Γράφει η κ Τάσα Σιόμου σε πρόσφατη δημόσια παρέμβαση της: “Το περικαλλές Επισκοπείο (1744) της Επισκοπής Σερβίων και Κοζάνης είναι από τα ελάχιστα κτίσματα της ιστορίας της πόλης και της αρχοντιάς της. Η μεταφορά (1745) της έδρας από τον καζά των Σερβίων στην Κοζάνη, τόλμημα διορατικών Επισκόπων που δεν άντεχαν την πίεση της τουρκικής διοίκησης, πρόσφερε στο γένος λίκνο για το Μακεδονικό αγώνα, για την εθνική αντίσταση κι έστησε αγκωνάρι για την πρόοδο της πόλης. Η Επισκοπή προήχθη σε Μητρόπολη το 1882 και το Επισκοπείο γνώρισε πολλές επισκευές και διαρρυθμίσεις με στόχο τον καλλωπισμό του, ανάμεσά τους κι η διεύρυνση του αύλειου χώρου του. “

Το 1745 δεν συνέβη καμία μεταφορά έδρας απ τα Σέρβια στην Κοζάνη , απλά αγοράστηκε ένα οικόπεδο στην Κοζάνη για να ανεγερθεί ένα δεύτερο Επισκοπείο εκτός της έδρας των Σερβίων. Η ίδρυση της Επισκοπής Σερβίων ανάγεται στην προ του 900μΧ εποχή , αφού περί το 900μΧ αναγράφεται για πρώτη φορά στον κατάλογο της τάξης των Μητροπόλεων και Επισκοπών του Οικουμενικού Πατριαρχείου επί αυτοκράτορος Λέοντα ΣΤ του Σοφού ( σώζεται από τότε η επισκοπική σφραγίδα των Σερβίων ) , ανήκουσα στην Μητρόπολη Θεσσαλονίκης.

Τα περί ” μεταφοράς ” αποτελούν ανυπόστατες πληροφορίες του αείμνηστου Ν. Δελιαλή , ο οποίος ισχυρίστηκε ότι η ” μεταφορά ” έγινε με πατριαρχικό σιγγίλιο και σουλτανικό φιρμάνι , πλην όμως τέτοια έγγραφα δεν υπάρχουν και ούτε δημοσιεύτηκαν ποτέ !

Η κ. Σιόμου χαρακτηρίζει τη ” μεταφορά” ” τόλμημα διορατικών Επισκόπων “. Δυστυχώς ο χαρακτηρισμός είναι άστοχος διότι ο Επίσκοπος Σερβίων Μελέτιος , επί των ημερών του οποίου έγινε η “μεταφορά” , ήταν απ τους πιο διεφθαρμένους αφού άφησε τεράστιο χρέος στην Επισκοπή , είχε αλλαξοπιστήσει και έγινε καθολικός καρδινάλιος και επιπλέον είχε αφορισθεί για τον βίο και τα έργα του απ το Οικουμενικό Πατριαρχείο ( το επιτίμιο σώζεται και οι εναντίον του χαρακτηρισμοί είναι τρομακτικοί ).

O Nίκος Μπουκουβάλας είναι Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Σερβίων