Ένα σημαντικό έργο ξεκινά στον τόπο μας. Το δίκτυο φυσικού αερίου στα Σέρβια και στις περιοχές που προβλέπονται είναι μια σημαντική ενεργειακή υποδομή για το μέλλον. Οι δημότες έδειξαν το ενδιαφέρον τους. Οι αιτήσεις ξεκίνησαν. Η εταιρία έχει προχωρήσει τον σχεδιασμό της. Το έργο χρηματοδοτείται απευθείας από το κράτος στην εταιρία χωρίς την εμπλοκή του Δήμου και η κατασκευή του δικτύου ξεκινάει άμεσα. Όμως το φυσικό αέριο δεν είναι μόνο ένας αγωγός που θα κατασκευαστεί.
Είναι η δυνατότητα του πολίτη να συνδεθεί.
Και εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα.
Ποιος θα χρηματοδοτήσει τις επεκτάσεις του δικτύου;
Πότε θα μπορούν οι δημότες να κάνουν τις τελικές αιτήσεις σύνδεσης;
Πότε θα ολοκληρωθεί το σύνολο του έργου;
Πότε θα φτάσει το φυσικό αέριο σε κάθε γειτονιά και σε κάθε οικισμό που έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον;
Και κυρίως:
Πόσο θα κοστίσει τελικά η μετάβαση αυτή σε κάθε οικογένεια;
Γιατί υπάρχει κάτι που δεν πρέπει να ξεχνάμε.
Το θέμα του φυσικού αερίου δεν το ανακαλύψαμε σήμερα.
Πριν από περίπου έξι χρόνια, οι Δήμοι Βοΐου, Σερβίων και Βελβεντού είχαμε απευθυνθεί από κοινού στην Περιφέρεια αρχικά και στην συνέχεια στο Υπουργείο Ενέργειας.
Είχαμε ήδη διαπιστώσει ότι η ανάπτυξη δικτύου φυσικού αερίου με τη μέθοδο CNG ήταν εφικτή.
Και ζητούσαμε τότε κάτι πολύ συγκεκριμένο:
Κρατική χρηματοδότηση τμήματος του έργου ώστε να μειωθεί η επιβάρυνση των δημοτών, κυρίως στο κόστος σύνδεσης και της τεχνικής υποδομής των κτιρίων.
Παράλληλα, είχαμε θέσει ως στόχο την προσέλκυση όσο το δυνατόν περισσότερων καταναλωτών, ώστε το δίκτυο να είναι βιώσιμο.
Έξι χρόνια μετά, το έγγραφο αυτό δεν είναι απλώς ένα παλιό χαρτί.Είναι η απόδειξη ότι το ζήτημα του κόστους για τον δημότη είχε τεθεί από τότε.
Και σήμερα το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο συγκεκριμένο:
Ποιος θα πληρώσει για να μπορέσει ο δημότης να χρησιμοποιήσει το δίκτυο που σε λίγο θα αρχίσει να κατασκευάζεται;
Την ίδια στιγμή, βρίσκεται σε εξέλιξη στη Δυτική Μακεδονία πρόγραμμα επιδότησης για την εγκατάσταση αντλιών θερμότητας, με επιδότηση που μπορεί να φτάσει έως και το 100%. Ο οδηγός, όμως, εξαιρεί κατοικίες που βρίσκονται σε περιοχές με ενεργό ή σχεδιαζόμενο δίκτυο φυσικού αερίου.
Εδώ λοιπόν υπάρχει ένα απολύτως εύλογο ερώτημα για την περιοχή μας:
Τι γίνεται με τον δημότη μιας γειτονιάς ή ενός οικισμού όπου το φυσικό αέριο έχει σχεδιαστεί να φτάσει;
Δεν μπορεί να βρίσκεται στη μέση δύο επιλογών.
Να μην μπορεί να ενταχθεί στο πρόγραμμα της αντλίας θερμότητας επειδή «έρχεται» φυσικό αέριο και ταυτόχρονα να περιμένει άγνωστο για πόσο μέχρι να μπορεί πράγματι να συνδεθεί.
Ο δημότης δεν μπορεί να πληρώνει την καθυστέρηση του σχεδιασμού.
Τα τελευταία χρόνια έχει κληθεί να αλλάξει πολλές φορές τρόπο θέρμανσης.
Από το πετρέλαιο στο pellet.
Από το pellet στο ξύλο.
Και τώρα στο φυσικό αέριο ή στην αντλία θερμότητας.
Κάθε αλλαγή όμως σημαίνει νέο κόστος.
Νέος εξοπλισμός.
Νέα εγκατάσταση.
Νέα έξοδα.
Η ενεργειακή μετάβαση δεν μπορεί να είναι μια αλυσίδα υποχρεώσεων που κάθε φορά καταλήγει στην τσέπη του ίδιου ανθρώπου.
Η Πολιτεία οφείλει να σχεδιάζει μαζί με τον πολίτη και όχι να τον αφήνει να πληρώνει κάθε αλλαγή μόνος του.
Και αυτό ακριβώς ζητάμε.
Όχι να σταματήσει το έργο.
Να γίνει σωστά.
Να γνωρίζουμε από τώρα το χρονοδιάγραμμα.
Να γνωρίζουμε πού θα φτάσει το δίκτυο και πότε.
Να γνωρίζουμε ποιο θα είναι το κόστος σύνδεσης.
Να υπάρχει μέριμνα για όσους δεν θα μπορούν να συνδεθούν άμεσα.
Και να υπάρξει πραγματική οικονομική στήριξη για τα νοικοκυριά που καλούνται να προσαρμοστούν στη νέα ενεργειακή πραγματικότητα.
Γιατί η ενεργειακή μετάβαση δεν μπορεί να είναι μόνο υπόθεση δικτύων, αγωγών και έργων.
Είναι πρώτα απ’ όλα υπόθεση ανθρώπων.
Είναι η οικογένεια που πρέπει να ζεστάνει το σπίτι της.
Είναι ο ηλικιωμένος που δεν μπορεί να σηκώσει άλλο ένα μεγάλο κόστος.
Είναι ο επαγγελματίας που πρέπει να κρατήσει την επιχείρησή του ανοιχτή.
Είναι ο δημότης που δικαιούται να ξέρει τι έρχεται, πότε έρχεται και πόσο θα του κοστίσει.
Εμείς ως Δήμος θα συνεχίσουμε να ζητάμε αυτές τις απαντήσεις.
Πριν από πέντε χρόνια ζητούσαμε να μειωθεί το κόστος για τον δημότη.
Σήμερα, που το έργο γίνεται πραγματικότητα, ζητάμε να μη μείνει ο δημότης μόνος απέναντι στο κόστος του.
Αυτό δεν είναι υπερβολή.
Είναι το αυτονόητο.
Ένα μεγάλο έργο δεν κρίνεται μόνο από το αν θα ξεκινήσει.
Κρίνεται από το αν θα ολοκληρωθεί.
Αν θα φτάσει σε αυτούς που το χρειάζονται.
Και αν ο πολίτης θα μπορεί πραγματικά να το αξιοποιήσει.
Τα έργα πρέπει να υπηρετούν τον άνθρωπο.
Και όχι ο άνθρωπος να πληρώνει το κόστος των έργων.
