Πέρασαν στην αιωνιότητα για τον τρόπο που πέθαναν. Αλλά γνωρίζοντας τον τρόπο με τον οποίο έζησαν, η στάση τους γίνεται ακόμη πιο συγκλονιστική. Γιατί οι 200 εκτελεσμένοι της Καισαριανής, πριν φτάσουν στον τοίχο της εκτέλεσης την Πρωτομαγιά του 1944, είχαν υπάρξει αγωνιστές που πέρασαν χρόνια σε φυλακές και εξορίες, διατηρώντας ακλόνητα την ανθρωπιά, την αλληλεγγύη και την πίστη στα ιδανικά της κοινωνικής και εθνικής απελευθέρωσης, μέσα στις πιο δύσκολες και εξουθενωτικές συνθήκες.
Τα βιογραφικά τους, που συγκεντρώνονται σε τούτον τον τόμο, δίνουν υπόσταση ζωής στο αγέρωχο βλέμμα που αντικρίσαμε στις πρόσφατα δημοσιευμένες φωτογραφίες τους. Στη συντριπτική τους πλειονότητα κομμουνιστές, αγωνιστές του εργατικού και λαϊκού κινήματος, κυνηγημένοι από «δημοκρατικές» και δικτατορικές κυβερνήσεις, και ακόμη πιο ανελέητα κατόπιν από τους ντόπιους συνεργάτες των κατοχικών δυνάμεων, παρέμειναν μέχρι το τέλος απειλή για τον σάπιο κόσμο της ιδιοτέλειας και της εκμετάλλευσης. Γι’ αυτό και τελικά εκτελέστηκαν…
Το τεκμηριωμένο υλικό αυτού του βιβλίου, τους ανασύρει στο φως, με σάρκα και οστά, με τα προτερήματα και τις αδυναμίες τους, τις χαρές και τις λύπες τους, τις οικογένειες, τις αγάπες και τις φιλίες τους, τα όνειρα και τους φόβους τους, αναδεικνύοντας τι ήταν αυτό που τους έκανε να αντέξουν και πώς κατάφεραν να θέσουν το συλλογικό πάνω από το ατομικό.
Ώστε να γίνουν περισσότερο ορατοί, όχι μόνο ως διαχρονικά σύμβολα θυσίας, αλλά ως άνθρωποι μπλεγμένοι στις δίνες της ιστορίας, με συγκεκριμένες διαδρομές ζωής, που συνειδητά αποφασίζουν να πάρουν θέση, να διαλέξουν πλευρά, και να υπερασπιστούν τις αξίες και τις επιλογές τους με την ίδια τους τη ζωή.
Εξώφυλλο: Α. Τάσσος (1914-1985)
Πρωτομαγιά του 1944.
Οι διακόσιοι στο θυσιαστήριο
Από το λεύκωμα «Το Θυσιαστήριο
της Λευτεριάς», έκδοση «Ο Ρήγας», Αθήνα 1945.
Copyright: Εταιρεία Εικαστικών Τεχνών Α. Τάσσος
Ο Στέφανος Πράσσος γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1961 στα Κρανίδια Κοζάνης από γονείς αγρότες, οι οποίοι, στα παιδικά του χρόνια, μετανάστευσαν στη Γερμανία. Ασχολήθηκε, από τα πρώτα χρόνια της εργασίας του, µε το συνδικαλιστικό κίνημα, ενταγμένος στην ταξική, αγωνιστική του τάση. Εκλέχτηκε για πολλά χρόνια στο ∆.Σ. των συνδικάτων της ∆ΕΗ, και το 2005, μαζί µε άλλους αγωνιστές εργαζόμενους, δημιούργησαν το πρωτοποριακό «Συνδικάτο Εργαζομένων στην Ενέργεια “Εργατική Αλληλεγγύη”», στο οποίο για πρώτη φορά συνυπήρχαν εργαζόμενοι του τακτικού προσωπικού, των εργολάβων, καθώς και έκτακτοι εργαζόμενοι συμβασιούχοι. Διετέλεσε µέλος του ∆.Σ. του Εργατικού Κέντρου Κοζάνης και αναπληρωματικό µέλος στο Δ.Σ. της ΓΕΝΟΠ ∆ΕΗ. Σήμερα είναι µέλος του ∆.Σ. του παραρτήματος Κοζάνης του Πανελλήνιου Συλλόγου Αλληλεγγύης Συνταξιούχων ∆ΕΗ (ΠΑ.Σ.Α.Σ.) και δραστηριοποιείται σε κινήματα βάσης για την Ενέργεια και το Περιβάλλον. Ασχολήθηκε για πολλά χρόνια µε το κίνημα της δευτεροβάθμιας Τοπικής Αυτοδιοίκησης και το διάστημα 2019-2023 διετέλεσε εκλεγμένος Περιφερειακός Σύμβουλος Δυτικής Μακεδονίας.
Δημοσίευσε εκατοντάδες άρθρα για την Ενέργεια και το Περιβάλλον, αλλά ασχολήθηκε και µε την ιστορία του εργατικού κινήματος της περιοχής του, και της χώρας γενικότερα, δημοσιεύοντας άρθρα µε ανέκδοτες ιστορίες από το εργατικό κίνημα.
Επικοινωνία: [email protected]
Η Χάρις Γιαννοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Ιατρική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ). Ειδικεύτηκε στην Πυρηνική Ιατρική και μετεκπαιδεύτηκε σε εξειδικευμένα κέντρα στη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία. Εργάστηκε επί σειρά ετών στο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «Ο Ευαγγελισμός», όπου διετέλεσε Διευθύντρια του Τμήματος Πυρηνικής Ιατρικής. Έχει συμμετάσχει ως συγγραφέας σε πολλά ελληνικά και διεθνή επιστημονικά βιβλία και πρωτόκολλα και έχει δημοσιεύσει πρωτότυπες και διεθνώς αναγνωρισμένες εργασίες σε ελληνικά και διεθνή επιστημονικά περιοδικά.
Τα τελευταία χρόνια, αρθρογραφώντας και παρεμβαίνοντας στο πλαίσιο δημόσιων εκδηλώσεων, δραστηριοποιείται ενεργά σε κινήματα για το περιβάλλον και την ενέργεια, µε στόχο την αποκάλυψη και την ανάδειξη των επιπτώσεων των συντελούμενων αλλαγών στην ανθρώπινη υγεία και τη φύση.
Παράλληλα, στο πλαίσιο της συστηματικής της ενασχόλησης µε την ιστορία του εργατικού και λαϊκού κινήματος την περίοδο του Μεσοπολέμου και της Κατοχής, εστίασε το ενδιαφέρον της στη ζωή και τη δράση των 200 εκτελεσμένων της Καισαριανής το 1944. Καρπός αυτής της πολυετούς προσπάθειας ήταν η συγγραφή, μαζί µε τον Στέφανο Πράσσο, του βιβλίου που κρατάτε στα χέρια σας.
Εξώφυλλο: Α. Τάσσος (1914-1985)
Πρωτομαγιά του 1944.
Οι διακόσιοι στο θυσιαστήριο
Από το λεύκωμα «Το Θυσιαστήριο
της Λευτεριάς», έκδοση «Ο Ρήγας», Αθήνα 1945.
Copyright: Εταιρεία Εικαστικών Τεχνών Α. Τάσσος
Επιπλέον στοιχεία για το βιβλίο θα βρείτε στο toposbooks.gr
