Κύριε Ταταρίδη, ως εδώ
Υπάρχει η πολιτική αντιπαράθεση. Υπάρχει η οργή. Υπάρχει ακόμη και η σκληρή σύγκρουση.
Υπάρχει όμως και ένα όριο.
Και όταν ένας δήμαρχος, μέσα σε συνεδρίαση θεσμικού οργάνου, χρησιμοποιεί εκφράσεις πεζοδρομίου για υπάλληλο και μιλά με απαξιωτικό τρόπο για θεσμική επιτροπή επειδή δεν του αρέσει η απόφασή της, τότε το θέμα παύει να είναι «νεύρα». Γίνεται θέμα θεσμικής συμπεριφοράς.
Ο Κυριάκος Ταταρίδης έχει κάθε δικαίωμα να διαφωνεί με την Επιτροπή του άρθρου 152. Έχει δικαίωμα να θεωρεί λανθασμένη μια απόφαση, να προσφύγει όπου προβλέπει ο νόμος, να ασκήσει σκληρή δημόσια κριτική.
Δεν έχει όμως κανένα θεσμικό άλλοθι για να μετατρέπει τη δημόσια συζήτηση σε υβρεολόγιο.
Η λαϊκή εντολή δεν είναι λευκή επιταγή. Δεν σημαίνει ότι ο αιρετός αποφασίζει μόνος του ποιοι θεσμοί τον δεσμεύουν και ποιοι όχι. Και ασφαλώς δεν του δίνει το δικαίωμα να διασύρει δημόσια εργαζομένους επειδή συγκρούστηκαν μαζί του διοικητικά ή υπηρεσιακά.
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι όταν μια τέτοια συμπεριφορά παρουσιάζεται σχεδόν ως στοιχείο πολιτικού χαρακτήρα: «έτσι είμαι».
Όχι.
Ο δήμαρχος δεν είναι ιδιώτης σε καβγά καφενείου. Εκπροσωπεί έναν Δήμο, μια κοινωνία και έναν θεσμό.
Και γι’ αυτό οφείλει διπλή αυτοσυγκράτηση.
Τα Γρεβενά έχουν αρκετά πραγματικά προβλήματα για να προστίθεται σε αυτά και η εικόνα μιας διοίκησης που χάνει την ψυχραιμία της και θεωρεί την προσβολή επιχείρημα.
Κάποιος πρέπει να του το πει καθαρά:
Η αποφασιστικότητα δεν μετριέται σε ντεσιμπέλ και ύβρεις.
Η εξουσία δεν καταργεί τους θεσμούς.
Και η αξιοπρέπεια του δημόσιου λόγου δεν είναι προαιρετική.
Κύριε Ταταρίδη, ως εδώ.
Ευθύμιος Τσακνάκης
Εκδότης-Δημοσιογράφος
Γεν.Γραμματέας ΕΠΤΕ (‘Ενωση Περιφερειακού Τύπου Ελλάδος)
