Όταν αφορούν τα δικά τους εργασιακά ζητήματα/δικαιώματα οι συνδικαλιστές – και κυρίως οι πρωτοκλασάτοι – του “Σπάρτακου” & της “Ένωσης” ξέρουν να απευθύνουν, σε ΟΛΟΥΣ τους πολίτες, καλέσματα για συμπαράσταση στον αγώνα τους, επικαλούμενοι το γνωστό κι αναμφισβήτητο, ορθό, επιχείρημα ότι, χάνοντας οι ίδιοι, θα χάσει κι η περιοχή. Χθες, όμως, οι ίδιοι, απουσίαζαν από την κινητοποίηση στην Υψηλή Γέφυρα των Σερβίων, μη ανταποκρινόμενοι, όχι, απλώς, στο κάλεσμα συμπαράστασης των εργαζομένων και των αυτοαπασχολούμενων επαγγελματιών στη ΛΑΡΚΟ αλλά στο κάλεσμα και την κραυγή αγωνίας μιας ολόκληρης περιοχής, όπως αυτής των Σερβίων, που εκφράστηκε, όλο το προηγούμενο διάστημα, τόσο από φωνές της αυτοδιοίκησης, προεξάρχοντος του Δημάρχου Χ. Ελευθερίου, όσο κι από άλλους φορείς. Προφανώς οι ηγεσίες των δύο συνδικαλιστικών σωματείων της ΔΕΗ έχουν μια περίεργη(;) κι αλα καρτ αντίληψη περί των εννοιών της συμπαράστασης και του κοινού αγώνα στις διεκδικήσεις, όχι, απλώς, μιας εργασιακής ομάδας, αλλά μιας ολόκληρης περιοχής. Βέβαια, ενδεχομένως, να επέλεξαν να “κρυφτούν” πίσω από το Εργατικό Κέντρο Κοζάνης, που κι αυτό εκπροσωπήθηκε, εξ όσων διαπιστώσαμε, μόνο, από τον Πρόεδρο Α. Κουρκούτα και τον Β’ Γραμματέα Ε. Αδάμ (αλήθεια ο Γεν. Γραμματέας Α. Τολιόπουλος ήταν στην κινητοποίηση;). Σε κάθε περίπτωση, δικαίωμά τους, όμως, μετά, ας μην αναρωτιούνται γιατί ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, ειδικά τα τελευταία χρόνια, τους έχει γυρίσει την πλάτη.  Και μπορεί, βέβαια, όλα τα προαναφερόμενα να μην ενδιαφέρουν ή να μην αγγίζουν, ούτε στο ελάχιστο, εκείνους, που μετά τη συνταξιοδότησή τους, δεν πολυ-νοιάζονται για το αν η περιοχή, μετά από όλα αυτά που εξελίσσονται με τη βίαιη απολιγνιτοποίηση, θα καταντήσει “κρανίου τόπος”, αφού θα απολαμβάνουν την υψηλή – χρηματικά – σύνταξή τους, κάπου αλλού, μακριά από εδώ, όμως, σίγουρα, αφορούν εκείνους που πρέπει ν’ αναλογίζονται τα λάθη, τις παραλείψεις ή ενδεχομένως και τα ατοπήματά τους, διορθώνοντάς τα, την επόμενη φορά, όχι για να επιβεβαιώσουν τη στήλη, αλλά για να μην αδικούν τους εαυτούς τους.

Η Χύτρα