Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που δυσκολεύεσαι να τους αποχαιρετήσεις με τα συνηθισμένα λόγια. Ίσως γιατί κι οι ίδιοι δεν υπήρξαν ποτέ συνηθισμένοι. Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν ο Παναγιώτης Δημόπουλος. Με τον Παναγιώτη μοιραστήκαμε εκείνα τα τρυφερά, αθώα χρόνια του Δημοτικού. Ήμασταν συμμαθητές, κάναμε παρέα, βρέθηκα αρκετές φορές στο σπίτι του. Και σήμερα, με την απώλειά του, επιστρέφουν αρκετές εικόνες και στιγμές από τότε. Θυμάμαι εκείνο το σπίτι. Θυμάμαι ένα περιβάλλον βαθιά πνευματικό, ανθρώπους ξεχωριστούς, εξαιρετικούς γονείς, αξιόλογα αδέλφια. Θυμάμαι ακόμη την παρουσία εκεί του μακαριστού Μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης Διονυσίου Ψαριανού. Ο Παναγιώτης ήταν ο Βενιαμίν της οικογένειας. Στα δικά μου μάτια, όμως, ήταν και ο πιο χαρισματικός. Από παιδί ήταν ένα μυαλό διαφορετικό. Και χρησιμοποιώ με φειδώ τη λέξη «διανοούμενος», γιατί στις μέρες μας την έχουμε ταλαιπωρήσει πολύ. Ο Παναγιώτης όμως ήταν ένας πραγματικός διανοούμενος. Όχι από εκείνους που προσπαθούν να φανούν. Δεν χρειαζόταν να αποδείξει τίποτε σε κανέναν. Είχε αστείρευτη γνώση, καλλιέργεια, σοφία, ευστροφία και μαζί ένα χιούμορ μοναδικό. Μπορούσε να περάσει από το βαθύ και το δύσκολο στο απλό και το ξεκαρδιστικό μέσα σε μια στιγμή. Κι αυτό δεν είναι η εξιδανίκευση που συχνά φέρνει μαζί της μια απώλεια. Ρωτήστε τους συμμαθητές του. Από το Δημοτικό μέχρι τις επόμενες βαθμίδες της εκπαίδευσης. Όλοι είχαν κάτι να πουν για τον Παναγιώτη. Και σχεδόν όλοι, ακόμη κι εκείνοι που μπορεί να διαφωνούσαν σε κάποια πράγματα μαζί του, παραδέχονταν ένα πράγμα, την ασυνήθιστη ευφυΐα και την απίστευτη ευστροφία του. Όπου περνούσε, άφηνε ίχνος. Στη μουσική. Στην εκπαίδευση. Στον πολιτισμό. Στα κοινά. Ακόμη και στον αθλητισμό, όπως σε τόσα άλλα με τα οποία καταπιανόταν, είχε αυτό το ιδιαίτερο χάρισμα να μην κάνει τίποτε επιφανειακά. Και βέβαια, στην πολυσυζητημένη Κοβεντάρειο Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης. Την αγαπούσε πραγματικά. Όχι στα λόγια. Έζησε ώρες κι αμέτρητα βράδια μέσα σ’ αυτήν. Στη δύσκολη περίοδο της μετάβασης και των πρώτων βημάτων στο νέο κτήριο, ήταν από εκείνους που έβαλαν πλάτη για να μπορέσει να ορθοποδήσει. Πίσω απ’ όσα έβλεπε ο κόσμος υπήρχε μια τεράστια δουλειά προετοιμασίας, μεγάλο μέρος της οποίας κουβαλούσε και ο ίδιος.
Δεν έφυγε ένας παλιός συμμαθητής. Δεν έφυγε ένας φίλος, ένας πατέρας, ένας σύζυγος, ένας αδελφός, ένας άνθρωπος που αγαπήθηκε. Έφυγε ένας σπουδαίος κι ιδιαίτερα χαρισματικός άνθρωπος. Όσοι τον γνωρίσαμε καταλαβαίνουμε ότι η Κοζάνη σήμερα έγινε πνευματικά φτωχότερη. Στα 49 σου χρόνια, Παναγιώτη, πρόλαβες να χωρέσεις περισσότερα απ’ όσα άλλοι δεν χωρούν σε μια ολόκληρη ζωή. Σπούδασες, δημιούργησες, συνέθεσες, δίδαξες, διάβασες, έγραψες, πρόσφερες. Κυρίως όμως σκέφτηκες. Κι έκανες κι εμάς, πολλές φορές, να σκεφτούμε διαφορετικά.
Η πόλη αυτή θα συζητήσει πολλές φορές ακόμη για όσα έκανες, για όσα είπες, ίσως και για όσα δεν πρόλαβες να κάνεις. Θα σε θυμηθούν για τη μουσική σου, για τις ιδέες σου, για τη γνώση σου. Έμειναν στη μέση κουβέντες, ιδέες, σχέδια, πράγματα που θα έλεγες και πράγματα που θα έκανες. Η αδελφή σου, ανακοινώνοντας τη δυσάρεστη είδηση, έγραψε: «Λήξις, όπως έλεγε ο ίδιος». Ταιριαστή λέξη στο χιούμορ σου. Τόσο άδικη, όμως.
Σαμαράς Άρης – kozan.gr
