Το «Έντεκα» της Κοζάνης ως άυλο μνημείο (Γράφει ο I. Kούκας, αρχιμουσικός της Φιλαρμονικής του Δήμου Κοζάνης «Πανδώρα»)

 Ορισμένα μουσικά έργα επιστρέφουν τόσο επίμονα στη ζωή μιας κοινότητας, ώστε κάποια στιγμή παύουν να αποτελούν απλώς μουσικές επιλογές. Συνδέονται με τόπους, εποχές, πρόσωπα, τελετουργίες και συλλογικές εμπειρίες και μετατρέπονται σταδιακά σε τόπους συλλογικής μνήμης. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι το παραδοσιακό «Έντεκα» της Κοζάνης. Δεν αποτελεί απλώς ένα αναγνωρίσιμο τοπικό μουσικό σύμβολο ούτε ένα μουσικό κατάλοιπο που διατηρείται από σεβασμό προς την παράδοση. Οι άνθρωποι το περιμένουν, το αναζητούν και ζητούν να το ακούσουν στις Απόκριες, αλλά και σε άλλες γιορτές και δημόσιες εκδηλώσεις, ακριβώς επειδή η παρουσία του σηματοδοτεί κάτι περισσότερο από μια μουσική επιλογή. Η έναρξή του αρκεί συχνά για να μεταβάλει τη σχέση των ανθρώπων με τον χώρο και τη στιγμή. Κάτι γνώριμο επιστρέφει και, μαζί του, ενεργοποιείται ένας ολόκληρος κόσμος κοινών αναφορών. Η κοινότητα αναγνωρίζει μέσα στον ήχο κάτι από τον ίδιο της τον εαυτό. Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Η επανεμφάνισή τους κάθε χρόνο δεν βιώνεται κατ’ ανάγκην ως κουραστική επανάληψη. Αποτελεί μέρος της ίδιας της γιορτής. Ένα γνώριμο τραγούδι μπορεί να επαναφέρει ένα σπίτι, μια μυρωδιά, ένα πρόσωπο, ένα παιδικό βίωμα, μια απουσία, μια προσδοκία. Δεν ακούμε, λοιπόν, μόνο κάτι που θυμόμαστε. Μέσα από αυτό επιστρέφουμε σε έναν χρόνο που έχουμε ήδη κατοικήσει. Το ίδιο συμβαίνει, σε συλλογικό επίπεδο, με το «Έντεκα». Δεν ανακαλεί απλώς ένα ιστορικό παρελθόν της Κοζάνης. Κάθε φορά που ακούγεται, διαφορετικές χρονικές στιγμές της πόλης μπορούν να συνυπάρξουν μέσα στο ίδιο παρόν. Παλιότερες Απόκριες, οικογενειακές ιστορίες, παρέες, δημόσιες γιορτές, δρόμοι και πλατείες, πρόσωπα που υπάρχουν ακόμη και πρόσωπα που απουσιάζουν, προσωπικές και συλλογικές εμπειρίες συναντώνται για λίγο μέσα στον ίδιο ήχο. Εδώ βρίσκεται ίσως η ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στη μνήμη και στην κατοίκηση της μνήμης. Θυμάμαι σημαίνει ότι ανακαλώ κάτι που δεν βρίσκεται πλέον μπροστά μου. Κατοικώ τη μνήμη σημαίνει ότι, έστω για λίγο, εισέρχομαι ξανά στον κόσμο που αυτή δημιουργεί. Η μουσική διαθέτει μια ιδιαίτερη δύναμη να προκαλεί αυτή τη μετάβαση, επειδή δεν αναπαριστά απλώς τον χρόνο. Εκτυλίσσεται η ίδια μέσα στον χρόνο. Και για να υπάρξει ξανά ως ζωντανό γεγονός, πρέπει να συμβεί ξανά. Γι’ αυτό και η επανάληψη ενός τέτοιου έργου δεν το εξαντλεί. Το ανανεώνει. Σε ένα μουσείο μπορούμε να επιστρέψουμε πολλές φορές μπροστά στο ίδιο αντικείμενο.

Στη μουσική, όμως, το «αντικείμενο» πρέπει κάθε φορά να ξαναγίνει γεγονός. Κάποιος πρέπει να παίξει, κάποιος να ακούσει, κάποιος να χορέψει, κάποιος να αναγνωρίσει. Η μνήμη δεν φυλάσσεται απλώς. Επιτελείται. Και ακριβώς εδώ η έννοια του άυλου μνημείου αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Ένα υλικό μνημείο καταλαμβάνει έναν τόπο. Ένα άυλο μουσικό μνημείο μπορεί να δημιουργεί τόπο. Όταν το «Έντεκα» ακούγεται σε έναν δρόμο ή σε μια πλατεία της Κοζάνης, ο χώρος δεν αποτελεί απλώς το σκηνικό της εκτέλεσης. Ο ήχος τον φορτίζει με προηγούμενες παρουσίες και εμπειρίες. Η σημερινή γιορτή συναντά τις προηγούμενες γιορτές. Το προσωπικό βίωμα συναντά τη συλλογική μνήμη. Και ο φυσικός χώρος μετατρέπεται, έστω προσωρινά, σε πολιτισμικό τόπο. Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη. Η μνήμη αυτή δεν είναι αποκλειστικά νοητική. Είναι και σωματική. Το σώμα αναγνωρίζει έναν ρυθμό πριν ακόμη προλάβουμε να τον αναλύσουμε. Ένα βήμα, μια κίνηση, ένας χορός, μια αυθόρμητη συμμετοχή μπορούν να μεταφέρουν πολιτισμική γνώση χωρίς αυτή να έχει προηγουμένως διατυπωθεί με λόγια. Στην περίπτωση μιας ζωντανής μουσικής παράδοσης, η κοινότητα δεν θυμάται μόνο με τη σκέψη της. Θυμάται με τη φωνή, με την κίνηση, με τον χορό, με τη συνεύρεση, με το ίδιο το σώμα. Έτσι μπορούμε ίσως να κατανοήσουμε διαφορετικά και την έννοια της παράδοσης.

Παράδοση δεν είναι μόνο ό,τι παραλαμβάνουμε από το παρελθόν και οφείλουμε να διαφυλάξουμε. Είναι αυτό που εξακολουθούμε να κάνουμε παρόν. Αυτό εξηγεί και γιατί ορισμένα έργα αποκτούν μια θέση που δεν μπορεί εύκολα να υποκατασταθεί από κάποιο άλλο, ακόμη και αν εκείνο είναι μουσικά εξίσου ενδιαφέρον ή αισθητικά συνθετότερο. Η αξία τους δεν βρίσκεται αποκλειστικά στις νότες τους. Βρίσκεται στο πλέγμα των σχέσεων που έχει δημιουργηθεί γύρω τους μέσα στον χρόνο. Η κοινότητα έχει επενδύσει επάνω τους μνήμη, εμπειρία, προσδοκία και αναγνώριση. Το μνημείο, εδώ, δεν βρίσκεται μόνο μέσα στο μουσικό έργο. Βρίσκεται στη σχέση που μια κοινότητα εξακολουθεί να συνάπτει μαζί του. Γι’ αυτό και η επίμονη επιθυμία να ακουστεί ξανά το ίδιο έργο δεν πρέπει πάντοτε να ερμηνεύεται ως συντηρητισμός ή ως αδυναμία ανανέωσης του ρεπερτορίου. Μπορεί να αποτελεί μια βαθύτερη ανάγκη τελετουργικής επαναφοράς. Ορισμένα έργα δεν ζητούνται επειδή οι άνθρωποι δεν θέλουν να ακούσουν κάτι καινούργιο. Ζητούνται επειδή, χωρίς αυτά, αισθάνονται ότι κάτι από το ίδιο το γεγονός λείπει. Όπως τα κάλαντα μπορούν να σηματοδοτούν ότι «ήρθαν τα Χριστούγεννα», έτσι και ορισμένοι ήχοι μπορούν να σηματοδοτούν ότι μια κοινότητα βρίσκεται ξανά μέσα στον δικό της ιδιαίτερο χρόνο.

Υπό αυτή την έννοια, το «Έντεκα» δεν είναι απλώς ένα μουσικό έργο που ανήκει στην Κοζάνη. Είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους η Κοζάνη γίνεται Κοζάνη. Ορισμένα μουσικά έργα λειτουργούν, επομένως, ως άυλα μνημεία όχι επειδή κάποιος τα ανακήρυξε ως τέτοια, αλλά επειδή μια κοινότητα τα έχει ενσωματώσει στον τρόπο με τον οποίο θυμάται, γιορτάζει, συναντιέται και αναγνωρίζει τον εαυτό της. Δεν διατηρούνται μόνο επειδή καταγράφονται σε μια παρτιτούρα, σε μια ηχογράφηση ή σε ένα αρχείο. Διατηρούνται επειδή εξακολουθούν να εκτελούνται, να ακούγονται, να χορεύονται και να βιώνονται. Δεν υπάρχουν απλώς ως μουσικά αντικείμενα. Υπάρχουν ως γεγονότα. Και ίσως εδώ βρίσκεται μία από τις βαθύτερες λειτουργίες της μουσικής μέσα στη συλλογική ζωή: μπορεί να μετατρέπει τον χρόνο σε τόπο και τη μνήμη σε παρουσία. Το «Έντεκα» της Κοζάνης είναι ένας τέτοιος τόπος. Κάθε φορά που ακούγεται, η πόλη δεν θυμάται απλώς το παρελθόν της. Το ξανακατοικεί!