσα να το πιστέψω. Οταν κατάλαβα κ έτρεξα προς το μέρος τους άρχισαν να διαλύονται.Όταν ρώτησα τι ακριβώς τραβάνε βίντεο , απλά γύρισαν από την άλλη κι έφυγαν.
Φεύγοντας από εκεί, δεν μπορούσα να μη συλλογίζομαι: Πού πορευόμαστε ως κοινωνία; Πώς φτάσαμε στο σημείο να θεωρείται σχεδόν αυτονόητο να παρακολουθείς έναν συνομήλικό σου να υφίσταται βία και να παραμένεις αδρανής; Ποια πρότυπα και ποιες αξίες έχουν μεταδοθεί στα παιδιά μας, ώστε η ενσυναίσθηση να υποχωρεί μπροστά στην αδιαφορία ή ακόμη και μπροστά στην ανάγκη να μετατραπεί ένα τραυματικό συμβάν σε υλικό για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;
Δεν γράφω αυτή την ανάρτηση για να καταδικάσω μια ολόκληρη γενιά παιδιών. Τη γράφω γιατί η εικόνα αυτή αποτελεί μια οδυνηρή υπενθύμιση ότι όλοι μας – οικογένεια, σχολείο και κοινωνία – έχουμε την ευθύνη να διαμορφώνουμε ανθρώπους που θα υπερασπίζονται τον αδύναμο και δεν θα στρέφουν το βλέμμα αλλού.
Η βία δεν είναι «πλάκα», ούτε «παιδικός καβγάς». Αν κάποιος γνωρίζει ποιοι ήταν οι τόσο μάγκες ή διαθέτει στοιχεία για το συγκεκριμένο περιστατικό, ας πράξει το ορθό. Ας απευθυνθεί στις αρμόδιες αρχές και ας καταγγείλει όσα γνωρίζει. Η σιωπή προστατεύει μόνο εκείνους που ασκούν βία, ποτέ το θύμα.
Εύχομαι το παιδί που δέχτηκε αυτή την επίθεση να είναι καλά. Και εύχομαι όλοι μας να αναστοχαστούμε τι είδους κοινωνία θέλουμε να οικοδομήσουμε. Μια κοινωνία θεατών ή μια κοινωνία ανθρώπων που δεν φοβούνται να σταθούν δίπλα σε όποιον έχει ανάγκη.
Κάνω αυτή την ανάρτηση ελπίζοντας ότι θα τη δουν αυτοί που πρέπει, ώστε να βοηθήσω το παιδί που χτυπήθηκε. Γονείς , αν δείτε το παιδί σας τραυματισμένο στο πρόσωπο σήμερα , ίσως να μην «έπεσε» απλά . Το περιστατικό έλαβε μέρος σε σημείο που απλά ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να μην έχει καταγραφεί σε κάμερα. Πράξτε αναλόγως και μην αφήσετε μια παρέα παιδιών να κυκλοφορεί
τραμπουκίζοντας άλλα « αδύναμα» παιδιά.
Κι εσύ παλικάρι μου να θυμάσαι πως όλοι όσοι απλά σε κοιτούσαν χωρίς να αντιδράνε απ την παρέα σου , δεν είναι φίλοι σου.
Ε.Κ.
Χωρίς να ξέρω εννοείται τα παιδιά, μπορώ να σας πω με σιγουριά ότι οι γονείς των πρωτεργατών είναι αυτοί οι γονείς που έχουν την καταγγελία έτοιμη, για εκπαιδευτικούς, συμμαθητές των παιδιών τους και γονείς των συμμαθητών των παιδιών τους, γιατί τα δικά τους παιδιά δεν φταίνε ποτέ. Πάντα υπήρχαν τέτοιοι γονείς. Μόνο που τώρα, οι νόμοι τους έχουν δώσει την ευκαιρία και την ικανοποίηση να ασχολούνται όλοι μαζί τους. Συγχαρητήρια για τη στάση σας, αλλά μην έχετε και πολλές ελπίδες, ως προς την παρότρυνση προς τους γονείς. Δυστυχώς σας μιλάω εκ πείρας. Η κατάσταση έχει ξεφύγει προ πολλού, με ευθύνη των κινητών, μέσων κοινωνικής δικτύωσης και της πολιτείας και ειδικότερα του υπουργείου Παιδείας.
Ελπίζω, ότι ο κύριος που έκανε την αναφορά εγγράφως στα μέσα ενημέρωσης, να έκανε αναφορά και στην αστυνομία, αμέσως μετά το περιστατικό.
Να καταγγέλλουμε άμεσα στις αρμόδιες αρχές οτιδήποτε πέφτει στην αντίληψη μας, αυτό θα πρέπει να κάνουμε.
Την αστυνομία που είναι δίπλα την φωνάξατε ή απλώς είσασταν και εσεις παρατηρητής και συγγραφέας κοινωνικών δικτύων;
Μπράβο σας που αντιδράσατε, και με κίνδυνο μάλιστα να επιτεθούν και σε εσάς. Η πιο ασφαλής λύση είναι σίγουρα να φωνάζει κάποιος στους θύτες από μακριά και να καλεί την αστυνομία, αλλά μέχρι να φτάσουν ποιος ξέρει τι θα πάθει το θύμα. Πρέπει να σταματήσει η τηλεόραση να προβάλλει συνεχώς βία. Οι περισσότερε σειρές βία έχουν, ακόμη και στα τρέιλερ. Δεν είναι μόνο η βία σε ηλεκτρονικά, ίντερνετ κλπ. Απαιτείται κατάλληλη νομοθέτηση.