Τη χθεσινή συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου δεν πρέπει να την αντιμετωπίσουμε σαν μια αναμέτρηση με νικητές και ηττημένους. Αν κι ακούσαμε αρκετές φορές για «challenges», το ζητούμενο δεν ήταν και δεν είναι ποιος θα στριμώξει ποιον. Ήταν τι μάθαμε, ποιες απαντήσεις τεκμηριώθηκαν, ποιες δεσμεύσεις αναλήφθηκαν και τι χρειάζεται συνέχεια.
Ο συντοπίτης μας Α. Σουμελίδης έδειξε σαφή γνώση του σχεδιασμού κι άνεση στις τεχνικές λεπτομέρειες. Σε ορισμένα σημεία, όμως, η κατηγορηματικότητά του ξεπέρασε την τεκμηρίωση που παρουσίασε, αφήνοντας περιθώριο για εύλογες ενστάσεις και πρόσθετες ερωτήσεις. Για παράδειγμα, είπε ότι η θερμότητα του Data Center, που θα δημιουργηθεί, στον Αγ. Δημήτριο δεν μπορεί να αξιοποιηθεί στην υπάρχουσα τηλεθέρμανση της Κοζάνης, επειδή το νερό θα είναι περίπου 41 βαθμών, ενώ το δίκτυο χρειάζεται πολύ υψηλότερη θερμοκρασία. Πρόσθεσε ότι το να ανέβει αυτή η θερμοκρασία θα ήταν πανάκριβο και ότι για την τηλεθέρμανση έχει ήδη επιλεγεί άλλη λύση. Δεν παρουσίασε, όμως, πόσο θα κόστιζε ούτε αν εξετάστηκε η δυνατότητα το Data Center να καλύπτει ένα μέρος των αναγκών. Μπορεί πράγματι να μη συμφέρει. Για να το γνωρίζουμε, χρειάζονται οι σχετικοί υπολογισμοί. Διαφορετικά, αφήνεται περιθώριο να αναρωτηθεί κάποιος, μήπως το θέμα θεωρείται κλειστό επειδή έχει ήδη προχωρήσει η ΣΗΘΥΑ, από την οποία η ΔΕΗ θα πουλά ηλεκτρισμό και θερμότητα;
Συνολικά, η ΔΕΗ προσήλθε προετοιμασμένη και παρουσίασε συγκεκριμένα έργα, τεχνικά χαρακτηριστικά, εκτιμήσεις απασχόλησης, χρονοδιαγράμματα και προϋποθέσεις υλοποίησης. Θα ήταν άδικο να μηδενιστεί αυτή η ενημέρωση. Θα ήταν εξίσου βιαστικό να θεωρήσουμε ότι παρουσιάστηκε κι η ολοκληρωμένη απάντηση στο αναπτυξιακό πρόβλημα της Δυτικής Μακεδονίας. Η εταιρεία παρουσίασε το επενδυτικό της σχέδιο. Η περιοχή χρειάζεται να οργανώσει το δικό της σχέδιο για το όφελος που μπορεί να προκύψει από αυτό. Το πρώτο ζήτημα είναι ο χρόνος. Η απώλεια εισοδήματος και θέσεων εργασίας συμβαίνει τώρα. Αρκετά έργα χρειάζονται χρόνια μέχρι να λειτουργήσουν πλήρως. Οι δουλειές της κατασκευής είναι σημαντικές, αλλά προσωρινές. Οι μόνιμες θέσεις είναι διαφορετικό μέγεθος κι η προσδοκία ότι θα απασχοληθούν κάτοικοι της περιοχής πρέπει να γίνει συγκεκριμένη προετοιμασία. Ποιες ειδικότητες, ποια προσόντα, ποια εκπαίδευση και πότε. Το δεύτερο είναι πόση δουλειά θα δημιουργηθεί έξω από τις εγκαταστάσεις. Ποιες τοπικές επιχειρήσεις μπορούν να αναλάβουν προμήθειες και υπηρεσίες; Ποιες μπορούν να αποκτήσουν σταθερές συμβάσεις, να μεγαλώσουν ή να διατηρήσουν το προσωπικό τους; Εδώ υπάρχει συγκεκριμένο πεδίο συνεργασίας της ΔΕΗ με το Επιμελητήριο, την Περιφέρεια και τους δήμους. Να παρουσιαστούν οι πραγματικές ανάγκες των έργων, να καταγραφούν οι δυνατότητες των επιχειρήσεων και να εντοπιστούν όσα τους λείπουν.
Και κάτι ακόμη προς τον Α. Σουμελίδη, αφού εκείνος έθεσε το δίλημμα. Είπε: «Ή θα κινηθούμε με συνεργασία και εμπιστοσύνη ή θα φλερτάρουμε με τη στείρα αντίδραση και δεν θα πάμε πουθενά» (κλικ εδώ για να διαβάσετε αναλυτικά), προσθέτοντας ότι «δεν θα την ξαναβρούμε αυτή την ευκαιρία». Ατυχής, πολύ ατυχής διατύπωση. Γιατί περιορίζει μια σύνθετη συζήτηση σε δύο επιλογές, αφήνοντας ελάχιστο χώρο για την κριτική που συνοδεύεται από διάθεση συνεργασίας. Κι επειδή χρησιμοποίησε αρκετές φορές τον όρο «challenges», τέτοιες διατυπώσεις εύκολα μπορούν να ακουστούν κι ως «take it or leave it», δηλαδή «αυτό προσφέρουμε, δεχτείτε το ή αφήστε το». Η συνεργασία μπορεί να περιλαμβάνει έλεγχο, διαφωνίες κι επιμονή σε απαντήσεις, χωρίς να αποτελεί άρνηση των επενδύσεων. Η εμπιστοσύνη χτίζεται και μέσα από αυτή τη διαδικασία. Δεν μπορεί να τίθεται ως προϋπόθεση για να συνεχιστεί η συζήτηση. Εδώ κρίνεται το μέλλον μιας περιοχής. Κι όσο κι αν κάποιοι, ακόμη κι εντός των τειχών, περιορίζουν τη συζήτηση στο ποιος θα κλέψει τις εντυπώσεις, πολλές οικογένειες κι επιχειρήσεις δεν έχουν την πολυτέλεια να μπουν σε ακόμη ένα πείραμα, περιμένοντας να διαπιστώσουν αν και πότε θα φτάσει το όφελος και σε αυτές. Δικαιούνται, λοιπόν, συγκεκριμένες απαντήσεις και ουσιαστικό λόγο στις αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή τους.
Η Χύτρα
Παρακολουθώντας το Περιφερειακό Συμβούλιο εχθές μου ήρθε στο μυαλό η φράση του Φρανκ Ζάπα “Το μυαλό είναι σαν το αλεξίπτωτο. Δεν λειτουργεί, αν δεν ανοίξει”. Και να συμπληρώσω για να ανοίξει το αλεξίπτωτο πρέπει να έχεις.
Πολύ ορθά τα ερωτήματα που τίθενται εδω σχετικά με την κοινωνία. Και επειδή ως ενεργός πολίτης που αγαπά την Κοζάνη και δυστυχώς μένει εκτός παρακολούθησα την ιστορικής αυτής σημασίας ενημέρωση έχω να πω ότι στάθηκα σε αρκετά σημεια ερωτήσεων αλλά μου έκαναν εντύπωση δύο τα οποία είναι και κλειδιά. Του Ραφαηλιδη και στην συνέχεια της Τουμπουλίδου. Γιατι αν λαμβάνουν κατι οι κοινωνίες από τις αυτές επενδύσεις ειναι μέσα από τα κοινωνικά συμβόλαια των εταιρειών, και όντως ειναι οπως τα είπαν και πρέπει εκεί να ασκηθεί η πίεση. Νομίζω σε αυτό το συμβούλιο πήγαν αρκετοί διαβασμένοι και μπράβο.
Σε όλο τον κόσμο τα data centers ζητάνε ολοένα και περισσότερη ενέργεια (AI, κρυπτονομίσματα …). Παντού έχουν προσφέρει ελάχιστες θέσεις εργασίας στην λειτουργία τους, επιβαρύνουν το δίκτυο, αυξάνουν τις τιμές ενέργειας, βασίζονται σε ΠΥΡΗΝΙΚΟΥΣ ΣΤΑΘΜΟΥΣ (έχει ανοίξει ήδη το θέμα της πυρηνικής ενέργειας ο Μητσοτάκης) για την παροχή ΣΤΑΘΕΡΗΣ ΤΑΣΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ, και φυσικά προκαλούν περιβαλλοντικά προβλήματα ( ακόμα και υπερθέρμανση μέχρι και 10 χιλιόμετρα από το data center). Με κοινωνική πίεση γίνεται προσπάθεια να ενσωματώσουν ΚΛΕΙΣΤΑ ΚΥΚΛΩΜΑΤΑ ΨΥΞΗΣ (αυτό θέλουν να κάνουν και εδώ) ΜΕ ΝΕΡΟ γιατί η κατανάλωσή τους είναι ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΑ ΜΕΓΑΛΗ
Στην ΕΛΛΑΔΑ: 21 data centers. Λειτουργούν τώρα με ισχύ 44 MW, με την ετήσια ηλεκτρική κατανάλωση να αγγίζει περίπου τις 65 GWh.
Το τρέχον περιβαλλοντικό αποτύπωμα θεωρείται σχετικά διαχειρίσιμο, καθώς οι περισσότερες υφιστάμενες μονάδες είναι μικρής ή μεσαίας κλίμακας (κάτω από 20 MW η καθεμία). ΣΤΗΝ ΚΟΖΑΝΗ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ 300 MW ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΟ 1 GIGA!!!!!!!
Όλα όσα είπανε για να είμαστε ειλικρινείς ήταν λόγια εκπροσώπων μιας ΑΝΩΝΥΜΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ που έχει δείξει μέχρι τώρα ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΕΑΝ ΔΕΝ ΔΟΥΜΕ ΜΕΛΕΤΕΣ ΑΠΟ ΑΝΕΞΕΡΤΗΤΟΥΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥΣ ΓΙΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ, ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ
‘Αλλωστε τις περιβαλλοντικές μελέτες τις αντιμετωπίζουν ως εμπορικό μυστικό!
ΤΑ ΜΕΓΑΛΟΣΤΕΛΕΧΗ της ΔΕΗ πρέπει να αντιμετωπίζονται ως οι ΕΠΟΙΚΟΙ απέναντι σε ιθαγενείς που πάνε να ξεγελάσουν με καθρεπτάκια. ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ ΣΤΟ ΠΕΤΣΙ ΜΑΣ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ ΑΛΛΑ ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ.
Το νερό που δεν φθάνει για την τηλεθέρμανση της πόλης, μήπως θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για συνεχή θέρμανση ενός μεγάλου θερμοκηπίου στην περιοχή; Το θερμοκήπιο θα μπορούσε να συνδυαστεί με εγκατάσταση φωτοβολταϊκών και να το κατασκευάσει η ΔΕΗ στο πλαίσιο ανταποδοτικών κοινωνικών παροχών. Το θερμοκήπιο θα δίνει πολύ περισσότερες θέσεις εργασίας από το Data Center και θα μπορεί να απασχολεί και γυναίκες από τη γύρω περιοχή. Σκεφθείτε ότι ένα θερμοκήπιο 100 στρεμμάτων μπορεί να απασχολεί 200 περίπου εργαζόμενους. Σκεφθείτε επίσης κάθε σπίτι να έχει ένα εργαζόμενο ή εργαζόμενη στην περιοχή. Χρήματα υπάρχουν. Επιχειρηματική φαντασία και Πολιτική βούληση υπάρχουν;
ΟΠΟΥ ΑΚΟΥΣ ΠΟΛΛΑ ΚΕΡΑΣΙΑ ,ΚΡΑΤΑ ΚΑΙ ΜΙΚΡΟ ΚΑΛΑΘΙ.