Αύριο (Παρασκευή) ο Πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης επισκέπτεται την Δυτική Μακεδονία (Φλώρινα & Κοζάνη). Μια περιοχή στην οποία, εδώ και χρόνια, σχεδόν κάθε δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από την απολιγνιτοποίηση, τις χαμένες θέσεις εργασίας, τη μείωση του πληθυσμού, την αγωνία για το αύριο και τις υποσχέσεις για ένα νέο παραγωγικό μοντέλο. Κι όμως, παραμονές μιας πρωθυπουργικής επίσκεψης, η εικόνα από μεγάλο μέρος των θεσμικών και συνδικαλιστικών φορέων της περιοχής είναι μάλλον εντυπωσιακή. Υπάρχει, ασφαλώς, μια μικρή μειοψηφία σωματείων και συλλογικοτήτων που έχουν απευθύνει καλέσματα και προετοιμάζουν κινητοποιήσεις. Υπάρχουν όμως και φορείς από τους οποίους θα περίμενε κανείς, αν μη τι άλλο, μια δημόσια τοποθέτηση. Ένα πλαίσιο αιτημάτων. Πέντε συγκεκριμένα ζητήματα που θα ήθελαν να θέσουν στον Πρωθυπουργό. Κάποιες σοβαρές παρεμβάσεις που να δείχνουν ότι η περιοχή έχει φωνή, θέσεις και απαιτήσεις. Κάτι περισσότερο, δηλαδή, από τη σιωπή. Κανείς δεν ζητά «επανάσταση», εντάσεις ή επεισόδια, αλλά κι αυτή η σχεδόν απόλυτη σιωπή από φορείς και εκπροσώπους που υποτίθεται ότι εκφράζουν εργαζόμενους, επαγγελματίες και ολόκληρες κοινωνικές ομάδες δύσκολα μπορεί να περάσει απαρατήρητη.
Κάποιοι θα το ονομάσουν ρεαλισμό. Θα πουν ότι οι συγκεντρώσεις – ανακοινώσεις δεν αλλάζουν κυβερνητικές αποφάσεις, ότι η εικόνα με αστυνομικές δυνάμεις, αποκλεισμούς δρόμων και μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες διαδηλωτές είναι προβλέψιμη κι ότι τελικά τίποτα ουσιαστικό δεν προκύπτει. Από την άλλη όμως οι ίδιοι φορείς που σήμερα δεν θεωρούν απαραίτητο ούτε ένα κάλεσμα, έστω μια ανακοίνωση, σε λίγες ημέρες, με αφορμή τη ΔΕΘ, θα θυμηθούν ξανά τη σημασία των κινητοποιήσεων. Θα εκδοθούν ανακοινώσεις, θα οργανωθούν μετακινήσεις στη Θεσσαλονίκη και θα υπάρξουν τα γνωστά καλέσματα συμμετοχής – αντίδρασης απέναντι στην κυβέρνηση. Μόνο που παρότι κι αυτές οι κινητοποιήσεις, έχουν μετατραπεί περισσότερο σε ετήσια, καθιερωμένη, τελετουργία διαμαρτυρίας παρά σε πραγματικό μέσο πίεσης, συνεχίζονται κανονικότατα. Εδώ ο ρεαλισμός πάει περίπατο. Οργανωμένη μετακίνηση, πολλές φορές με τα σχετικά έξοδα να καλύπτονται από τους ίδιους τους φορείς και τα σωματεία, λίγη πορεία, λίγη «επανάσταση», ένας καφές, μια κουβέντα κι επιστροφή. Και κάπως έτσι όλοι έχουν κάνει το καθήκον τους. Το παράδοξο είναι να θεωρείται αυτονόητο ότι πρέπει να ταξιδέψεις μέχρι τη Θεσσαλονίκη για να διαμαρτυρηθείς, αλλά να μη θεωρείται εξίσου αυτονόητο να κάνεις το ίδιο όταν ο ίδιος ο Πρωθυπουργός βρίσκεται εδώ, στην περιοχή σου, λίγα χιλιόμετρα ή μέτρα από τον χώρο εργασίας και την καθημερινότητά σου.
Η απάντηση, μάλλον, προφανής. Εκεί, στην Θεσσαλονίκη, υπάρχει μια πιο βολική «θεατρική παράσταση» για όλους όσοι συμμετέχουν, από οποιοδήποτε μετερίζι κι αν προέρχονται. Υπάρχει το γνωστό σκηνικό, τα πανό, οι δηλώσεις, οι φωτογραφίες, οι τηλεοπτικές εικόνες και στο τέλος η αίσθηση ότι «κάναμε κι εμείς το καθήκον μας». Εδώ όμως, στον τόπο μας, τα πράγματα είναι πιο άβολα. Εδώ δεν υπάρχει η ανέμελη «βόλτα» της Θεσσαλονίκης. Εδώ τελειώνουν οι εύκολες επαναστάσεις. Γιατί άλλο να διαμαρτύρεσαι όταν το επιβάλλει το ετήσιο πρόγραμμα κι άλλο να σηκώνεις πραγματικά το ανάστημά σου όταν η στιγμή το απαιτεί. Η σιωπή, λοιπόν, δεν είναι πάντα ρεαλισμός. Μερικές φορές είναι απλώς βολική απουσία.
Η Χύτρα
Εύστοχο σχόλιο Κοζάν.
Περιγράφεται σκηνικό που στήνουν διάφοροι που εξελέ γησαν με σωματεία και φορείς αλλά δεν εκφράζουν τον κόσμο και τα προβλήματα των,που είναι μακρυά από αυυους
Οι κινητοποιήσεις στις άλλες πόλεις γίνονται για να έχουν να λένε για αγώνες ,μετακινήσεις κλπ στην επόμε νη φορά που θα θέσουν υποψηφιότητα και όχι γιατί ενδιαφέρονται,πλην μικρών μειοψηφιών,για τα προβλή ματα κλπ της περιοχής
Όλα για το θεαθειναι και για την καρέκλα των τα κανουν
Ετσι έχουν τα πράγματα, αλλά υπάρχει και μια άλλη παράμετρος: εκεί, στην Εκθεση, μέσα στο ανώνυμο πλήθος, δεν ”εκτίθενται”. Εδώ όμως, έχουν πρόσωπο και όνομα και θέλει δύναμη να υπερβούν την δειλία τους, αν και το πιθανότερο είναι ότι, πάντα υποκρίνονταν ότι συμφωνούσαν με την κοινή γνώμη, ενώ ποτέ δεν πίστεψαν, σε αυτά που δήθεν υποστήριζαν. Πόσος επαρχιωτισμός, ένα deja vu, μπορεί κάλλιστα να το δει κάποιος σαν μια παλιά ασπρόμαυρη ελληνική ταινία!
Δείτε τα τεράστια χαμόγελα του Μητλιάγκα και των άλλων προέδρων των επιμελητηρίων σε κάθε επίσκεψη κυβερνητικών στην περιοχή για να καταλάβετε πόσο υποφέρει η επιχειρηματικότητα στην περιοχή. Δηλαδή οι επιχειρήσεις υποφέρουν οι πρόεδροι όμως όχι.