Κάποτε θα ήταν ένας τίτλος για επιθεώρηση. Σήμερα είναι σχεδόν περίληψη της κυβερνητικής πραγματικότητας. Ο Εξοχότατος ανεβαίνει στη ΔΕΘ και παρουσιάζει τον κουμπαρά της νέας γενιάς.
Το παιδί θα αποκτήσει, λέει, ένα κεφάλαιο για όταν γίνει 18. Μια υπέροχη ιδέα, ιδίως αν οι γονείς έχουν την πολυτέλεια να περισσεύει κάτι μετά το ενοίκιο, το ρεύμα, το σούπερ μάρκετ, τα σχολικά και τα υπόλοιπα «μικροέξοδα» της ελληνικής καθημερινότητας. Και επειδή η κυβέρνηση έχει αποφασίσει να οργανώσει το μέλλον του παιδιού σε όλες του τις διαστάσεις, από την οικονομία περνάμε και στην ταυτότητα. Κουμπαράς για τα 18 και «τρίτο φύλλο» από το σχολείο.
Ο γονιός, λοιπόν, καλείται να βάλει χρήματα στον έναν κουμπαρά και να παρακολουθεί τον άλλον τον ιδεολογικό ,να γεμίζει με όρους, έννοιες και νέες κοινωνικές πραγματικότητες. Μόνο που υπάρχει μια μικρή παράλειψη στο κυβερνητικό σχέδιο: ποιος θα βάλει κάτι στον κουμπαρά του γονιού; Γιατί η ελληνική οικογένεια έχει φτάσει σε σημείο να κάνει αποταμίευση με έναν πρωτότυπο τρόπο: αποταμιεύει… στερήσεις.
Λιγότερα ψώνια.
Λιγότερες έξοδοι.
Λιγότερες διακοπές.
Λιγότερα απ’ όλα.
Και μετά ακούει από την κυβέρνηση:
«Βάλτε και κάτι στην άκρη για το παιδί».
Βεβαίως.
Αρκεί πρώτα να βρούμε την άκρη.
Είναι η στιγμή που η πολιτική σάτιρα γράφεται μόνη της.
Ο πρωθυπουργός σχεδιάζει το οικονομικό μέλλον ενός παιδιού που θα ενηλικιωθεί σε δεκαοκτώ χρόνια, ενώ οι γονείς του κάνουν αριθμητική για να δουν αν ο μισθός θα φτάσει μέχρι την επόμενη εβδομάδα.
Και την ίδια ώρα συζητάμε αν το παιδί είναι αγόρι, κορίτσι ή τρίτο φύλλο.
Το «φύλλο», βέβαια, ταιριάζει εξαιρετικά στην περίσταση.
Γιατί το κυβερνητικό σχέδιο μοιάζει να έχει γίνει ένα τεράστιο φύλλο εργασίας:
Κουτάκι ένα: αποταμίευση.
Κουτάκι δύο: ταυτότητα.
Κουτάκι τρία: κοινωνική προσαρμογή.
Κουτάκι τέσσερα: ανάπτυξη.
Και κάπου στο κάτω μέρος, με ψιλά γράμματα:
«Οικογένεια: βρείτε μόνοι σας πώς θα τα βγάλετε πέρα».
Ας μην μπερδευόμαστε όμως. Ο σεβασμός στη διαφορετικότητα και στην αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου είναι αυτονόητος. Η συζήτηση για την ταυτότητα φύλου χρειάζεται σοβαρότητα, όχι χλευασμό.
Αλλά ακριβώς γι’ αυτό χρειάζεται και σοβαρότητα από την πολιτεία.
Ο γονιός δεν είναι απλώς ο άνθρωπος που θα χρηματοδοτήσει τον κουμπαρά.
Δεν είναι ούτε κομπάρσος στην εκπαίδευση του παιδιού του.
Και κυρίως δεν είναι πορτοφόλι με πόδια.
Γιατί όσο η κυβέρνηση σχεδιάζει το παιδί του 2044, η ελληνική οικογένεια παλεύει με το 2026.
Εκεί βρίσκεται όλη η ειρωνεία.
Ο Εξοχότατος κοιτάζει το μέλλον.
Ο κουμπαράς περιμένει το ευρώ.
Το τρίτο φύλλο μπαίνει στην κουβέντα.
Και ο γονιός κοιτάζει την απόδειξη του σούπερ μάρκετ.
Τελικά, ίσως αυτό να είναι το μόνο πραγματικό μάθημα που χρειάζεται σήμερα η ελληνική οικογένεια:
ότι μπορείς να αλλάξεις πολλά πράγματα στη θεωρία, αλλά όταν δεν βγαίνει ο μήνας, ο λογαριασμός παραμένει λογαριασμός.
Και αυτόν τον κουμπαρά, κύριε Εξοχότατε,
δεν τον γεμίζουν οι εξαγγελίες.
~ Ιορδάνα Μπαραμπάνη ~
Συγγραφέας
Αν δεν φτάνουν,θα προσαρμόσω τα έξοδα μου.Για αυτονόητα μιλάμε;