Με αφορμή της κυκλοφορίας του βιβλίου του «Η ρασοφορία του έγγαμου κλήρου, Ιερατική ταυτότητα και ιδιωτική ζωή του κληρικού», ο Πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Γ. Κοντός ανοίγει τη συζήτηση γύρω από ένα ζήτημα που αγγίζει όχι μόνο την εκκλησιαστική παράδοση, αλλά και την ίδια την καθημερινότητα του έγγαμου κληρικού. Συνδυάζοντας τη θεολογική και νομική προσέγγιση με την προσωπική εμπειρία, θέτει ερωτήματα για τα όρια ανάμεσα στη δημόσια ιερατική ιδιότητα και την ιδιωτική ζωή, για τη διαρκή ορατότητα του κληρικού και τις συνέπειές της στην προσωπική και οικογενειακή του ζωή, αλλά και για τη θέση της Εκκλησίας απέναντι στις ανάγκες της σύγχρονης κοινωνίας.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλά για τα ερεθίσματα που τον οδήγησαν στη συγγραφή του βιβλίου, για στερεότυπα και αντιλήψεις που, κατά την άποψή του, χρειάζεται να επανεξεταστούν, και για την ανάγκη ενός ουσιαστικού διαλόγου γύρω από την ταυτότητα και τον ρόλο του έγγαμου κληρικού σήμερα.
Ερωτήσεις: Φιλιώ Μπτούρη
-Γράφετε για ένα αμφιλεγόμενο θέμα, «Η ρασοφορία του έγγαμου κλήρου»· τι σας ώθησε στο να θίξετε το ζήτημα αυτό;
Για να ασχοληθώ με το ζήτημα της ρασοφορίας των εγγάμων μου έδωσαν έναυσμα τα εξής : α) Η καθημερινότητά μου. Στην αρχή της ιερατικής μου ζωής άρχισα να βιώνω εγώ και η οικογένειά μου το βάρος της συνεχούς ορατότητας του κληρικού και της οικογένειάς του, κάτι που από πριν δεν γίνεται αντιληπτό από τους υποψηφίους κληρικούς. Τα συνεχή και αδιάκριτα βλέμματα, τα σχόλια και τους ψίθυρους, τις ύβρεις και τις ενίοτε τις επιθέσεις τρίτων, και το ότι ποτέ δεν είσαι ένας απλός άνθρωπος οικογενειάρχης και πατέρας, αλλά πάντοτε ένας κληρικός, που από μόνο του είναι προβληματικό. β) Η αποκτούμενη σταδιακά επιστημονική γνώση και ειδίκευση τόσο από τις γενικές ακαδημαϊκές μου σπουδές όσο και από τις μελέτες μου στο ζήτημα αυτό. γ) Η καθημερινή πρακτική όλων ανεξαιρέτως των κληρικών και δη των εγγάμων, που αφενός μεν όλοι αναζητούν διεξόδους μακριά από τις έδρες τους για να αφαιρέσουν το ράσο και να ζήσουν απλά απαρατήρητοι, αφετέρου δε (καθώς έχω διενεργήσει και σχετική έρευνα με συνεντεύξεις πολλών κληρικών) όλοι έχουν άσχημες εμπειρίες από τη συνεχή ρασοφορία. Και τέλος δ) το καθοριστικό για εμένα ήταν όταν πριν από τέσσερα χρόνια εκτός Κοζάνης ως ρασοφορών κακοποιήθηκα από ομάδα νεαρών, απλά επειδή είδαν ότι ήμουν κληρικός λόγω της ρασοφορίας, και έκτοτε πάσχω από Μετατραυματική Αγχώδη Διαταραχή, η οποία επιβάλλει να κυκλοφορώ χωρίς ράσο (μάλιστα έχω ήδη θέσει επίσημα το θέμα στη Μητρόπολή μου για να διευθετηθεί αρμοδίως και εκκλησιαστικώς). Έτσι από το τραύμα από το οποίο υποφέρω αισθάνθηκα την ευθύνη να συμβάλλω, ώστε να μην υπάρξει άλλος κληρικός που να υποστεί τόση και τέτοια τραυματική εμπειρία και ταλαιπωρία όπως εγώ.
-Στο εξώφυλλο διαβάζουμε πέρα από τη ρασοφορία, και για την «ιερατική ταυτότητα και την ιδιωτική ζωή του κληρικού»· πού τελειώνει η δημόσια ιδιότητα του ιερέα και πού αρχίζει η προσωπική του ζωή;
Αυτό το θέμα που ρωτάτε είναι και το κομβικό στην θεώρηση της προβληματικής που θέτω. Η κλασική άποψη θέλει τον κληρικό να μην έχει ιδιωτική ζωή, καθώς τον θεωρεί αφιερωμένο στην Εκκλησία. Αυτό σαφώς και ισχύει για αγάμους, όχι όμως με τον ίδιο τρόπο για τους εγγάμους. Είναι αφιερωμένος και ο έγγαμος στην Εκκλησία, αλλά όχι σε σημείο που αίρεται (και μάλιστα με συναίνεσή του υποτίθεται) το δικαίωμά του στην ιδιωτική ζωή, όπως αίρεται για τον μοναχό, όταν προσέρχεται στην ιεροσύνη έγγαμος και πιθανόν και με τέκνα. Είναι απαραίτητο πλέον, και για να προσελκύσουμε νέους κληρικούς, αυτά να τα ορίσουμε ξεκάθαρα και να θεωρήσουμε το αυτονόητο, ότι η ιεροσύνη δεν εξαλείφεται, ούτε αδρανεί ακόμα και όταν πίνεις καφέ ή παίζεις με τα παιδιά σου στο πάρκο (όπως δεν εξαλείφεται και η ιατρική ιδιότητα του ιατρού που παίζει με τα δικά του παιδιά πιο κει), αλλά όπως στον καθένα, έτσι και στον έγγαμο κληρικό πρέπει να αναγνωρίσουμε και να του δώσουμε χρόνο να βρίσκεται εκτός εκκλησιαστικής υπηρεσίας και καθηκόντων, όποτε τω όντι είναι εκτός υπηρεσίας και καθηκόντων. Μάλιστα αυτό που λέω ισχύει σε όλες τις ορθόδοξες χώρες όλης της οικουμένης, εκτός της Ελλάδας…
-Πώς επηρεάζει η διαρκής ορατότητα του κληρικού ως «ιερέα» την καθημερινότητα της οικογένειάς του;
Η ορατότητα της οποιασδήποτε ιδιότητας με το να φέρεις σε κοινή θέα στολή, απαιτεί από τον φέροντα αυτήν ανταπόκριση σε συγκεκριμένα καθήκοντα, αποφυγή συμπεριφορών που δε συνάδουν με την ιδιότητα, επαγρύπνηση για ανάληψη ευθύνης, ή πρωτοβουλίας όσο είσαι σε υπηρεσία, με αντίστοιχες απαιτήσεις από τον πολίτη-πιστό για χάρη του οποίου φέρω τη στολή και εν τέλει την ιδιότητα. Έτσι ο φέρων την στολή είναι σε θέση ανταπόκρισης ενός ρόλου και μίας ιδιότητας, πράγμα που απαιτεί την θέση πτυχών της προσωπικότητάς του στο παρασκήνιο. Συνακόλουθα ο πολίτης-πιστός έχει δικαίωμα στο χρονικό πλαίσιο της υπηρεσίας που δηλώνεται με την περιβολή να απαιτήσει πράξεις, να απασχολήσει, να κρίνει κτλ. Για τον λόγο αυτό σε όλους τους ένστολους λειτουργούς είναι σαφή και ορισμένα το όρια της υπηρεσίας και της ιδιωτικής ζωής, καθώς το αντίθετο είναι βάναυσο και τραυματικό. Πόσο μάλλον στον κληρικό από τον οποίο ο πιστός έχει και (κακώς εννοείται) και απαίτηση και συνακόλουθα κρίση και για τις κατεξοχήν ιδιωτικές του στιγμές, καθώς υποτίθεται ότι θα πρέπει ο κληρικός να φέρει τη στολή του ακόμα και όταν βγαίνει ένα ρομαντικό δείπνο– ραντεβού με τη γυναίκα του… ρωτήστε, ή παρατηρήστε πόσοι κληρικοί πιάνουν από το χέρι τη γυναίκα τους όταν περπατάνε μαζί; Κανένας, γιατί κάτι τέτοιο, και όντως έτσι είναι, δε συνάδει με τη φέρουσα στολή που παραπέμπει στο πένθος.
-Αναφέρεστε στο βιβλίο στη διάκριση ανάμεσα στον έγγαμο κληρικό και τον μοναχό. Κατά πόσο θεωρείτε ότι η σημερινή αντίληψη για το ράσο του έγγαμου ιερέα έχει επηρεαστεί από τη μοναχική παράδοση;
Το αναφέρω πιο διεξοδικά στη μελέτη μου, αλλά η αντίληψή μας για τη ρασοφορία του εγγάμου κλήρου έχει επηρεαστεί κατά απόλυτο τρόπο από την επικράτηση του μοναχικού προτύπου στην κατά κόσμον Εκκλησία, όπως και από την πληθώρα αγάμων (Αρχιμανδριτών) που υπηρετούν στις ενορίες. Αυτό έχει ταυτίσει την έννοια, αλλά και την εικόνα του μοναχού με την έννοια και την εικόνα του εγγάμου κληρικού, που ανέκαθεν στην Εκκλησία ήταν με κάθε τρόπο διακριτά!
-Σε ένα σημείο του βιβλίου αναφέρετε ότι ήδη από τον 5ο αιώνα υπήρχε η άποψη πως ο κληρικός θα πρέπει να ξεχωρίζει όχι από το ένδυμά του, αλλά από «τη μόρφωση, τη συμπεριφορά και τη διδασκαλία». Πιστεύετε ότι αυτή η σκέψη έχει κάτι να μας πει για την Εκκλησία του σήμερα;
Καταρχήν αυτό είναι πατερική άποψη και πάγια εκκλησιολογία της Εκκλησίας. Δυστυχώς πολλοί λόγοι κοινωνικοί και ιστορικοί, που δεν είναι της παρούσης, μετέτρεψαν την ιεροσύνη από λειτούργημα σε αποκατάσταση και μάλιστα άνευ απαραίτητης, ή ελάχιστης έστω, κατάρτισης. Η Εκκλησία (τουλάχιστον η Ορθόδοξη στην Ελλάδα) είναι ο μόνος θεσμός που αλιεύει τα «στελέχη» του (εννοώ τους λειτουργούς εδώ) από οποιαδήποτε δεξαμενή και χωρίς επιμόρφωση, χωρίς κατάρτιση εν μια νυκτί με τη χειροτονία τα μεταποιεί σε ηγέτες και ποιμένες που δικαιούνται πλέον να μιλάνε ως αυθεντίες και όλοι οι υπόλοιποι υποχρεούνται σε υπακοή. Φαίνεται ότι αυτό αλλάζει πλέον με τις Σ.Μ.Υ.Κ. και δόξα τω Θεώ!
-Ποια είναι, κατά τη γνώμη σας, η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία στην προσπάθειά της να συνομιλήσει με τη σύγχρονη κοινωνία;
Να αντιληφθούμε ότι η αναζήτηση του απολωλότος είναι δική μας ευθύνη. Να πάψουμε να θεωρούμε εαυτούς αυθεντίες και a priori σωστούς. Και να ξεκολλήσουμε από ένα τεράστιο εκκλησιολογικό σφάλμα μας, την έννοια της Παράδοσης! Ξέρετε η Παράδοση στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι το σύνολο κανόνων, εθίμων κ.λπ. που μας παρέδωσαν οι παλαιότεροι με μόνο σκοπό να τα διαφυλάξουμε, χωρίς να παράξουμε και εμείς Παράδοση για τους επόμενους. Αυτό είναι Μουσείο και όχι Εκκλησία. Παράδοση είναι το χαρακτηριστικό, ή μάλλον η ικανότητα της Εκκλησιάς να είναι σε ζύμωση με την κοινωνία, να προσλαμβάνει τον κόσμο, το καινοτόμο και το σύγχρονο που η κοινωνία παράγει, να το εγκολπώνει και να το αποδίδει ως υλικό σωτηρίας που συμβάλλει στην ολοκλήρωση του μυστηρίου της Θείας Οικονομίας.
-Με την κυκλοφορία του βιβλίου, εν τέλει, αποσκοπείτε στο να αλλάξει κάτι στην Εκκλησία ως προς τη ρασοφορία ή να ανοίξει ένας διάλογος για το πώς αντιλαμβανόμαστε σήμερα τον έγγαμο κληρικό;
Έχω δύο ξεκάθαρους σκοπούς, που έχουν να κάνουν και με το πώς πλέον αντιλαμβάνομαι και τη θέση μου και την αποστολή ως κληρικός. Αφενός μεν να συμβάλλω σε αυτό που εγώ ονομάζω εξυγίανση του εγγάμου κλήρου, ήτοι την απαλλαγή των εγγάμων από τύπους και στερεότυπα που μας φορτώθηκαν από άλλους λόγους και όχι από λόγους ουσίας και έχουν ως αποτέλεσμα όχι μόνο να πάσχει η σύγχρονη ιερατική οικογένεια, αλλά και να μην έχουμε προσέλευση νέων, ικανών και μορφωμένων κληρικών. Και έπειτα μέσω αυτού του εύκολου και απλού θέματος στην ανάλυσή και την αντιμετώπισή του, αλλά χρωματισμένου ως ταμπού για όλους μας, θέλω να καταδείξω την ανάγκη για την Εκκλησία μας (που αποτελείται από τον κλήρο και το λαό σε αγαστή αμοιβαιότητα) να επανεύρει την τόλμη στο θεολογικό της λόγο, έστω στην ποιμαντική εκφορά αυτού. Να καταδείξω την ανάγκη εκσυγχρονισμού της Εκκλησίας, ως θεσμού που διακονούν άνθρωποι και που εν τέλει υπηρετεί ανθρώπους εν τω κόσμω και που είναι κάτι διαφορετικό από την εκκοσμίκευση. Σημειολογικά η ρασοφορία των εγγάμων, που επανέρχεται πάγια ως αίτημα ανά εικοσαετία περίπου, για εμένα θα αποτελέσει το εφαλτήριο της συνάντησής μας με τον σύγχρονο άνθρωπο και δη τον νέο, ο οποίος μας έχει γυρίσει την πλάτη, αλλά έχει παράπονο από εμάς, καθώς κοιτάει, ψάχνει, αλλά δεν βρίσκει στους κόλπους μας κάτι που να τον εμπνέει, καθώς μετέχουμε της αλήθειας μεν, αλλά δυστυχώς οι «άνθρωποι της Εκκλησίας» δεν είμαστε μάρτυρες της αλήθειας αυτής.
Στωμεν καλως! Στην εν μετα φόβου.
Δυστυχώς πατερ μου από τις πρώτες σειρές σταμάτησα το διάβασμα.
Η Παναγία μαζι σας και μαζι μας..
Δύσκολοι καιροί.
Υπεραγια Θεοτοκα σωσον ημάς!!
Πατερ Νεοφυτε βοηθησον ημιν των πνευματικων σου τεκνων, δια της προσευχης υμων, οτι αναγκη έχομεν εν τοις χαλεποις καιροις του αιωνος τουτου του απαταιωνος..🤐😢
Πραγματικά δεν μπορω να καταλάβω πολλους απο τους νέους ιερείς, οι οποίοι δεν φορούν το καλιμαυχι τους οταν βρίσκονται στο δρομο.
Γιατί συμβαίνει αυτο;
Υπάρχει κάποια φοβια;
Μήπως οι γέροντες ιερείς είναι πιο δυνατοί απο αυτους για να το φορουν;
Ή μήπως εχουμε μια νοοτροπία του τεμπέλη στρατιώτη που ψάχνει λογο για να μη φορέσει το τζοκευ κ τα αρβύλα του;
Εκεί είναι παραποίηση στολής κ τιμωρείται.
Στους ιερείς ομως δεν είναι μόνο παραποίηση στολής, αλλά και ιερού σχήματος, το οποίο αν δεν κανω λαθος ως λαϊκός κ όχι κληρικος ή θεολόγος, είναι μεγάλο προβλημα!!!
και στην φωτογραφία ο πάτερ είναι με πουκάμισο. Η κεφαλή είναι απούσα οπότε ο καθένας πράττει κατά το δοκούν.
Αντί να στεκόμαστε σε δογματικές αγκυλώσεις, ας δούμε την ουσία της έρευνας του π. Νικολάου Κοντού. Η θεολογία οφείλει να συνομιλεί με την εποχή της και η ιστορική αναδρομή στη ρασοφορία μόνο να εμπλουτίσει τις γνώσεις μας μπορεί. Ας κρίνουμε το έργο με βάση τα στοιχεία και όχι τις προκαταλήψεις
αδερφέ μου έχεις δίκαιο να τα ισοπεδώσουμε όλα, να πράττουμε ότι θέλουμε εμείς και όχι ότι μας άφησαν οι πατέρες της εκκλησίας.
και Ουνια και Νικολαϊτισμός αυτά πρεσβεύουν όσοι έχουν κάνει πέρα τους πατέρες της εκκλησίας.
Χαλια μαυρα αγιε κοζανης
Μεσαίωνας …!!
Όλα αυτά τα επικριτικά σχολια.
Δυστυχώς ο μεσαίωνας όντως έχει ξεκινήσει, αλλά με το σκοταδισμό του Οικουμενισμού που κατά τους Αγίους πατέρες είναι η μεγαλύτερη αίρεση η οποία δυστυχως (θα) ζει μέσα στην εκκλησία..
Εκοσμικευση παντου στο 90% των ναών κ πνευματικη πλάνη με παρεκτροπές κ αφέλεια κάργα. Το κακό καραδοκεί κ σε λίγες μέρες ισως επιτρέψει ο Θεος να κλαίμε για τα λάθη μας. Καλή μετανοια!
Καλή Επιστροφή!!
Τα λόγια του πατέρα Νικολάου Κοντού και η θεολογική του προσέγγιση άγγιξαν βαθιές αλήθειες, από αυτές που έτσι κι αλλιώς έχουμε την ευλογία να ακούμε και να μας εμπνέουν στην Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία του.
Είναι παρήγορο και ελπιδοφόρο να ακούγεται ένας τόσο συγκροτημένος, σύγχρονος και θαρραλέος εκκλησιαστικός λόγος.
Εύχομαι από καρδιάς το βιβλίο να είναι καλοτάξιδο….
πράγματι..
Και το Nely σε ποια Αγία τιμαται;
Η Ουνία κ οι Ουνίτες εντος των τοιχων!
Εγώ θέλω να διαβάσω ένα βιβλίο για την εκκλησία και τις οικονομικές συναλλαγές
Κανένας δε γίνεται ιερέας με το ζόρι ….
Όταν πάει να γίνει κάποιος ιερέας τα γνωρίζει όλα αυτά που πρέπει να πράξει και σίγουρα κανείς δεν τον ενημερώνει ότι είναι κάτι εύκολο αλλά όπως λένε οι άγιοι πρέπει να υπάρχει κλήση.
Φώτιση μόνο και αγάπη για το Θεό όλα τα υπόλοιπα είναι αλλά λόγια να αγαπιόμαστε.
Όποιος θέλει Τον ακολουθεί χωρίς προστριβές παράπονα κτλπ
Όταν κάνατε μπουλιγκ εσείς οι περισσότεροι ιερείς στους πιστούς επί επιδημίας με τα μέτρα δε σκεφτόμασταν ότι μπορεί να αποκτήσουν οι ίδιοι
Μετατραυματική Αγχώδη Διαταραχή όπως αναφέρεται ;
Καλή μετάνοια σε όλο τον κόσμο .
Βλασφημία ! Αίσχος! Δυστυχώς αυτά δεν είναι λόγια ορθόδοξου ιερέα αλλά λυκοποιμένα ! Ο Θεός να τον ελεήσει! Τον ενοχλεί το ιερό ράσο; Ο Δεσπότης πρέπει να πάρει θέση!
Η φωτογραφία δεν παραπέμπει σε ιερέα αλλά σε λαϊκό! Κρίμα! Πόσο λυπηρό! Τι θα πάει να πει στον Χριστό; Ότι είναι ιερέας μόνο εντός ωραρίου;
Δημόσιος υπάλληλος είναι;
Με σεβασμό προς τον π. Νικόλα, θα ήθελα να καταθέσω έναν προβληματισμό.
Διαβάζοντας τη συνέντευξή του, αναρωτιέμαι κατά πόσο το γενικότερο ζήτημα που θέτει για τη ρασοφορία του έγγαμου κλήρου επηρεάζεται κυρίως από τη δική του, εμφανώς καθοριστική, προσωπική εμπειρία.
Όσοι τον έχουμε δει μέσα στα χρόνια, θυμόμαστε μια σαφώς αυστηρότερη και πιο παραδοσιακή στάση απέναντι στην εξωτερική έκφραση της ιερατικής ζωής με εκφάνσεις και στην οικογενειακή του ζωή. Σήμερα φαίνεται να αντιμετωπίζει τα ίδια αυτά στοιχεία διαφορετικά.
Ο ίδιος συνδέει τη σημερινή του στάση και με μια τραυματική προσωπική εμπειρία. Αυτό εξηγεί ασφαλώς πολλά για τη δική του πορεία. Αναρωτιέμαι όμως αν ένα προσωπικό τραύμα, ακόμη και όταν συνοδεύεται από εμπειρίες άλλων κληρικών, αρκεί για να θεμελιώσει μια γενικότερη εκκλησιολογική θέση γύρω από τον έγγαμο κλήρο.
Μέσα στην εκκλησιαστική ζωή υπάρχουν και άλλες διαστάσεις: η σχέση με τον πνευματικό, η ταπείνωση, η προσευχή, η εμπιστοσύνη στη χάρη του Θεού, η υπομονή και η διάκριση. Αυτά δεν αναιρούν την ανάγκη ψυχολογικής ή ιατρικής βοήθειας, αλλά για έναν ιερέα αποτελούν επίσης ουσιαστικό μέρος του τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζει μια δοκιμασία.
Γι’ αυτό και το ερώτημα που μου γεννάται είναι απλό: μήπως δεν άλλαξε τόσο το ράσο, όσο η σχέση του ίδιου με το ράσο;
Ίσως λοιπόν το πιο ενδιαφέρον ερώτημα δεν είναι μόνο αν πράγματι χρειάζεται να επανεξεταστεί η εκκλησιαστική στάση απέναντι στη ρασοφορία, αλλά και τι έχει αλλάξει στη σχέση του ίδιου με όσα κάποτε φαίνεται ότι θεωρούσε αυτονόητα στοιχεία της ιερατικής του ταυτότητας.
Πατέρα Νικόλαε,την ευχή σας.Όσα αναφέρετε στη συνέντευξη εντάσσονται στον όρο “εκκοσμίκευση “.Φυσικά θέλετε να μην φοράτε το ράσο.Το ιερατικό σχήμα το γνωρίζατε πριν γίνετε ιερέας.Αν δεν σας αρέσει, μπορείτε σήμερα να παραιτηθείτε και να ασχοληθείτε ως πολίτης με τη δικηγορία και να απαλλαγεί και η τοπική εκκλησία από τις νεοπατερικές ιδέες και εμφανίσεις.Όσο για την προσέλευση ιερέων ,το σκάφος της εκκλησίας μας, μην ανησυχείτε δεν θα το αφήσει ο Χριστός μας χωρίς λειτουργούς.
να αγιασει το στόμα σου αδερφέ
Ο αγράμματος Αγ Παισιος λέει «Παπάς αράσωτος, άρα άσωτος»
Ο πουκαμισατος Πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Γ. Κοντός λέει τα δικά του …..
Επικαλείται συνεχώς τα πτυχία του καί τίς σπουδές του …..
Να τοποθετηθούν οι συμπρεσβύτεροι του και η Μητρόπολη!!
Υ .Γ Η πασίγνωστη διήγηση από το Γεροντικό με πρωταγωνιστή τον Αββά Αγάθωνα.
Όταν κάποιοι επισκέπτες θέλησαν να δοκιμάσουν την περίφημη ανεξικακία και ταπείνωσή του, άρχισαν να τον κατηγορούν ψευδώς για διάφορα παραπτώματα:Του είπαν: «Εσύ είσαι ο Αγάθων; Ακούμε ότι είσαι πόρνος και υπερήφανος». Ο όσιος απάντησε: «Ναι, έτσι είναι η αλήθεια».Του είπαν ξανά: «Εσύ είσαι ο Αγάθων ο φλύαρος και κατάλαλος;». Εκείνος αποκρίθηκε: «Ναι, εγώ είμαι».Στο τέλος του είπαν: «Εσύ είσαι ο Αγάθων ο αιρετικός;». τότε ο Αββάς Αγάθων απάντησε αμέσως: «Δεν είμαι αιρετικός».Όταν τον ρώτησαν έκπληκτοι γιατί δέχτηκε όλες τις βαριές προσωπικές ύβρεις αλλά δεν άντεξε την κατηγορία του αιρετικού, ο Γέροντας έδωσε μια βαθιά πνευματική απάντηση:«Εκείνα τα δέχτηκα γιατί είναι όφελος για την ψυχή μου (μου θυμίζουν τις αδυναμίες μου και με ταπεινώνουν), αλλά το να είσαι αιρετικός σημαίνει χωρισμό από τον Θεό, και αυτό δεν μπορώ να το δεχτώ».
Τα σχόλια δικά σας!!
Τα δικά μου καλή μετάνοια !!!!
Την ομολογία πίστεως την ξέρεις;;; Τόσα χρόνια οι μάρτυρες πάσης “φύσεως” για αυτά αγωνίστηκαν.
Εσύ τα ξεπουλας; Μάλλον είσαι ακατήχητος τελείως! Ο Θεός να σε ελεήσει και εσένα και όλους μας!
Με τα ράσα του παπα Νικόλα ασχολείται ο Θεός.
Η όλη τοποθέτηση του π.Νικολαου είναι μια προσωπική όπως εξομολογειται θέση και άποψη..δεν εκφράζει τον θεσμό της εκκλησίας άρα αυτό σημαίνει ότι ξεχωρίζει τον εαυτό του απο τους υπόλοιπους κάτι το οποίο ακούμε και βλέπουμε κατά καιρούς..σεβαστή λοιπόν αλλά όχι αξιέπαινη…ευχόμαστε με τον καιρό να συνειδητοποιήσει και αυτός και οι άλλοι που μιλούν για εκοσμικευση του χώρου ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ιερά παράδοση πολλών αιώνων και οφείλουμε να την φυλαξουμε ως κόρη οφθαλμών..
Δεν μπορούμε να τα αλλάξουμε όλα εν μια νυκτί.. το ράσο όσο και αν πολεμειται ιδίως σήμερα είναι η αιματοβαμενη σημαία της εκκλησίας μας…
Ο Θεός να μας συγχωρήσει και να μας ελεήσει. Αμην
Θερμά συγχαρητήρια στον π. Νικόλαο Κοντό για τη διορατικότητα και την ειλικρίνειά του. Είναι πολύ σημαντικό να αναδεικνύονται οι ισορροπίες ανάμεσα στην ιερατική ιδιότητα και την ιδιωτική/οικογενειακή ζωή του έγγαμου κλήρου. Μια συνέντευξη γεμάτη ρεαλισμό, που σπάει στερεότυπα και προσφέρει τροφή για σκέψη
Εξαιρετική και άκρως ενδιαφέρουσα η συνέντευξη του π. Νικολάου Κοντού! Προσεγγίζει ένα ευαίσθητο και σύγχρονο θέμα με υποδειγματική θεολογική και νομική τεκμηρίωση, αποδεικνύοντας ότι η Εκκλησία μπορεί να αφουγκράζεται τις ανάγκες της σημερινής κοινωνίας. Συγχαρητήρια για τον συγκροτημένο και επίκαιρο λόγο του.
Το κακό θα έρθει από τους μορφωμένους..
Κάποιοι άκουσαν πριν λίγο καιρό
“τις ανάγκες της εποχης” (ή τις επέβαλαν καλυτερα..) και “δημιουργησαν” το τριτο φυλο. Του έδωσαν και δικαιώματα.
Καπου αλλου υπάρχουν ιέρειες κ τελούν ψευδοτελετες.
Καπου αλλου λατρεύουν επισήμως το σατανά.
Και κάπου αλλού πικροχαραζει η πανθρησκεια.
Διαλέγετε κ παίρνετε απο τους καρπους της νέας εποχής σας.
Εμείς δε θα πάρουμε!
Ο Θεος να μας φυλαξει στην αδυναμία μας κ στην ευτελεια μας.
Αυτό με τον Κονάνο το ξέρετε???
Η γνώσις φυσιοι , λέει ο απ.Παυλος!
Η εκκοσμίκευση ωθεί τους πιστούς και αναζητούν καθαρια πίστη στα μοναστήρια! Από τον 2ο Αϊ. Ακόμη και στην Κοζάνη τρέχουν σε όμορες μητροπόλεις βλέποντας κάτι τέτοια!!!
Μικρό γενάκι, φιμε τζάμια , ευμάρεια πολυτελή διαβίωση, εύκολος πλουτισμός,διπλοπροωπια στο Instagram,να πω και άλλα?
Αυτό με τον Κονάνο το ξέρετε???
Καλή μας μετάνοια!!!
Καποιοι κληρικοί αντί να προσπαθούνε να αγιάσουνε τον κόσμο, προσαρμοζόνται στις απαιτήσεις του για την άνεσή τους. Οι παλαιοί ιερείς πέρασαν διωγμούς, χλευασμούς και εξορίες αλλά το ράσο δεν το αποχωρίστηκαν ποτέ.
Η περιβολή του κληρικού δεν είναι απλό ένδυμα εργασίας για να το βγάζει όταν σχολνάει. Είναι η ιερατική του ταυτότητα. Αν φοβάται την κοινωνία, πώς θα οδηγήσει το ποίμνιο στην Σωτηρία;
Αν ο καθένας έβαζε και έβγαζε το ράσο κατά το δοκούν, σε λίγο θα ντρεπόμαστε να πούμε ότι είμαστε Χριστιανοί. Ο ιερέας είναι φως και το φως δεν κρύβεται κάτω από το μόδιο. Όποιος δεν αντέχει το βάρος της αποστολής, ας υποβαλλει την παραίτησή του.
Με αυτή τη λογική, αν αύριο μας χτυπούν επειδή φοράμε σταυρό, θα βγάλουμε και τον σταυρό από τον λαιμό μας; Θα πρέπει να καταφύγουμε στον Δεσπότη ?
Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας μαρτύρησαν για το ένδυμα αυτό. Σήμερα το θεωρούμε “ψυχολογικό βάρος” και “εμπόδιο στην ιδιωτική ζωή”.
Ο Θεός να μας φωτίσει όλους και να φυλάει την Εκκλησία Του.
Διάβασα με προσοχή τη συγκεκριμένη συνέντευξη και θεωρώ ότι ορισμένες από τις θέσεις που διατυπώνονται δεν μπορούν να περάσουν χωρίς έναν σοβαρό θεολογικό αντίλογο.
Ο έγγαμος κληρικός ασφαλώς έχει οικογένεια. Έχει σύζυγο, παιδιά, ανάγκη ξεκούρασης, προσωπικό χρόνο και δικαίωμα στην ιδιωτικότητα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η Ιερωσύνη μετατρέπεται σε επάγγελμα με «ωράριο» και ότι ο ιερέας είναι κληρικός όταν υπηρετεί και απλώς ιδιώτης όταν αποχωρεί από την υπηρεσία του.
Ο ιερέας δεν φορά το ράσο μόνο επειδή εργάζεται. Το φορά επειδή είναι κληρικός.
Το ράσο δεν είναι απλώς μια επαγγελματική στολή. Δεν είναι αντίστοιχο μιας στολής αστυνομικού, γιατρού ή οποιουδήποτε άλλου επαγγέλματος. Ο κληρικός δεν «βγαίνει από υπηρεσία» με την ίδια έννοια που βγαίνει ένας υπάλληλος από την εργασία του. Η Ιερωσύνη είναι διακονία και τρόπος υπάρξεως μέσα στο Σώμα της Εκκλησίας.
Ασφαλώς και ο ιερέας μπορεί να καθίσει με τη σύζυγό του, να παίξει με τα παιδιά του, να πάει μια εκδρομή, να ξεκουραστεί, να γελάσει και να ζήσει την οικογενειακή του ζωή. Δεν χρειάζεται να απογυμνωθεί από την ανθρώπινη φύση του για να είναι καλός κληρικός. Όμως άλλο η ανθρώπινη και οικογενειακή του ζωή και άλλο η αντίληψη ότι η ιερατική ιδιότητα τίθεται προσωρινά «σε αναστολή».
Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, ένα κρίσιμο σημείο.
Δεν πρέπει να λύσουμε τα προβλήματα του έγγαμου κλήρου αποδυναμώνοντας τη συνείδηση της Ιερωσύνης. Αν υπάρχουν υπερβολές, αδιάκριτες απαιτήσεις, κουτσομπολιό, προσβολές ή παρεμβάσεις στην οικογενειακή ζωή του ιερέως, αυτά πρέπει να αντιμετωπιστούν. Όχι όμως με την κατάργηση της ιερατικής μαρτυρίας.
Το ράσο μπορεί να γίνει βάρος όταν ο κόσμος το χρησιμοποιεί για να καταδικάζει τον άνθρωπο. Αλλά μπορεί ταυτόχρονα να γίνει και ευλογία, μαρτυρία και υπενθύμιση της παρουσίας της Εκκλησίας μέσα στον κόσμο.
Και κάτι ακόμη: είναι επικίνδυνο να παρουσιάζεται η μοναχική παράδοση περίπου ως η αιτία για την οποία ο έγγαμος κλήρος φορτώθηκε δήθεν ξένα πρότυπα. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν αντιλαμβάνεται την Ιερωσύνη του εγγάμου κληρικού ως «δεύτερης κατηγορίας» μοναχική ζωή. Έχει τη δική της θέση, τη δική της αξία και τη δική της ευθύνη. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι για να αναγνωρίσουμε την ιδιαιτερότητα του εγγάμου κλήρου πρέπει να αποσυνδέσουμε την ιερατική ζωή από το ήθος και το εκκλησιαστικό φρόνημα που διαμόρφωσε η μακραίωνη Παράδοση.
Ούτε συμφωνώ με την αντίληψη ότι η Παράδοση κινδυνεύει να γίνει «μουσείο» επειδή δεν προσαρμόζεται στις απαιτήσεις κάθε εποχής.
Η Εκκλησία δεν είναι μουσείο, αλλά ούτε και εργαστήριο κοινωνικών πειραμάτων.
Η Παράδοση είναι ζωντανή ακριβώς επειδή δεν αλλάζει την αλήθεια της κάθε φορά που αλλάζει η κοινωνία. Η Εκκλησία προσλαμβάνει τον κόσμο, τον μεταμορφώνει και τον αγιάζει· δεν χρειάζεται να μεταμορφώσει το Ευαγγέλιο ώστε να γίνει αρεστό στον κόσμο.
Ας προσέξουμε λοιπόν κάτι πολύ απλό:
Δεν χρειάζεται να διαλέξουμε ανάμεσα στον έγγαμο κληρικό και στην ιερατική αξιοπρέπεια.
Δεν χρειάζεται να διαλέξουμε ανάμεσα στην οικογένεια και στο ράσο.
Δεν χρειάζεται να διαλέξουμε ανάμεσα στην ανθρώπινη ελευθερία και στην εκκλησιαστική παράδοση.
Χρειάζεται διάκριση.
Ο έγγαμος κληρικός πρέπει να έχει την οικογένειά του και την ιδιωτική του ζωή. Αλλά πρέπει ταυτόχρονα να έχει βαθιά συνείδηση ότι η Ιερωσύνη δεν είναι επάγγελμα από το οποίο αποχωρεί όταν τελειώνει το ωράριο.
Γιατί τελικά το ζήτημα δεν είναι αν ο ιερέας θα κυκλοφορεί με ή χωρίς ράσο.
Το ουσιαστικότερο ερώτημα είναι:
Θέλουμε έναν κληρικό που απλώς υπηρετεί έναν θεσμό ή έναν ιερέα που, ακόμη και μέσα στην καθημερινή και οικογενειακή του ζωή, μαρτυρεί ότι ανήκει στην Εκκλησία;
Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν μπορεί να δοθεί ούτε με συναισθηματισμούς ούτε με την πίεση της σύγχρονης κοινωνίας. Χρειάζεται θεολογία, Παράδοση, εκκλησιολογική συνείδηση και πολλή διάκριση.
Και επειδή το θέμα είναι σοβαρό, ας το συζητήσουμε με επιχειρήματα. Όχι με συνθήματα.
Τον μισθό,τον παίρνεις όμως.
Να Αγιάσει το στόμα σου παπά μου!!
Η ωριμότερη τοποθέτηση./!
Συγχαρητήρια!
Κρέμασε το ράσο και γίνε δικηγόρος…
Δεν γίνεται παπάς μόνο την Κυριακή στην Θ.Λειτουργια…
Αυτό είναι το αποτέλεσμα του να είναι οι ιερείς διορισμένοι δημόσιοι υπάλληλοι…
Πιστέ λαέ,μπήκαν στην πόλη οι οχτροί.Δεν κρίνω-παρατηρώ.
Θα το πειτε αγενεια π.Νικολαε…δεν θα πω καλοταξιδο το βιβλιο σας!
Διαβαζοντας την συνεντευξη σας δεν κρυβω την απογοητευση μου!
Μεινατε σ αυτους που δεν αντεχουν να βλεπουν το ρασο…οταν ετρεχα να παρω την Ευχη Σας, σιγουρα δεν απευθυνομουν στον πρωην συναδελφο μου, δικηγορο, αλλα στον π.Νικολαο που ενιωθα περηφανη που ενω βρισκοταν στον χωρο μας επελεξε συνειδητα την Ιερωσυνη!
Συμφωνα με οσα, λιγα γνωριζω, θλιβομαι για τις εν λογω εκφραζομενες αποψεις σας .Οι Ιερεις μας δινουν παραδειγμα σθενους ψυχικου, ταπεινωσης, υπακοης κ.α.αρετων προκειμενου να οδηγουν ορθα και με ασφαλη τροπο το ποιμνιο..
Ο Θεος να ελεησει ολους μας!