Έχουμε μπει ήδη στην μεταλιγνιτική εποχή και διάχυτη είναι η ανησυχία στους μη εφησυχασμένους, για το τι πρέπει να γίνει.

Υπάρχουν διάφορες σκέψεις και προτάσεις αλλά η αμηχανία όλων είναι εμφανής και φοβάμαι ότι η κοινωνία μας έχει δεχθεί ήδη τέτοιας ισχύος σοκ που αμφιβάλλω σοβαρά για το εάν θα μπορέσει τελικά να αντιδράσει. Και λέω η κοινωνία μας γιατί δεν θεωρώ ότι οι ηγέτες μας ήταν προετοιμασμένοι για μια τόσο απρόσμενη κι απροσδόκητη εξέλιξη αφού η κυβέρνηση έπραξε ό,τι έπραξε, χωρίς να έχει προαναγγείλει κάτι σχετικό στο πρόγραμμά της άρα όλοι τους έχουν ελαφρυντικά.

Η πραγματικότητα που βιώνουμε μας καλεί να δημιουργήσουμε τη νέα πορεία που θα ακολουθήσει ο τόπος. Σ’ αυτήν θεωρώ ότι θα πρέπει, κατά πρώτον να αξιοποιηθεί και να βοηθηθεί το δυναμικό των ανθρώπων που ήδη μάχονται καθημερινά σε διάφορους τομείς, με πολλές δυσκολίες και κατά δεύτερον να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για να συμμετέχουν στην ανάπτυξη κι άλλοι που τώρα είναι εκτός.

Στην πρώτη κατηγορία ανήκει ένας πολύ καλός μου φίλος από τα Πετρανά, πολύτεκνος, αγρότης πλέον και μαχητής από τους λίγους όπως οι περισσότεροι Πετρανιώτες απ’ όσο έμαθα στην πορεία. Φυτεύει πάρα πολλά στρέμματα με διάφορες καλλιέργειες κηπευτικών (ντομάτες, πιπέρια, κρεμμύδια, πατάτες κ.α.), στα δύσκολα χωράφια των Πετρανών (εξού και τ’ όνομα), έχει ένα χωράφι με μηλολωτόδεντρα και φυσικά έχει και το αμπελάκι του για το κρασί και το τσίπουρό του.

Γιατί τον χαρακτήρισα μαχητή; Γιατί όλα αυτά τα φέρνει βόλτα με ένα παλιό τρακτεράκι (άμα θέλει ο άνθρωπος) με το οποίο σέρνει την καρότσα με το βυτίο! Ναι κύριοι, όλες αυτές τις καλλιέργειες τις ποτίζει με το βυτίο! Ξυπνάει τα χαράματα και ξεκινάει, για να φτάσει ως τα μεσάνυχτα πίσω κατάκοπος στο σπίτι. Δρομολόγιο – δρομολόγιο. Το βυτίο για να γεμίσει θέλει 45 λεπτά (!!!) και η πρόσβαση στο «μπαστούνι» όπως το λένε,

γίνεται από έναν κακοτράχηλο δρόμο που στην παραμικρή ψιχάλα κινδυνεύεις να φύγεις στην πλαγιά.

Την ίδια στιγμή, από το χωριό κοντά περνάει ο αγωγός της ΔΕΗ που μεταφέρει νερό με τα αντλιοστάσια Α1 και Α2, με τις τεράστιες αντλίες τους ως τον λόφο του Προφήτη Ηλία

(υψόμετρο 780 μ.) από την λίμνη Πολυφύτου και το οποίο όλα αυτά τα χρόνια, με φυσική ροή κατέληγε στους ΑΗΣ για την ψύξη των λεβήτων που έκαιγαν τον λιγνίτη. Πλέον με την απολιγνητοποίηση ο αγωγός θα τεθεί στο περιθώριο.

Α1 και Α2: αντλιοστάσια

Κόκκινη γραμμή: ο αγωγός του νερού

Νομίζω πως είναι μια χρυσή ευκαιρία, οι αρμόδιοι να θέσουν το θέμα στην ΔΕΗ, εκμετάλλευσης του αγωγού για την μεταφορά νερού, το οποίο με τα κατάλληλα έργα μπορεί να διοχετευθεί σε οποιοδήποτε σημείο από το υψόμετρο των 780 μ. και κάτω. Μιλάμε για τεράστιες εκτάσεις, μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι σου οι οποίες πλέον θα μπορούν να είναι αρδεύσιμες με φυσική ροή, με την δημιουργία ενός γιγαντιαίου αρδευτικού δικτύου.

Οπωσδήποτε θα υπάρχει ένα κόστος για το ηλεκτρικό ρεύμα που θα καταναλώνεται αλλά κι εκεί η τεχνολογία των φωτοβολταϊκών που μπορεί να ζώσει όλο τον λόφο του Προφήτη Ηλία, μπορεί να δώσει λύσεις και να εκμεταλλευτούμε την ύπαρξη αυτού του αγωγού και της όλης υποδομής.

Θα μπορούσα να γράψω πολλά περισσότερα και για άλλες ενέργειες που μπορούν να γίνουν, π.χ. κάτω από τον Προφήτη Ηλία, υπάρχει ένα παλιό ορυχείο

το οποίο μπαζώνεται ενώ θα μπορούσε σε αυτό να δημιουργηθεί μία λεκάνη που θα φιλοξενεί νερό ή ακόμη θα μπορούσε, κατά μήκος του αγωγού να βγουν παροχές κ.α. όμως αυτά είναι για τους πιο ειδικούς και τους τεχνοκράτες.

Ο πρωτογενής τομέας, με την κρίση του κορωναϊού διαφαίνεται ότι θα παίξει κρίσιμο ρόλο στις οικονομίες και την διατροφική αυτάρκεια των κρατών και θεωρώ ότι από την στιγμή που υπάρχουν αγωνιστές για να τον εξασκήσουν πρέπει να βοηθηθούν με κάθε τρόπο και η μεταφορά νερού στο χωράφι είναι η υπ’ αριθμόν ένα προϋπόθεση για να αποδώσει ο ιδρώτας αυτών των αγωνιστών.

Ονειρεύομαι την περιοχή από την Κοζάνη ως την λίμνη έναν επίγειο παράδεισο. Μπορεί να γίνει! Η Δυτική Μακεδονία είναι η περιοχή με τα μεγαλύτερα υδατικά αποθέματα, τα οποία εκμεταλλεύονται οι αγρότες της Βέροιας και η Θεσσαλονίκη αλλά όχι εμείς…

Κάμπος της Βέροιας

Η λίμνη, τα αντλιοστάσια, οι αγωγός, όλα είναι εκεί και μας περιμένουν. Ένα γιγαντιαίο αρδευτικό έργο θα δώσει άλλη προοπτική στην περιοχή ανάμεσα στην Κοζάνη και την λίμνη Πολυφύτου με το ιδιαίτερο κλίμα της.

Θα με πείτε ονειροπόλο αφού πλέον δεν υπάρχουν χρήματα για πολλά – πολλά αλλά καμιά φορά κάπως έτσι, από μια ιδέα, ξεκινάνε τα πιο σπουδαία ταξίδια.

Ενεργός Πολίτης