Προβληματισμένος εμφανίζεται, σύμφωνα με όσα μαθαίνει η στήλη, ο βουλευτής Κοζάνης Μ. Παπαδόπουλος για το αν αυτή τη φορά θα καταφέρει να εξασφαλίσει εκ νέου την εκλογή του. Από την άλλη, γνωρίζει καλά ότι το ψηφοδέλτιο που μέχρι στιγμής φαίνεται να διαμορφώνεται στην περιοχή δεν προκαλεί συνωστισμό ενδιαφερομένων. Είτε γιατί μια τέτοια σύνθεση βολεύει ορισμένους είτε γιατί, πολύ απλά, δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή μεγάλη προθυμία για συμμετοχή. Ένα σχετικά αδύναμο ψηφοδέλτιο δημιουργεί αναπόφευκτα και μεγαλύτερες προσδοκίες σε όσους έχουν ήδη ισχυρό προσωπικό μηχανισμό. Και κάπου εκεί φαίνεται ότι στηρίζεται ένα μέρος της αισιοδοξίας του. Η οδηγία πάντως προς τους ανθρώπους του, όπως πληροφορείται η στήλη, είναι σαφής. Αυτή τη φορά χρειάζεται πολύ περισσότερο «τρέξιμο» από κάθε προηγούμενη. Μόνο που μερικές φορές χρειάζεται να τρέξει κανείς και προς τα πίσω. Να κοιτάξει τι έκανε, τι δεν έκανε, πού έκανε λάθος, ποιους απογοήτευσε, ποιες επιλογές του κόστισαν και – το δυσκολότερο για κάθε πολιτικό – να παραδεχτεί ότι για ορισμένα πράγματα δεν φταίνε ούτε οι άλλοι, ούτε οι συγκυρίες. Πιο γενναία αυτοκριτική, λοιπόν, ίσως να είναι χρησιμότερη από οτιδήποτε άλλο. Να ειπωθούν καθαρά λάθη που έγιναν. Να αναγνωριστούν επιλογές που δεν βγήκαν. Να εξηγηθεί τι θα γίνει διαφορετικά αυτή τη φορά. Βέβαια, ούτε αυτό αποτελεί μαγική συνταγή. Μια παραδοχή δεν εξαφανίζει αυτομάτως ένα πολιτικό πρόβλημα ούτε επαναφέρει από μόνη της ανθρώπους που έχουν απομακρυνθεί. Είναι όμως μια αρχή. Και σίγουρα πιο χρήσιμη από το να ζητάς από όλους τους γύρω σου να τρέξουν περισσότερο, χωρίς πρώτα να αναρωτηθείς μήπως σε κάποια σημεία πήρες εσύ λάθος δρόμο.
Η Χύτρα
