Να καταλάβω τις ανεξαρτητοποιήσεις χωρίς παράδοση της βουλευτικής έδρας. Διάφοροι λόγοι μπορεί να οδηγούν σε μία τέτοια επιλογή – ας μην είμαστε τόσο αυστηροί (αν και οι ίδιοι μπορεί να ήταν πολύ αυστηροί όταν κρίνανε τέτοιες περιπτώσεις).Προσπαθώ, όμως, να βρω έστω ένα ψήγμα πολιτικής σε όσα γίνονται. Έστω ένα ψήγμα.
Γιατί για πολιτική (πρέπει να) μιλάμε. Ποιες είναι οι πολιτικές διαφωνίες της/του βουλευτή ή του κομματικού στελέχους με το πρώην κόμμα του που το κάνουν να προσχωρήσει σε έναν άλλο πολιτικό φορέα;
Πού και γιατί διαφωνούν;
Στις κοινωνικές πολιτικές; σε ό,τι αφορά την υγεία; την παιδεία; μήπως την εξωτερική πολιτική; στην οικονομία; σε τι;
Να πούνε: «δεν με εκφράζει η πολιτική του πρώην κομματικού μου φορέα στο τάδε ζήτημα και το θεωρώ τόσο σοβαρό που αποχωρώ και προσχωρώ στον άλλο πολιτικό φορέα που έχει την ορθή άποψη».
Τότε μάλιστα, θα ήταν μία πολιτική κίνηση.
Και κυρίως:
Αυτές τις υποτιθέμενες διαφωνίες, αυτές τις διαφοροποιήσεις τους, τις τόσο κρίσιμες και σημαντικές, που τους έκαναν να αποχωρήσουν, τις είχαν εκφράσει δημόσια κάποτε; σε μία ομιλία, σε ένα άρθρο, σε μία παρέμβαση, σε μία εκπομπή;
έστω: τις είχαν εκφράσει μέσα στα κομματικά όργανα; σε μία συνεδρίαση κάποιου περιφερειακού ή κεντρικού οργάνου;
Δεν νομίζω.
Ίσα – ίσα υποψιάζομαι ότι πολλοί από αυτούς που σήμερα αποχωρούν, θα ‘έπεφταν να φάνε’ όποιον ‘τολμούσε’ να αρθρώσει μία διαφορετική γνώμη από την εκάστοτε ηγεσία.
Α, ναι: επιπλέον, θα βγάζανε και το περιβόητο ‘αριστερόμετρο’ (πάει κι αυτό – φτάσαμε, δυστυχώς, να το αναπολούμε, μήπως το εφαρμόσει κάποιος στον εαυτό του).
Όταν όμως οι κινήσεις στην πολιτική, στερούνται πολιτικής ουσίας και νοήματος, αδυνατούν να εμπνεύσουν το σύνολο της κοινωνίας.
Και χωρίς πολιτική έμπνευση, δύσκολα να αντιμετωπίσει κανείς τα οργανωμένα συμφέροντα που έχουν ήδη δηώσει την χώρα
