Η παράταση της λειτουργίας των λιγνιτικών μονάδων δεν είναι η εμμονική ιδέα κάποιων «λιγνιτολάγνων».
Προκύπτει από την ανάγκη να προστατευθούν τα νοικοκυριά που στενάζουν από το κόστος του ρεύματος, το οποίο κατατρώει μήνα με τον μήνα το εισόδημά τους.
Προκύπτει από την ανάγκη να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, που βλέπουν το ενεργειακό κόστος να αυξάνεται αλόγιστα και να απειλεί πλέον ευθέως τη βιωσιμότητα και τις θέσεις εργασίας.
Προκύπτει από την ανάγκη της Δυτικής Μακεδονίας, που με την ανεργία, τη συρρίκνωση της παραγωγικής της βάσης και την πληθυσμιακή αιμορραγία δεν αντέχει να χάσει ούτε μία ακόμη θέση εργασίας.
Προκύπτει από την ανάγκη ενεργειακής ασφάλειας της χώρας. Και σήμερα, μέσα σε συνθήκες πολέμου και γεωπολιτικής αβεβαιότητας, η επισφάλεια της εξάρτησης από εισαγόμενα καύσιμα γίνεται ακόμη πιο εμφανής. Όπως εμφανής γίνεται και η μεγάλη ανασφάλεια που δημιουργεί η λειψυδρία, σε μια χώρα που οφείλει να σχεδιάζει σοβαρά το ενεργειακό της μέλλον και όχι να πορεύεται με ευχές.
Αύριο ο Πρωθυπουργός επισκέπτεται τον τόπο μας. Καλό είναι, λοιπόν, να διαβάσει και να ακούσει όσα εδώ και καιρό στοιχειοθετημένα καταθέτουν οι φορείς της περιοχής.
Αυτή τη φορά, οι θέσεις αυτές αποκτούν και συγκεκριμένη νομοθετική μορφή.
Ο βουλευτής Κοζάνης Πάρις Κουκουλόπουλος, μετά την ολοκληρωμένη πρότασή του για τη Ρήτρα Δίκαιης Μετάβασης, κατέθεσε τώρα τροπολογία για την παράταση της ζωής των λιγνιτικών μονάδων, με στόχο να δοθεί πραγματικός χρόνος στη Δυτική Μακεδονία, να θωρακιστεί ενεργειακά η χώρα και να προστατευθούν νοικοκυριά και επιχειρήσεις από το δυσβάσταχτο ενεργειακό κόστος.
Η Δίκαιη Μετάβαση δεν μπορεί να σημαίνει ότι κλείνουμε τις μονάδες, χάνουμε τις δουλειές και μετά περιμένουμε να δούμε αν και πότε θα έρθει η ανάπτυξη.
Η Δυτική Μακεδονία δεν ζητά προνόμια. Ζητά χρόνο, σχέδιο, δουλειές και ασφάλεια.
Και κυρίως ζητά να πάψει να είναι το πείραμα μιας βίαιης μετάβασης, το κόστος της οποίας πληρώνουν ήδη οι εργαζόμενοι, οι επιχειρήσεις και ολόκληρη η κοινωνία της περιοχής.
