Μία ημέρα μετά την ομιλία της στο Πανδυτικομακεδονικό Συλλαλητήριο της Κοζάνης, που συγκίνησε τους συγκεντρωμένους και προκάλεσε έντονη απήχηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η 16χρονη Κατερίνα Μήλιου φιλοξενήθηκε στο στούντιο του kozan.gr, μιλώντας με ειλικρίνεια για όσα την οδήγησαν να ανέβει στο βήμα, αλλά και για την αγωνία της νέας γενιάς στη Δυτική Μακεδονία. Η ίδια παραδέχθηκε ότι δεν περίμενε την απήχηση που θα είχε η ομιλία της, σημειώνοντας πως όσα είπε αποτελούσαν σκέψεις που «έβγαιναν μέσα από την ψυχή» της και αποτύπωναν ένα βίωμα που, όπως ανέφερε, έχει γίνει πλέον «κανονικότητα και καθημερινότητα» για τη νέα γενιά της Δυτικής Μακεδονίας. Η ίδια περιέγραψε μια γενιά που μεγάλωσε ακούγοντας για την απολιγνιτοποίηση και τις αλλαγές που έρχονται, χωρίς όμως ποτέ να συμμετέχει στις αποφάσεις που καθόρισαν το μέλλον της. Υπογράμμισε ότι οι νέοι καλούνται σήμερα να ζήσουν τις συνέπειες επιλογών που έγιναν όταν εκείνοι ήταν ακόμη παιδιά, ενώ πλέον βρίσκονται μπροστά στο δίλημμα της παραμονής ή της φυγής από τον τόπο τους. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης τόνισε ότι η Δυτική Μακεδονία διαθέτει σημαντικές δυνατότητες, όμως χρειάζεται πραγματικές ευκαιρίες για τους νέους ανθρώπους. Όπως είπε, κανείς δεν θέλει να εγκαταλείψει τον τόπο όπου μεγάλωσε, τους φίλους και την οικογένειά του, αρκεί να υπάρχουν οι προϋποθέσεις για αξιοπρεπή εργασία και προοπτική. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον ρόλο της πολιτείας και των θεσμών, επισημαίνοντας ότι η νέα γενιά δεν ζητά προνόμια, αλλά ένα συγκεκριμένο σχέδιο που θα της επιτρέψει να ονειρευτεί και να δημιουργήσει στη Δυτική Μακεδονία. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, οι νέοι δεν θέλουν να ακούνε μόνο υποσχέσεις, αλλά να βλέπουν έργα και ουσιαστικές πρωτοβουλίες. Η Κατερίνα στάθηκε και στην ανάγκη μεγαλύτερης συμμετοχής των νέων στα κοινά. Εξήγησε ότι οι αποφάσεις για το μέλλον μιας περιοχής δεν μπορούν να λαμβάνονται χωρίς τη φωνή εκείνων που θα κληθούν να ζήσουν περισσότερο με τις συνέπειές τους, υπογραμμίζοντας ότι οι νέοι πρέπει να έχουν λόγο στον σχεδιασμό της επόμενης ημέρας. Αναφερόμενη στην εμπειρία της από το συλλαλητήριο, είπε πως αυτό που κράτησε περισσότερο ήταν η ανταπόκριση του κόσμου. Πολλοί άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών την πλησίασαν για να της πουν ότι εξέφρασε όσα οι ίδιοι αισθάνονται εδώ και χρόνια, γεγονός που της έδωσε δύναμη αλλά και μεγαλύτερη ευθύνη. «Δεν ζητάμε να μας χαρίσουν το μέλλον μας. Ζητάμε να έχουμε τη δυνατότητα να το χτίσουμε στον τόπο μας», είναι το μήνυμα που διαπερνά όλη τη συνέντευξή της.
