Στον Τύρναβο βρέθηκε το Σάββατο 3 Οκτωβρίου η Φιλαρμονική του Δήμου Κοζάνης «Πανδώρα», συμμετέχοντας στο 9ο Φεστιβάλ Φιλαρμονικών, που διοργάνωσαν ο Δήμος Τυρνάβου κι η Φιλαρμονική του Δήμου Τυρνάβου, σε συνδιοργάνωση με την Περιφέρεια Θεσσαλίας. Η διοργάνωση, στην οποία παρέστη κι ο Δήμαρχος Κοζάνης Γιάννης Κοκκαλιάρης, πραγματοποιήθηκε στο Δημοτικό Θέατρο Τυρνάβου, συγκεντρώνοντας φιλαρμονικές από διαφορετικές περιοχές της χώρας και προσφέροντας στο κοινό μια ιδιαίτερη μουσική συνάντηση. Μαζί με την «Πανδώρα» συμμετείχαν η Φιλαρμονική Ορχήστρα Δήμου Καλαμαριάς, η Φιλαρμονική Ορχήστρα ΚΕΠΑ Δήμου Βέροιας, η Φιλαρμονική Εταιρεία Νάουσας και η Φιλαρμονική Δήμου Τυρνάβου. Η συμμετοχή της «Πανδώρας» πρόσθεσε ακόμη έναν σταθμό στην εξωστρεφή παρουσία της ιστορικής Φιλαρμονικής του Δήμου Κοζάνης σε μουσικές διοργανώσεις εκτός της περιοχής.
kozan.gr
Το “παρεάκι” Γιάννης, Κώστας, Βαλάντης, Σπύρος, Θέμης, καλά κρατεί βλέπω. Συνεργασίες που μένουν ανεξίτηλες στο χρόνο, μόνο που η ιστορία επαναλαμβάνεται….
Στον Τύρναβο ζήσαμε κάτι μοναδικό – και ελπίζω όχι ανεπανάληπτο.
Πέντε τόποι, πέντε φιλαρμονικές, πέντε διαφορετικές ιστορίες. Καλαμαριά, Βέροια, Κοζάνη, Νάουσα, Τύρναβος. Καθεμία έφερε μαζί της τη δική της πορεία, τη δική της μουσική ταυτότητα, τον δικό της τρόπο να υπάρχει μέσα στην κοινότητά της. Κι όμως, όταν συναντήθηκαν στον δρόμο, οι διαφορές τους δεν χάθηκαν. Συντονίστηκαν.
Μια κοινή ανάσα, ένας χτύπος καρδιάς, ένα βήμα, ένας ρυθμός, μια μελωδία.
Από ψηλά, η κοινή παρέλαση έμοιαζε με ένα εντυπωσιακό μπαλέτο μέσα στην πόλη. Σειρές, αποστάσεις, χρώματα και κινήσεις συνέθεταν μια ζωντανή γεωμετρία. Κι όλα αυτά χωρίς να έχει προηγηθεί ούτε μία κοινή πρόβα.
Ίσως ακριβώς εκεί να βρίσκεται η βαθύτερη σημασία της εικόνας. Πέντε σύνολα μπόρεσαν να κινηθούν σαν ένα σώμα, επειδή καθένα είχε μάθει να ακούει, να πειθαρχεί, να εμπιστεύεται και να συνυπάρχει. Η ομοιομορφία δεν επιβλήθηκε. Γεννήθηκε μέσα από την κοινή μουσική παιδεία.
Στη συναυλία, κάθε φιλαρμονική κατέθεσε το δικό της ρεπερτόριο και τη δική της φωνή. Καμία διάθεση ανταγωνισμού. Μόνο αλληλοεκτίμηση, προσφορά και χαρά για τη μουσική του άλλου.
Όλα αυτά βρήκαν τον χώρο να πραγματωθούν χάρη στην υπέροχη τυρναβίτικη φιλοξενία. Μια φιλοξενία που δεν περιορίστηκε στην υποδοχή, αλλά έγινε φροντίδα, γενναιοδωρία και η ζεστή αίσθηση ότι όλοι βρισκόμασταν ανάμεσα σε δικούς μας ανθρώπους.
Εκεί, η συνεργασία έπαψε να είναι μια ωραία λέξη και έγινε πράξη. Έγινε ήχος, κίνηση, παρουσία στον δημόσιο χώρο.
**Η αγάπη για τη μουσική, τη φιλαρμονική και τη συνεργασία, εν ενεργεία!**
Γιατί η φιλαρμονική, στις ωραιότερες στιγμές της, δεν μας μαθαίνει μόνο να παίζουμε μαζί. Μας μαθαίνει να υπάρχουμε μαζί.
Και τώρα, ενώ ο ήχος έχει πια σβήσει, κάτι από εκείνη τη συνάντηση εξακολουθεί να υπάρχει: η προσδοκία της συνέχειας. Όλα τα μέλη των πέντε φιλαρμονικών αδημονούν ήδη για την επόμενη φορά.
Θα είναι ίσως σε άλλον τόπο και κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Ο πυρήνας, όμως, θα βρίσκεται εκεί: η μουσική, η αλληλοεκτίμηση, η χαρά της συνάντησης, η αγάπη γι’ αυτό που κάνουμε.
Γιατί, όταν μια συνάντηση γεννά σε όλους την ανάγκη να επαναληφθεί, έχει ήδη ξεπεράσει τα όρια ενός φεστιβάλ. **Έχει γίνει δεσμός.**
Το σχόλιό σας παρουσιάζει μια συνεργασία φιλαρμονικών ως κλειστό κύκλο προσωπικών σχέσεων. Ενώ η ανάρτηση δεν αναφέρει καν τα ονόματα των μαέστρων, εσείς τους κατονομάζετε. Φαίνεται να σας απασχολεί περισσότερο ποιοι συνεργάζονται παρά τι παράγουν μαζί.
Αυτό που αποκαλείτε απαξιωτικά «παρεάκι» είναι μια ανοιχτή αγκαλιά συναδέλφων, που στο συνέδριο διευρύνθηκε με πολλούς ακόμη. Οι σταθερές σχέσεις χτίζουν εμπιστοσύνη, κοινή εμπειρία και συνέχεια. Επιτρέπουν να ανταλλάσσονται γνώσεις, να σχεδιάζονται δράσεις και να δημιουργούνται ευκαιρίες για μουσικούς και κοινότητες. Όταν αποδίδουν δημόσιο έργο, η διάρκειά τους αποτελεί πολύτιμο κεφάλαιο.
Στον Τύρναβο συναντήθηκαν πέντε φιλαρμονικές από πέντε πόλεις. Μουσικοί διαφορετικών γενεών βρέθηκαν μαζί στους δρόμους και στη σκηνή, μοιράστηκαν εμπειρίες και δυνάμωσαν δεσμούς ανάμεσα στις κοινότητές τους. Όλες αυτές οι διαστάσεις περνούν ασχολίαστες. Όλο το γεγονός συρρικνώνεται στη λέξη «παρεάκι».
Όσο για την «ιστορία που επαναλαμβάνεται», ποια ιστορία εννοείτε και ποιο συγκεκριμένο πρόβλημα καταγγέλλετε; Αν υπάρχει ένσταση, ας διατυπωθεί καθαρά, ώστε να μπορεί και να απαντηθεί.
Ο υπαινιγμός είναι εύκολος. Η δημιουργία απαιτεί δουλειά, συνέπεια και ανθρώπους που μπορούν να συνεννοηθούν. Στον Τύρναβο το αποτέλεσμα ήταν ορατό και ακουστό. Αξίζει τουλάχιστον να κριθεί γι’ αυτό.