Νιώθω την ανάγκη για έναν λειψό επικήδειο των λίγων λέξεων. Τον Παναγιώτη Δημόπουλο δεν τον γνώρισα ποτέ από κοντά. Φευγαλέα μόνο μια μέρα σε ένα πεζοδρόμιο ανταλλάξαμε ένα «γειά σου» από την πλευρά του και ένα «σε θαυμάζω για τον λόγο σου» από την δική μου την πλευρά. Μου χαμογέλασε, θυμάμαι, και σαν να ντράπηκε λιγάκι από αυτήν την φευγαλέα δήλωση θαυμασμού που ξεστομίστηκε ωσάν εφύμνιο σε ανύπαρκτη δοξολογία. Εφύμνιο! Ειπωμένη λέξη από τα δικά του χείλη που με έκαναν κάποτε να σπεύσω να την ξεψαχνίσω και να την καταχωρήσω στα δικά μου «μείζονα των άλλων». Θαυμάζω άλλωστε τους ανθρώπους που λογαριάζονται με αυτή τη ζωή με όπλο τους τον λόγο. Γιατί πίσω από έναν εκρηκτικό λόγο βρίσκεται και μια σκέψη σε πλήρη αντιστοίχιση. Σε αντίστιξη με τα κολλυβογράμματα της εποχής μας και τις σχετικές τους γνώριμες πια αντιστοιχίσεις! Αντίστιξη! Ειπωμένη – και αυτή- λέξη από τα δικά του «μουσικά» χείλη, καταχωρημένη – και αυτή- στα δικά μου «μείζονα των άλλων»! Ήταν ένας άνθρωπος με σπινθηροβόλο πνεύμα που όταν τον διάβαζα ή καθόμουν να τον ακούσω, με ένα ψωριάρικο αίσθημα ζήλιας πολλές φορές, έμπαινα στη διαδικασία να ψάξω τις λέξεις που μεταχειριζόταν. Και τον ζήλευα όχι τόσο για τις λέξεις αυτές καθ΄ εαυτές όσο για τη φυσικότητα που τις έσερνε μες στο στόμα του και τις αράδιαζε τριγύρω του . Ήταν λέξεις δικές του, σπιθαμές του Λόγου μας δικές του. Και αυτούς τους ανθρώπους τους τιμώ, τους σέβομαι και τους θαυμάζω.
Η περιοχή μας δυστυχώς χάνει αξίες και δεν ξέρω αν μπορεί να τις αναπληρώσει. Παιδιά της γενιάς μου έφυγαν, παιδιά της γενιάς μου φεύγουν, είτε έτσι είτε αλλιώς, και στο τέλος αυτό που μένει είναι μια αίσθηση απώλειας και ένας υπαινιγμός παραίτησης. Αξίζει τελικά ή όλα θα υποκύψουν στο μόνιμο και ακατάλυτο φευγιό; Να είναι ελαφρύ το χώμα σε ένα πνεύμα τόσο βαρύ και είμαι σίγουρος αδάμαστο…δίχως ίχνος κολακείας….
