Η ανακοίνωση της Δημοτικής Αρχής του Π. Πλακεντά για την ανεξαρτητοποίηση του Δ. Σποντή είναι, σε πολύ μεγάλο βαθμό, όσα είπε ο Δήμαρχος Εορδαίας (δείτε εδώ) και στη χθεσινή συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου. Υπάρχει, όμως, μία προσθήκη που έχει ενδιαφέρον: «Μέχρι σήμερα, άλλωστε, δεν είχε προηγηθεί από την πλευρά του κάποια συζήτηση, διατύπωση διαφωνίας ή κατάθεση πρότασης για οποιοδήποτε θέμα, που θα μπορούσε να καταδείξει τους λόγους που οδήγησαν σε αυτή την απόφαση». Εδώ, σύμφωνα με όσα μαθαίνει η «Χύτρα», τα πράγματα δεν είναι ακριβώς τόσο απλά. Ο Δ. Σποντής, κατά καιρούς, είχε εκφράσει εντός του συνδυασμού διαφωνίες και προβληματισμούς. Μπορεί αυτές να μην πήραν τη μορφή μιας επίσημης προειδοποίησης του τύπου «ή αλλάζουν αυτά ή φεύγω», μπορεί να μην κατατέθηκαν με πρωτόκολλο, αλλά η εικόνα ενός ανθρώπου που μέχρι χθες δεν είχε εκφράσει απολύτως τίποτα και ξαφνικά ένα πρωί αποφάσισε να ανεξαρτητοποιηθεί δεν φαίνεται να αποτυπώνει ολόκληρη την πραγματικότητα. Και κάπου εδώ βρίσκεται ένα διαχρονικό πρόβλημα του Π. Πλακεντά. Είναι εξαιρετικά προβλέψιμος, αλλά δυσκολεύεται να αντιληφθεί ότι είναι προβλέψιμος. Η στήλη δεν έχει ιδιαίτερη αμφιβολία για το τι θα συνέβαινε αν ο Δήμαρχος γνώριζε εγκαίρως και με βεβαιότητα ότι ο Δ. Σποντής είχε αποφασίσει να φύγει. Θα επιχειρούσε μέχρι τέλους να αποτρέψει την ανεξαρτητοποίηση. Όχι κατ’ ανάγκη επειδή ξαφνικά θα συμφωνούσε μαζί του σε όλα, αλλά γιατί γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει πολιτικά για μια διοίκηση να αποχωρεί εκλεγμένος σύμβουλός της και να αφήνει πίσω του αιχμές. Κι ας είπε στο Δημοτικό Συμβούλιο ότι δεν θα επιχειρούσε να του αλλάξει γνώμη.
Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι τι θα έκανε αφού μάθαινε ότι ο άλλος φεύγει. Το πρόβλημα είναι τι κάνει πριν φτάσει κάποιος στο σημείο να φύγει. Ο Π. Πλακεντάς μιλά συχνά για ενότητα, αξιοκρατία, καθαρές σχέσεις και αρχές. Στην πράξη, όμως, αρκετές φορές δημιουργείται η εντύπωση ότι μεγαλύτερη πρόσβαση και καλύτερη αντιμετώπιση έχουν εκείνοι που ξέρουν να του λένε αυτά που θέλει να ακούσει, να ζητούν, να επανέρχονται, να καλλιεργούν την προσωπική σχέση. Αντίθετα, άνθρωποι πιο αυτόνομοι, με διαφορετική άποψη, που δεν έχουν ως τρόπο λειτουργίας τη διαρκή επιβεβαίωση του επικεφαλής, μένουν στην άκρη. Αυτό, βέβαια, δε γίνεται πάντοτε ούτε ότι υπάρχει κάποιος κατάλογος «ημετέρων» και «ανεπιθύμητων». Υπάρχει όμως αυτή η κατάσταση που περιγράφουμε.
Ο Δ. Σποντής έφυγε. Το ενδιαφέρον τώρα δεν είναι αν ο Π. Πλακεντάς προσπαθεί να πείσει γιατί θεωρεί αδικαιολόγητη την απόφασή του. Το ενδιαφέρον είναι αν θα αναρωτηθεί γιατί ένας δικός του άνθρωπος έφτασε να την πάρει. Κι όχι μόνο για τον Σπόντη, αλλά και για πολλούς ακόμη που απομακρύνθηκαν από κοντά του ή είναι έτοιμοι να απομακρυνθούν. Γιατί αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα όταν θεωρείς ότι γνωρίζεις τους πάντες και ελέγχεις τις ισορροπίες, κάποια στιγμή σταματάς να ακούς τα προειδοποιητικά σημάδια. Και τότε οι «ξαφνικές» αποχωρήσεις, είτε από το περιβάλλον είτε από το συνδυασμό σου, δεν είναι καθόλου ξαφνικές.
Η Χύτρα
Συμφορά μεγάλη, ένας λιγότερος στο περιβάλλον του δημάρχου. Έχει άλλωστε μεγάλη ικανότητα ο δήμαρχος να μαζεύει γύρο του τον οποιονδήποτε που έχει κάποια ψηφαλάκια, παραβλέποντας το ότι δεν έχουν τις ελάχιστες ικανότητες. Βάζει στην μισθοδοσία όλους τους άνεργους ( σαν αντιδημάρχους), αρκεί να έχουν μεγάλο σόι. Κατάντια
ΥΣ. Για αυτό φαίνεται όσοι κάνουν την δουλειά τους ( αντιδήμαρχοι- υπάλληλοι) παραγκωνίζονται, γιατί “χαλάνε” την πιάτσα.