Με την ολοκλήρωση της νοσηλείας μου στη Χειρουργική Κλινική – Ουρολογικό Τμήμα του Μαμάτσειου Νοσοκομείου Κοζάνης, από τις 13/09/2026 έως και τις 16/09/2026, αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω δημόσια τις θερμές και ειλικρινείς ευχαριστίες μου προς όλους τους ιατρούς και νοσηλευτές που στάθηκαν δίπλα μου καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής μου.
Ιδιαίτερα θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Ουρολόγο Χειρουργό κ. Ζαχαριάδη Μάριο, για την άρτια επιστημονική του κατάρτιση, την υπευθυνότητα, την ανθρωπιά και το πραγματικό ενδιαφέρον που επέδειξε απέναντί μου. Η εμπιστοσύνη και η ασφάλεια που μου ενέπνευσε, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο με αντιμετώπισε ως άνθρωπο και όχι απλώς ως ασθενή, θα μείνουν βαθιά χαραγμένα στη μνήμη μου.
Θερμές ευχαριστίες απευθύνω επίσης σε όλο το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό της Κλινικής, για την καθημερινή φροντίδα, την υπομονή, την ευγένεια και την αμέριστη συμπαράστασή τους. Σε μια περίοδο που ο ασθενής αισθάνεται ευάλωτος και αγχωμένος, η ανθρώπινη παρουσία, ένα χαμόγελο, μια καθησυχαστική κουβέντα και η προθυμία για βοήθεια έχουν ανεκτίμητη αξία.
Φεύγω από το Νοσοκομείο με βαθιά ευγνωμοσύνη για όλους εκείνους που συνέβαλαν στην αποκατάσταση της υγείας μου και που, με επαγγελματισμό αλλά και με ανθρωπιά, έκαναν την παραμονή μου όσο το δυνατόν πιο ασφαλή και ανθρώπινη.
Σας ευχαριστώ από καρδιάς και εύχομαι σε όλους υγεία, δύναμη και κάθε επιτυχία στο τόσο σημαντικό έργο που επιτελείτε καθημερινά.
Με εκτίμηση και βαθιά ευγνωμοσύνη,
Καζαντζίδου Αθανασία
Κοζάνη, 16/09/2026
Κοζάνη, 16/09/2026
Σήμερα δεν έχει κράξιμο;
Αχ παππούλη μου, μακαρι να ίσχυε το ίδιο και για σένα, σε πήγαμε εκεί σε εποχές κορονοιού όρθιο και σε πηραμε γεματο μωλωπες απο ακινησία και μηδενική φροντίδα, μακάρι τα πράγματα να άλλαξαν γιατί εμένα ο παππούς μου ‘έπεσε’ σε νοσηλεύτριες (γνωστές μου από τα σχολικά χρόνια), μαθήτριες που ισα ισα περνούσαν την τάξη και με μια ιδιωτικη σχολή πήραν τέτοιες ευθύνες…. δεν τις κατηγορώ (ίσως έκαναν πρακτική), προσωπικά δεν θα μπορούσα να εργαστώ ποτέ στον τομέα της υγείας με τόσο πόνο γύρω γύρω. Θέλει σκληρό στομάχι να εργαζεσαι εκεί , αλλά αν δεν θεωρείς οτι τα επαγγέλματα αυτά ειναι λειτούργημα, ΦΥΓΕ εισαι σε λαθος εργασιακο περιβάλλον
αν αρχίζανε τα σχόλια, για τις απαράδεκτες συνθήκες και αντιμετωπίσεις..δεν θα είχαν τέλος. Πολλές, αβάστακτες εμπειρίες πόνου, σ΄αυτό το νοσοκομειο. Αν υπάρχουν και τυχεροί, με τις υγείες τους. Οι ”άλλοι” δεν μπορούν να ξεχάσουν, ακόμα και να το ήθελαν, ακόμα κι όταν, η δημοσιοσχετίστικη πολιτική των ευχαριστιών, γεμίζει τις ιστοσελίδες. Απλώς, εκλαμβάνονται ως πρόκληση.