Ήταν κάπου στο 1997, τότε που ως νέος μηχανικός έκανα τα πρώτα μου επαγγελματικά βήματα, ψάχνοντας ακόμη τα πατήματά μου. Μου είχε πει τότε ο Παύλος ο Μιχαηλίδης: «Να σου γνωρίσω ένα καλό παιδί, να σου δείξει κάποια πράγματα». Έτσι άνοιξα την πόρτα του γραφείου σου και ήρθα να σε βρω.
Βλέπεις, μας ένωνε από την πρώτη στιγμή η κοινή μας ρίζα, η καταγωγή μας από το ίδιο χωριό, την Ποντοκώμη. Με υποδέχτηκες με εκείνο το ζεστό, καθαρό σου χαμόγελο, ρωτώντας με πρώτα «τίνος είσαι εσύ». Όταν μου συστήθηκες, μου είπες: «Εγώ μεγάλωσα στην Κοζάνη». Κι αμέσως, σαν να με ήξερες από πάντα, πρόσθεσες: «Μη στεναχωριέσαι, εγώ είμαι δίπλα σου».
Κρατούσα τότε στα χέρια μου μια μελέτη πάρα πολύ δύσκολη, που με τίποτα δεν μπορούσε να βγει. Θυμάμαι ακόμη τον ήχο της φωνής σου να μου διώχνει το βάρος: «Μην αγχώνεσαι, θα το φτιάξω εγώ. Μη στεναχωριέσαι, αγόρι μου, θα τα φτιάξω εγώ». Κάθισες υπομονετικά, έβγαλες όλη τη μελέτη πέρα ως πέρα και δεν δέχτηκες να πάρεις ούτε ένα ευρώ για τον κόπο σου. Κι όσο κι αν επέμενα, μου έλεγες: «Είσαι νέος, πάρ’ τη και κάποια στιγμή θα τα βρούμε».
Προφανώς ποτέ σου δεν ζήτησες αντάλλαγμα. Δεν κρατούσες λογαριασμό στην καλοσύνη. Το μόνο που ζητούσες πάντοτε από μένα ήταν, όπου κι αν βρισκόμουν, να μπορέσω να βοηθήσω τον τόπο μας.
Κι αυτή η έγνοια σου για τον τόπο και την επιστήμη μας δεν έσβησε ποτέ. Πάρα πολλές φορές έδινες το «παρών» στις συνεδριάσεις, στις επιτροπές και στις συζητήσεις μας, παίρνοντας τον λόγο με καθαρή, τεκμηριωμένη επιστημονική άποψη, για να πεις με παρρησία τι έπρεπε να γίνει και τι όχι. Χωρίς φωνές, χωρίς σκοπιμότητες, μόνο με τη γλώσσα της αλήθειας και του μηχανικού που ήξερε τη δουλειά του σε βάθος.
Θυμάμαι πόσες φορές ήρθες με αγωνία να μου ζητήσεις να κινητοποιήσουμε τους Μηχανολόγους και Ηλεκτρολόγους Μηχανικούς, λέγοντάς μου: «Αν φύγω εγώ με τον Άρη, δεν θα υπάρχει Σύλλογος. Πρέπει να μπουν μπροστά τα νέα παιδιά». Και παίρναμε μαζί τα τηλέφωνα, καλούσαμε φίλους και συναδέλφους έναν προς έναν, για να κρατηθεί ζωντανός και ενεργός ο Σύλλογος Μηχανολόγων – Ηλεκτρολόγων Δυτικής Μακεδονίας, χάρη στην άοκνη, συγκινητική προσπάθεια τη δική σου και του Άρη Αφεντουλίδη.
Το 2013, όταν ξεκινούσαμε τη μεγάλη, ανηφορική προσπάθεια στο «Δυναμικό ΤΕΕ Δυτικής Μακεδονίας», ήρθες και μου είπες χωρίς δεύτερη σκέψη: «Τράβα μπροστά, αγόρι μου, είμαι μαζί σου».
Σου έλεγα: «Θόδωρε, σίγουρα;»
Και μου απαντούσες με εκείνο το γνώριμο ύφος σου: «Ναι, αρκεί να αφήσεις τα κόμματα έξω και να προχωρήσεις, για να βοηθήσουμε τον τόπο μας. Εγώ είμαι συντηρητικός», μου έλεγες, «θέλω μερικά πράγματα να γίνονται όπως πρέπει» – κι εγώ γελούσα.
Τι να πρωτοθυμηθώ, Θόδωρε… Εκείνα τα βράδια που ανέβαινες στο ΤΕΕ, άνοιγες την πόρτα μετά την κούραση της ημέρας και μου έλεγες: «Βάλε κάνα ουίσκι να πιούμε, να τα πούμε». Κι ενώ ήξερες πως εγώ δεν έπινα, χαμογελούσες και μου έλεγες: «Δεν πειράζει, πίνω εγώ». Και καθόμασταν με τις ώρες στο γραφείο, μέσα στη βραδινή ησυχία, και συζητούσαμε τι πρέπει να κάνουμε για το Επιμελητήριο, για τους συναδέλφους, για τη Δυτική Μακεδονία.
Σε όλη σου τη διαδρομή, είτε ως Γενικός Γραμματέας της Αντιπροσωπείας του ΤΕΕ Δυτικής Μακεδονίας είτε επί τρεις συνεχόμενες θητείες στο Πειθαρχικό Συμβούλιο, φρόντιζες πάντα τα πράγματα να γίνονται ακριβώς «όπως πρέπει»: με μέτρο, με δικαιοκρισία, με ακεραιότητα και με ανθρωπιά.
Σ’ ευχαριστώ, Θόδωρε, για όλα. Έφυγες χωρίς να το θέλεις, δίνοντας γενναία και σιωπηλά τη μάχη σου και αφήνοντας πίσω την υπέροχη οικογένειά σου.
Η τελευταία φορά που καταφέραμε να βρεθούμε από κοντά ήταν στην Πάτρα, λίγους μήνες αφότου τα παιδιά μας πέρασαν εκεί στο πανεπιστήμιο, χαρούμενοι κι οι δυο μας που τα καμαρώναμε να ανοίγουν τα φτερά τους. Κι όμως, πριν από λίγες μόλις ημέρες, στη γιορτή μου, με πήρες τηλέφωνο μέσα από το νοσοκομείο. Με πολύ δύσκολη φωνή, έκανες την υπέρβαση της ψυχής σου μόνο και μόνο για να ευχηθείς στον φίλο σου.
Τι να πρωτοθυμηθώ, βρε Θόδωρε… Το μόνο που μπορώ να πω μέσα από την ψυχή μου είναι πόσο βαθιά λυπάμαι. Νιώθω ότι σήμερα έχασα έναν πολύ δικό μου άνθρωπο, έναν αδελφικό φίλο, ένα ζωντανό κομμάτι του ίδιου μου του παρελθόντος.
Ένιωσα την υποχρέωση όλα αυτά να τα γράψω και να τα μοιραστώ, γιατί καμιά φορά λέμε πως τις μνήμες τις κρατάμε μέσα μας, μα αξίζει να μένουν και χαραγμένες. Έτσι κρατάμε τη ζωντάνια των ανθρώπων με τους οποίους υπήρξαμε και πορευτήκαμε μαζί, σαν να είναι ακόμη εδώ, δίπλα μας, σε εκείνο το βραδινό γραφείο του ΤΕΕ.
Στη μνήμη του Θόδωρου Κωτσίδη
Για τον Θόδωρο Κωτσίδη, έναν εξαιρετικό, τίμιο, χαμογελαστό άνθρωπο και επιστήμονα και, πάνω απ’ όλα, ένα μεγάλο Κεφάλαιο για τον τόπο μας και τους μηχανικούς της Δυτικής Μακεδονίας, που είχα την τιμή και την τύχη να τον έχω στη ζωή μου και να είμαι φίλος του.
Καλό σου ταξίδι, Θόδωρε. Θα ζεις μέσα μας, στις μνήμες που μοιραστήκαμε και σε όσα μας έμαθες με την καλοσύνη σου.
Δημήτρης Μαυροματίδης
