Πραγματικά πιστεύω ότι όσοι συμμετείχαν στην ιστορία του Γ. Μαζωνάκη δεν ήξεραν ότι κάνουν λάθος. Σε σοβαρές αποφάσεις υγείας, το πιο ανησυχητικό δεν είναι μόνο το ενδεχόμενο ενός λάθους, αλλά και το γεγονός ότι συχνά κανείς από τους εμπλεκόμενους δεν αντιλαμβάνεται ότι κάνει κάτι λάθος. Αυτό αναδεικνύει την ανάγκη για ουσιαστική αξιολόγηση.
Δεν αρκεί κάποιος να είναι γιατρός για να θεωρείται κατάλληλος για κάθε ιατρική πράξη. Πρέπει να διαθέτει την απαιτούμενη εκπαίδευση και εμπειρία, να γνωρίζει τις ενδείξεις και τις αντενδείξεις, να εργάζεται στον κατάλληλο χώρο και να έχει πρόσβαση στην απαραίτητη υποδομή για την αντιμετώπιση πιθανών επιπλοκών. Εξίσου σημαντικό είναι να αναγνωρίζει τα όρια των γνώσεων και των δυνατοτήτων του, καθώς το μεγαλύτερο πρόβλημα συχνά είναι αυτό που δεν γνωρίζουμε ότι δεν γνωρίζουμε.
Αξιολόγηση χρειάζεται και από την πλευρά του ασθενούς, όχι ως προς το δικαίωμά του στην περίθαλψη, αλλά ως προς τα κριτήρια με τα οποία επιλέγει υπηρεσίες υγείας. Η προσωπική γνωριμία, η σύσταση, τα likes και οι followers δεν αποδεικνύουν επιστημονική ή κλινική επάρκεια. Η Ιατρική δεν μπορεί να λειτουργεί με τους κανόνες των social media.
Ο ασθενής χρειάζεται ενημέρωση ώστε να θέτει βασικές ερωτήσεις: Γιατί χρειάζομαι αυτή την πράξη; Ποιος είναι εκπαιδευμένος να την πραγματοποιήσει; Πού πρέπει να γίνεται; Ποιες είναι οι πιθανές επιπλοκές; Τι υποδομή υπάρχει σε περίπτωση ανάγκης; Υπάρχουν εναλλακτικές επιλογές;
Η ασφάλεια στην Υγεία απαιτεί αξιολόγηση των γιατρών, των δεξιοτήτων, των χώρων και των διαδικασιών, αλλά και εκπαίδευση των ασθενών. Ο γιατρός πρέπει να γνωρίζει τι μπορεί και πού μπορεί να το κάνει, ενώ ο ασθενής πρέπει να γνωρίζει τι να ρωτήσει πριν πει «ναι».
