Τι εύκολες που έγιναν πλέον οι βαρύγδουπες ανακοινώσεις. Γράφονται γρήγορα, μοιράζονται εύκολα στα μέσα ενημέρωσης και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και γεμίζουν με θεατρικές αναφορές. Η πραγματικότητα όμως που ζούμε καθημερινά μέσα στην ομάδα είναι πολύ λιγότερο θεατρική.
Η εικόνα της Κυριακής με 9 παίκτες και χωρίς προπονητή ήταν κακή. Δεν χρειάζεται καμία ωραιοποίηση και δεν πρόκειται να κρυφτώ πίσω από δικαιολογίες. Πρώτος εγώ, ως Πρόεδρος, πονάω και στεναχωριέμαι γι’ αυτή την εικόνα. Το ουσιαστικό ερώτημα όμως είναι από ποιο σημείο ξεκίνησε η φετινή προσπάθεια.
Αναλάβαμε το βάρος μιας ομάδας ήδη υποβιβασμένης στο Α’ Τοπικό, με οικονομικές υποχρεώσεις, ελάχιστους διαθέσιμους ποδοσφαιριστές και κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Παρ’ όλα αυτά, βάλαμε πλάτη, ματώσαμε οικονομικά και προσωπικά, τακτοποιήθηκαν επείγουσες υποχρεώσεις, εξασφαλίστηκε η συμμετοχή στο πρωτάθλημα και το ρόστερ άρχισε να χτίζεται ξανά, ενώ η μεταγραφική περίοδος παραμένει ακόμη ανοιχτή.
Ως Πρόεδρος αναλαμβάνω πλήρως την ευθύνη για την εικόνα που παρουσίασε η ομάδα την Κυριακή. Άλλο όμως η ανάληψη της ευθύνης και η καλόπιστη κριτική και άλλο ο ισοπεδωτικός μηδενισμός. Ποια ακριβώς είναι η έμπρακτη συμπαράσταση όσων σήμερα φωνάζουν; Πόσοι βγήκαν πόρτα πόρτα και μαγαζί μαγαζί για να στηρίξουν την ομάδα; Πόσα διαρκείας βοήθησαν να πουληθούν; Πόσους ανθρώπους κινητοποίησαν; Πόσες φορές έβαλαν πραγματικά πλάτη όταν χρειάστηκε;
Και αν υπήρχε τόση αγωνία για την επιβίωση του συλλόγου, γιατί δεν οργανώθηκε μια εκδήλωση, ένας χορός, μια καμπάνια οικονομικής ενίσχυσης ή οποιαδήποτε άλλη ουσιαστική πρωτοβουλία; Η αγάπη για μια ομάδα δεν αποδεικνύεται μόνο με ανακοινώσεις. Αποδεικνύεται με παρουσία, χρόνο, κόπο και πράξεις. Όταν βλέπεις έναν σύλλογο ήδη πεσμένο, τον βοηθάς να σηκωθεί. Δεν του δίνεις άλλη μία κλωτσιά.
Και κάτι ακόμη πιο σοβαρό, που ξεπερνά κάθε κόκκινη γραμμή. Όταν συγκεκριμένοι παρευρισκόμενοι μετατρέπουν την κριτική σε ξεκάθαρη ρατσιστική επίθεση απέναντι σε δικά μας παιδιά, τότε έχει χαθεί κάθε ίχνος μέτρου, ανθρωπιάς και αξιοπρέπειας. Οι ύβρεις και οι ρατσιστικές αναφορές που ακούστηκαν χθες στην κερκίδα δεν πρόκειται να γίνουν ανεκτές. Αυτά τα παιδιά δεν κάθονταν στην κερκίδα να σχολιάζουν. Μπήκαν στο γήπεδο για να παλέψουν και να ματώσουν για τη φανέλα της Κοζάνης. Και για μένα αυτό μετράει περισσότερο από οποιοδήποτε αποτέλεσμα.
Ως Πρόεδρος του συλλόγου ξεκαθαρίζω: χίλιες φορές μια αγωνιστική ήττα, όσο βαριά κι αν είναι, παλεύοντας καθαρά και με αξιοπρέπεια, παρά να ανεχτούμε τέτοιο ξεπεσμό για χάρη οποιουδήποτε αποτελέσματος.
Η Κοζάνη έχει ξαναπέσει, έχει ξαναπονέσει και έχει ξανασηκωθεί. Γιατί η Κοζάνη είναι όντως “Μια πόλη, μια ομάδα”, κι αυτή η ομάδα χρειάζεται τώρα πράξεις από όλους, όχι εύκολους αφορισμούς.
Στις νίκες είμαστε εύκολα όλοι μαζί και πανηγυρίζουμε. Στα δύσκολα όμως φαίνεται ποιος αγαπά πραγματικά και έμπρακτα αυτόν τον σύλλογο.
Με τιμή,
Νίκος Δελιάλης
Πρόεδρος ΦΣ Κοζάνη
