Στη διάρκεια της εγκυμοσύνης μου, που ήταν υψηλού κινδύνου, χρειάστηκε να περάσω τέσσερις φορές την πόρτα του χειρουργείου. Άλλοτε με γενική αναισθησία, άλλοτε με μέθη και ακόμη και χωρίς καμία από τις δύο. Κάθε φορά η αγωνία ήταν τεράστια. Το χειρουργείο είναι ένας χώρος που προκαλεί φόβο, όμως ο κ. Κοτσίρης, με την ηρεμία, την επιστημονική του κατάρτιση και πάνω απ’ όλα την ανθρωπιά του, κατάφερνε να μετατρέπει αυτόν τον φόβο σε εμπιστοσύνη.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον τρόπο που μου μιλούσε, που με καθησύχαζε και που με έκανε να νιώθω ότι δεν ήμουν απλώς μία ασθενής, αλλά ένας άνθρωπος που είχε ανάγκη από στήριξη. Εκείνες τις δύσκολες στιγμές, η παρουσία του ήταν για μένα ανεκτίμητη.
Σήμερα αισθάνομαι την ανάγκη να πω δημόσια ένα μεγάλο «ευχαριστώ». Γιατί οι σπουδαίοι γιατροί δεν ξεχωρίζουν μόνο για τις γνώσεις τους, αλλά και για την καρδιά τους. Και ο κ. Κοτσίρης διαθέτει και τα δύο.
Μακάρι να έχουμε πάντα τέτοιους γιατρούς στα δημόσια νοσοκομεία μας. Γιατρούς που σώζουν, στηρίζουν, εμπνέουν και δίνουν δύναμη όταν τη χρειάζεσαι περισσότερο.
Από καρδιάς, σας ευχαριστώ για όλα όσα κάνατε για εμένα και το παιδί μου. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Να είστε πάντα υγιής και να συνεχίσετε να προσφέρετε με την ίδια αγάπη και αφοσίωση στο λειτούργημά σας. Είστε ένας γιατρός που τιμά την ιατρική και κάνει όλους μας να πιστεύουμε ότι η ανθρωπιά εξακολουθεί να έχει θέση μέσα στα νοσοκομεία.
Συμφωνώ απόλυτα για όσα αναφέρεται σχετικά με το γιατρό κύριο Κοτσίρη. Πρόκειται για εναν λαμπρό επιστήμονα και εναν υπέροχο άνθρωπο.