17 οικογένειες, του 5ου Νηπιαγωγείου Κοζάνης, ζητούν άμεση λύση για τη μεταφορά των παιδιών τους στο νέο κτήριο που στεγαζόταν το 13ο Νηπιαγωγείο

Κοζάνη – 17 οικογένειες και τα παιδιά τους βρίσκονται αντιμέτωπες με μια κατάσταση που δεν μπορεί πλέον να θεωρείται ούτε φυσιολογική ούτε αποδεκτή.
Από τον Νοέμβριο του 2025, όταν πληροφορηθήκαμε την πρόθεση συγχώνευσης του 5ου με το 13ο Νηπιαγωγείο Κοζάνης, οι γονείς του 5ου Νηπιαγωγείου κινηθήκαμε θεσμικά και εγκαίρως.
Καταθέσαμε υπομνήματα, απευθυνθήκαμε στους αρμόδιους φορείς και στο Υπουργείο Παιδείας και εκφράσαμε επανειλημμένα την αντίθεσή μας στη συγχώνευση δύο σχολικών μονάδων που δεν είναι όμορες και οι οποίες δημιουργούν σημαντική και ιδιαίτερα ανηφορική διαδρομή για μικρά παιδιά προσχολικής ηλικίας.
Επισημάναμε από την πρώτη στιγμή ότι η αλλαγή αυτή δεν αφορά απλώς μια διοικητική μεταβολή. Αφορά μικρά παιδιά και οικογένειες που πρέπει καθημερινά να εξασφαλίζουν την πρόσβασή τους στο σχολείο.
Παρά τις αντιδράσεις μας, η συγχώνευση πραγματοποιήθηκε.
Και το πιο οξύμωρο είναι ότι δεν υπήρξε έγκαιρος και ουσιαστικός σχεδιασμός για τη μετάβαση των παιδιών στη νέα σχολική μονάδα.
Οι γονείς ενημερωθήκαμε ουσιαστικά κ επίσημα μόλις τρεις ημέρες πριν από τον αγιασμό.
Τρεις ημέρες πριν ξεκινήσει η σχολική χρονιά, οικογένειες με μικρά παιδιά κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν μια πλήρη αλλαγή στην καθημερινότητά τους, χωρίς να έχουν εγκαίρως ενημερωθεί για το πώς θα μπορέσουν να εξασφαλίσουν την καθημερινή μετακίνηση των παιδιών τους.
Και σήμερα, μία εβδομάδα μετά την έναρξη των μαθημάτων, το πρόβλημα παραμένει.
Πολλά από τα παιδιά που προέρχονται από το πρώην 5ο Νηπιαγωγείο δεν πηγαίνουν ακόμη σχολείο, καθώς η προβλεπόμενη μεταφορά τους δεν έχει ξεκινήσει.
Όταν απευθυνθήκαμε στους αρμόδιους και ζητήσαμε να πληροφορηθούμε πότε επιτέλους θα δοθεί λύση, η απάντηση που λάβαμε ήταν ότι η μεταφορά ενδέχεται να ξεκινήσει σε 15 έως 20 ημέρες.
Δηλαδή, πρακτικά, να περιμένουμε μέχρι τις αρχές Οκτωβρίου.
Μιλάμε για παιδιά τεσσάρων και πέντε ετών.
Πόσο ακόμη πρέπει να περιμένει ένα νήπιο για να μπορέσει να πάει στο σχολείο του;
«Δεν μπορούμε να τα ανεβάσουμε καθημερινά στην Αγία Παρασκευή»
Δεν πρόκειται για γονείς που δεν θέλουν να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο.
Πρόκειται για οικογένειες που αντικειμενικά αδυνατούν να πραγματοποιούν καθημερινά αυτή τη μετακίνηση.
Υπάρχουν γονείς που εργάζονται και δεν μπορούν να αλλάξουν το ωράριό τους.
Υπάρχουν οικογένειες χωρίς αυτοκίνητο.
Υπάρχουν οικογένειες που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να πληρώνουν καθημερινά ταξί.
Υπάρχουν ηλικιωμένοι παππούδες και άλλοι φροντιστές που αδυνατούν να κάνουν καθημερινά μια τέτοια διαδρομή.
Και ας μην ξεχνάμε το αυτονόητο:
Μιλάμε για νήπια.
Δεν μπορούμε να περιμένουμε από ένα τετράχρονο ή πεντάχρονο παιδί να καλύπτει καθημερινά μια μεγάλη και ανηφορική διαδρομή προς το σχολείο, σαν να πρόκειται για ενήλικα.
Η προσχολική εκπαίδευση είναι υποχρεωτική.
Η μεταφορά ενός παιδιού δεν μπορεί στην πράξη να μετατραπεί σε προϋπόθεση για το εάν θα μπορέσει να παρακολουθήσει το σχολείο του.
Και τι σημαίνει για ένα παιδί να χάνει ημέρες σχολείου;
Δεν χάνει απλώς «μερικές ώρες».
Χάνει την καθημερινή εκπαιδευτική διαδικασία.
Χάνει την επαφή με τους εκπαιδευτικούς και τους συμμαθητές του.
Χάνει τη δυνατότητα να ενταχθεί ομαλά στο νέο σχολικό περιβάλλον.
Χάνει την καθημερινή κοινωνικοποίηση, το παιχνίδι, τη συνεργασία και τις δραστηριότητες της τάξης.
Και κυρίως, ξεκινά τη σχολική του χρονιά με μια αδικαιολόγητη αναστάτωση, για την οποία δεν ευθύνεται το ίδιο το παιδί ούτε η οικογένειά του.
Σε μια πόλη που χρειάζεται στήριξη των οικογενειών…
Όλα αυτά συμβαίνουν στην Κοζάνη.
Σε μια περιοχή που δοκιμάζεται οικονομικά και κοινωνικά.
Σε μια πόλη που έχει ανάγκη να κρατήσει τις οικογένειες και τους νέους ανθρώπους στον τόπο της.
Σε μια περίοδο που όλοι μιλούν για την ανάγκη στήριξης της οικογένειας και αντιμετώπισης της υπογεννητικότητας σε μια πόλη απολιγνιτοποιησης.
Και όμως, σήμερα 17 οικογένειες και τα μικρά παιδιά τους βρίσκονται να παλεύουν για το αυτονόητο: να μπορούν να πάνε στο σχολείο.
Δεν ζητάμε προνόμια.
Δεν ζητάμε ειδική μεταχείριση.
Ζητάμε να εφαρμοστεί στην πράξη το δικαίωμα των παιδιών μας στην εκπαίδευση.
Εάν η συγχώνευση ήταν διοικητικά εφικτό να πραγματοποιηθεί, τότε οι αρμόδιοι όφειλαν να έχουν προβλέψει εγκαίρως και όλα όσα απαιτούνται για την ομαλή και ασφαλή πρόσβαση των παιδιών στη νέα σχολική μονάδα.
Δεν είναι δυνατόν πρώτα να αλλάζει το σχολείο των παιδιών και μετά να αναζητείται τρόπος για να μπορέσουν αυτά να φτάσουν σε αυτό.
Η αγωνία των γονέων δεν μπορεί να περιμένει μέχρι τον Οκτώβριο.
Καλούμε τους αρμόδιους φορείς να δώσουν άμεσα συγκεκριμένη και έγγραφη λύση.
Να εξασφαλιστεί χωρίς άλλη καθυστέρηση η μεταφορά των παιδιών που αντικειμενικά αδυνατούν να μετακινηθούν.
Να ενημερωθούν επίσημα οι οικογένειες για την ακριβή ημερομηνία έναρξης της μεταφοράς.
Και, κυρίως, να διασφαλιστεί ότι κανένα παιδί δεν θα συνεχίσει να μένει στο σπίτι επειδή δεν εξασφαλίστηκε εγκαίρως η πρόσβασή του στο σχολείο.
Για εμάς δεν είναι ένας αριθμός.
Δεν είναι μια διοικητική πράξη.
Δεν είναι μια συγχώνευση σε ένα χαρτί.
Είναι τα παιδιά μας.
Και τα παιδιά μας δεν μπορούν να περιμένουν.
Οι 17 οικογένειες του πρώην 5ου Νηπιαγωγείου ζητούν το αυτονόητο:
Να ανοίξει ο δρόμος προς το σχολείο τους. Τώρα.