Ο Ηλίας, που έφυγε από κοντά μας, υπήρξε ένας πανέξυπνος και ικανότατος μηχανικός αυτοκινήτων. Όσοι κατέφευγαν στο συνεργείο του (πίσω από το LIDL) δεν αργούσαν να διαπιστώσουν τις αρετές αυτές του ανδρός. Ο αδελφός του Γιώργος, γεωπόνος, τον ονόμαζε «ο Γιακούμπ του αυτοκινήτου». Και δεν είχε άδικο. Του αρκούσε μια μικρή βόλτα με το υπό εξέταση όχημα μέχρι τον Σπινάρη ή τη διασταύρωση προς Νέα Χαραυγή για να καταλήξει σε ασφαλή διάγνωση και να προβεί στη διόρθωση του σφάλματος. Είναι αρκετοί εκείνοι που κατέφευγαν στον συνεργείο του ύστερα από ανεπιτυχείς επισκέψεις σε άλλα συνεργεία.
Με τον Ηλία υπήρξαμε συγχωριανοί και συμμαθητές στο σχολείο. Ήταν από εκείνους που κράτησε ακμαίες τις σωματικές και πνευματικές του δυνάμεις πολύ πέρα από τη συνταξιοδότησή του. Συνέχιζε να βοηθά τον γυιο του στο συνεργείο με αντοχή και δυναμικότητα απαράμιλλη, σπάνια στην ηλικία μας. Ήταν φαινόμενο εργατικότητας και δυναμισμού. Δυστυχώς ήταν αρκετή η προσβολή ενός μικρού οργάνου, ενός αδένος του σώματος, για να καταβάλει όλες τις δυνάμεις του και να τον οδηγήσει στον θάνατο.
Τα παιδιά του, που κληρονόμησαν την εξυπνάδα του και τον ακέραιο χαρακτήρα του, τον στήριξαν με όλες τις δυνάμεις τους. Το ίδιο και η σύζυγός του. Η γιατρός κόρη του και ο γιατρός γαμπρός του θα πρέπει να μνημονευθούν ιδιαίτερα για την προσφορά τους. Ο ίδιος αντιμετώπισε την ασθένειά του με πίστη και ελπίδα και άφησε λαμπρό παράδειγμα καρτερίας.
Ο γράφων αισθάνεται την ανάγκη να προβάλει τον σπάνιο χριστιανικό του χαρακτήρα, που τον συνόδευε σε όλη του τη ζωή, έλαμψε όμως ιδιαίτερα στην ασθένειά του. Ας μου επιτραπεί να μνημονεύσω ένα περιστατικό από τη μαθητική μας ζωή, που προδίδει τον χριστιανικό χαρακτήρα του. Μια φορά κινδύνεψε να του κάνω μεγάλη ζημιά. Με εντολή του δασκάλου μας πήραμε οι μαθητές των δύο τελευταίων τάξεων του δημοτικού δρεπάνια από τα σπίτια μας, για να κόψουμε τους κορμούς των καπνών, τους φυτεμένους στο χωράφι του σχολείου μετά το τέλος συγκομιδής του καπνού. Εγώ και ο Ηλίας εργαζόμασταν δίπλα-δίπλα. Οι μαθητές κάναμε άτσαλες κινήσεις με το δρεπάνι. Μια τέτοια άτσαλη δική μου κίνηση πέτυχε τον Ηλία στο πίσω μέρος του αυτιού. Παρά λίγο θα τον πετύχαινε στο κεφάλι. Τραυμάτισε ελαφρά το αυτί και σίγουρα πόνεσε ο Ηλίας. Η γιαγιά του, που τον υπεραγαπούσε, ήρθε στο σπίτι μας και με μάλωσε εντός δικαίου. «Θα σ’ έβγαζα τ’ αυτιά», μου είπε. «τη γλιτώνεις όμως για χατίρι του κουμπάρου μου». Ήταν κουμπάροι με τον πατέρα μου. Ο Ηλίας όμως δε μου κράτησε κακία. Και όσες φορές, ύστερα από χρόνια, του θύμιζα το ατυχές περιστατικό, το προσπερνούσε με ένα μεγάθυμο μειδίαμα. Όταν κυκλοφόρησε μάλιστα το βιβλίο μου «Αυθεντικές Ιστορίες Προσφύγων του Σιδερά», επειδή αγαπούσε πολύ το χωριό και τους χωριανούς του, προμηθεύτηκε δέκα αντίτυπα για να τα προσφέρει σε συγχωριανούς.
Του υπέροχου αυτού και αξιομίμητου ανθρώπου ας είναι η μνήμη αιώνια. Σ’ εμάς μένει το καθήκον να τον μνημονεύουμε στις προσευχές μας, αφού και ο ίδιος ήταν άνθρωπος προσευχής.
