Μια ανάρτηση του Δημάρχου Εορδαίας, Π. Πλακεντά, στην «ιστορία» του στο Facebook, με εικόνα του Αγίου Παϊσίου και λόγια που αποδίδονται στον ίδιο, μπορεί εκ πρώτης όψεως να μοιάζει με ένα συνηθισμένο θρησκευτικό μήνυμα. Μόνο που στην πολιτική, όπως ξέρουμε, τέτοιου είδους μηνύματα, ιδιαίτερα όταν δεν αποτελούν συνηθισμένη πρακτική του συγκεκριμένου πολιτικού προσώπου, δύσκολα περνούν απαρατήρητα και αναπόφευκτα προκαλούν συνειρμούς, ειδικά όταν δημοσιεύονται σε μια περίοδο έντονων πολιτικών αναταράξεων. «Ο Θεός ξέρει πόσο βάρος μπορεί να σηκώσει ο καθένας μας. Δεν επιτρέπει ποτέ μια δοκιμασία μεγαλύτερη από τις δυνάμεις μας. Κάνε υπομονή και εμπιστοσύνη», αναφέρει το μήνυμα που επέλεξε να αναδημοσιεύσει ο Δήμαρχος Εορδαίας.
Και κάπου εδώ αρχίζουν οι πολιτικοί συνειρμοί. Διότι ο Π. Πλακεντάς δεν διανύει ακριβώς την πιο ήρεμη περίοδο της αυτοδιοικητικής του πορείας. Οι ανεξαρτητοποιήσεις πρώην στενών συνεργατών του, με πιο πρόσφατη την περίπτωση Καραβασίλη, οι δημόσιες αιχμές κι η ολοένα συχνότερη κριτική προς τη δημοτική αρχή έχουν δημιουργήσει ένα σκηνικό που σίγουρα δεν θυμίζει τις εποχές της απόλυτης πολιτικής κυριαρχίας. Τυχαία, λοιπόν, η συγκεκριμένη ανάρτηση; Μπορεί. Άλλωστε, κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τι ακριβώς είχε στο μυαλό του ο Δήμαρχος. Έχει, όμως, ενδιαφέρον ότι ο Άγιος Παΐσιος, πέρα από την υπομονή στις δοκιμασίες, δίδασκε και κάτι ακόμη, την ταπείνωση, την αυτογνωσία και την αναγνώριση των προσωπικών μας σφαλμάτων. Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται μια ενδιαφέρουσα πολιτική αντίφαση. Διότι ο Π. Πλακεντάς, μετά τις δύο ανεξαρτητοποιήσεις, δεν φαίνεται να αφήνει ιδιαίτερα περιθώρια για ουσιαστική αυτοκριτική. Αντιθέτως, δείχνει να υπερασπίζεται όλες τις επιλογές του, επιμένει ότι δεν έχει αλλάξει η πορεία της δημοτικής αρχής κι αφήνει αιχμές για προσωπικές επιδιώξεις και παρασκηνιακές συμμαχίες. Μήπως, όμως, όταν δύο πρώην αντιδήμαρχοι επιλέγουν να αποχωρήσουν από την παράταξή σου, δεν αρκεί να αναζητάς τις αιτίες μόνο στις επιλογές των άλλων; Μήπως χρειάζεται να αναρωτηθείς και για τον δικό σου τρόπο διοίκησης, τις σχέσεις με τους συνεργάτες σου και τους χειρισμούς που οδήγησαν σε αυτές τις εξελίξεις;
Γιατί είναι εύκολο να επικαλείται κανείς την υπομονή όταν δοκιμάζεται. Το δυσκολότερο είναι να αναγνωρίζει ότι ενδεχομένως έχει συμβάλει κι ο ίδιος στη δημιουργία των δοκιμασιών του. Γιατί, κάποιες φορές, οι μεγαλύτερες πολιτικές δοκιμασίες δεν είναι αυτές που σου προκαλούν οι αντίπαλοί σου, αλλά εκείνες που δημιουργείς ο ίδιος με τις επιλογές και τους χειρισμούς σου.
Η Χύτρα
