Για πολλά παιδιά της Κοζάνης, μια επίσκεψη στο παιχνιδάδικο του Τσιγγάνα ήταν κάτι που περίμεναν όλο τον χρόνο. Οι οικονομίες από το χαρτζιλίκι, τα χρήματα από τα κάλαντα και η προσμονή μέχρι να διαλέξουν το παιχνίδι τους έγιναν αναμνήσεις που παραμένουν ζωντανές. Ο Σάκης Τσιγγάνας, γιος του Γιώργου Τσιγγάνα, μας γυρίζει σε εκείνα τα χρόνια μέσα από τη συνέντευξή του στο kozan.gr. Θυμάται τον πατέρα του πίσω από τον πάγκο, τις γιορτές με το κατάστημα γεμάτο κόσμο και τις κούτες με τα παιχνίδια που μοίραζε στην πλατεία. Αφηγείται πώς κράτησε, σε κάποια στιγμή, μόνος του το μαγαζί στα δώδεκά του, αλλά και πώς περίμενε να φύγει ο πατέρας του για να βγάλει, κρυφά, τα τηλεκατευθυνόμενα αυτοκινητάκια στην πλατεία. Η κουβέντα συνεχίζεται στην Αταξία, στο Hook, στα τσιπουράδικα και στην Κιμωλία. Μαγαζιά, παρέες και διαφορετικές εποχές της πόλης, μέσα από τις προσωπικές του εμπειρίες. Μια διαδρομή με χιούμορ, δύσκολες αποφάσεις και συγκίνηση, που καταλήγει στο «στενό της αμαρτίας» και στην εικόνα που του λείπει περισσότερο, όταν χιλιάδες άνθρωποι διασκέδαζαν σαν μία μεγάλη παρέα. Παρακάτω, χαρακτηριστικά αποσπάσματα και ολόκληρη η συνέντευξη.
1. Από τη Γερμανία στο ιστορικό παιχνιδάδικο της Κοζάνης – Πώς ξεκίνησε η ιστορία του Γιώργου Τσιγγάνα. Ο Σάκης Τσιγγάνας θυμάται την επιστροφή του πατέρα του από τη Γερμανία, την πρώτη επιχειρηματική προσπάθεια και την αγορά του παιχνιδάδικου στις αρχές της δεκαετίας του ’70. Η αρχή ενός καταστήματος που συνδέθηκε με τις παιδικές αναμνήσεις πολλών Κοζανιτών – Δείτε το χαρακτηριστικό απόσπασμα
2. Δώδεκα χρονών και κρατούσε μόνος του το παιχνιδάδικο — «Πουλούσα όπως πουλούσε ο πατέρας μου» . Ο πατέρας του ταξίδευε σε εκθέσεις για να αναζητήσει καινούργια παιχνίδια. Όταν αρρώστησε η μητέρα του, ο Σάκης χρειάστηκε, μόλις στα δώδεκά του, να αναλάβει το κατάστημα για λίγες ημέρες. Όπως εξηγεί, είχε ήδη μάθει τη δουλειά παρατηρώντας καθημερινά τον πατέρα του – Δείτε το χαρακτηριστικό απόσπασμα
3) Περίμενε να φύγει ο πατέρας του για να βγάλει τα τηλεκατευθυνόμενα στην πλατεία! Έχοντας δικά του κλειδιά, περίμενε να κλείσει το κατάστημα και να αποχωρήσει ο πατέρας του, ώστε να πάρει ένα αυτοκινητάκι και να το δοκιμάσει στην πλατεία. Οι σκανταλιές ενός παιδιού που μεγάλωνε ανάμεσα σε χιλιάδες παιχνίδια – Δείτε το χαρακτηριστικό απόσπασμα
4. Ο Γιώργος Τσιγγάνας μοίραζε κούτες με παιχνίδια στην πλατεία — Τα δώρα στα παιδιά που δεν είχαν χρήματα. Παιδιά που έμπαιναν μόνα τους και κοιτούσαν τα ράφια, γονείς που ζητούσαν να συμπληρώσουν τα χρήματα αργότερα και ένας καταστηματάρχης που καταλάβαινε. Ο Σάκης περιγράφει και τις φορές που ο πατέρας του έβγαζε μεγάλες κούτες και μοίραζε παιχνίδια στην πλατεία – Δείτε το χαρακτηριστικό απόσπασμα
5) Γιατί απομακρύνθηκε από το παιχνίδι — Η δύσκολη απόφαση που στενοχώρησε τον πατέρα του. Το μεγάλο κεφάλαιο, το εμπόρευμα που έμενε απούλητο και ο ανταγωνισμός οδήγησαν τον Σάκη να αναζητήσει άλλον επαγγελματικό δρόμο. Ο ίδιος εξηγεί γιατί ήθελε να αποχωρήσει και πόσο δύσκολο ήταν να το αποδεχθεί ο πατέρας του, για τον οποίο το κατάστημα αποτελούσε ολόκληρη τη ζωή του – Δείτε το χαρακτηριστικό απόσπασμα
6. Πώς βαφτίστηκε η «αΤΑΞΙα» — Οι δύο προτάσεις και η ατάκα: «Εμείς πέτρα έχουμε!» Ένας φίλος έφερε από τη Θεσσαλονίκη δύο υποψήφια ονόματα. Ο Σάκης θυμάται γιατί απέρριψαν το ένα, πώς κατέληξαν στο «αΤΑΞΙα» και τι του άρεσε στη λέξη που έμελλε να γίνει όνομα ενός γνωστού στεκιού της Κοζάνης – Δείτε το χαρακτηριστικό απόσπασμα
7. Η πρώτη βραδιά της «αΤΑΞΙας» : «Πίχτρα στον κόσμο — δεν μπορούσες να δεις από τον καπνό». Σεπτέμβριος του 1986 και το καινούργιο μαγαζί ανοίγει τις πόρτες του. Ο Σάκης περιγράφει τον κόσμο μέσα και έξω από το κατάστημα, την εικόνα της πρώτης βραδιάς και μια εποχή κατά την οποία τα στέκια στήνονταν διαφορετικά – Δείτε το χαρακτηριστικό απόσπασμα
8. Γιατί έφυγε από το Hook ενώ δούλευε καλά — «Δεν μπορούσα να αντέξω από τις μηνύσεις». Το ξύλινο μαγαζί που θύμιζε καράβι, η μουσική και η ομάδα του αποτελούν έναν ακόμη σταθμό της διαδρομής του. Όπως αφηγείται, όμως, τα συνεχή προβλήματα με τον ήχο και οι μηνύσεις τον οδήγησαν στην απόφαση να αποχωρήσει – Δείτε το χαρακτηριστικό απόσπασμα
9. Η Κιμωλία ξεκίνησε για να ξαναμαζέψει τους φίλους του — Μέχρι που ο γιος του ζήτησε τα κλειδιά. Ήθελε να δημιουργήσει ένα στέκι για την παρέα του και τους φίλους της φωτογραφίας. Έφτιαξε τον χώρο με προσωπική δουλειά και βοήθεια φίλων, αλλά όταν ο γιος του είδε το αποτέλεσμα, ζήτησε να αναλάβει ο ίδιος – Δείτε το χαρακτηριστικό απόσπασμα
10. «Περνάω από το στενό και θλίβομαι» — Η Κοζάνη που θυμάται σαν μία μεγάλη παρέα. Αν μπορούσε να επιστρέψει για μία ημέρα σε κάποιο από τα μαγαζιά του, θα διάλεγε την «αΤΑΞΙα’.. Ο λόγος βρίσκεται στις καλοκαιρινές βραδιές στο «στενό της αμαρτίας», στον κόσμο που γνωριζόταν και διασκέδαζε μαζί και στην εικόνα που αντικρίζει σήμερα περνώντας από εκεί – Δείτε το χαρακτηριστικό απόσπασμα
ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΞΗΣΤΕ ΟΛΗ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ
