Δεν θα είχα αναφερθεί στα κουφώματα του κοινοτικού καταστήματος στην ανάρτησή μου, αν δύο μέρες πριν δεν είχα συζητήσει το θέμα μαζί του. Σιγά και το θέμα. Με θρασύτητα όμως δημοσιεύει μια φωτογραφία ενός μικρού παραθύρου που μπορεί στο μεταξύ να το είχε αντικαταστήσει (σιγά μην παρακολουθώ κάθε μέρα τι κάνει), αλλά αποκρύπτει τα μεγάλα παράθυρα που χάσκουν ανοιχτά και κατεστραμμένα.
Η παρέμβασή μου αναφέρεται κυρίως στα έργα που εμείς ως δημοτική αρχή κάναμε στο Τριγωνικό στην σύντομη δημοτική μας περίοδο, σε μια εποχή με μνημόνια και χωρίς χρήματα, όχι όπως τώρα που η κυβέρνηση “μπούκωσε’ τους δήμους με τακτικές και έκτακτες χρηματοδοτήσεις.
Και αυτό γιατί ο δήμαρχος σε κάθε ανάρτησή του μηδενίζει το έργο όλων των προηγούμενων, ωσάν η αυτοδιοίκηση να δημιουργήθηκε επί των ημερών του.
Από μας αυτό δεν θα γίνει ποτέ αποδεκτό.
Κυρίως όμως η παρέμβασή μου αφορούσε αυτά που στερήθηκαν τα χωριά (μεταξύ αυτών και το Τριγωνικό).
Θα επαναλάβω μερικά από αυτά για να τα χωνέψουν μερικοί.
Δεν μπορεί δηλαδή να γίνει ανεκτό τα κονδύλια για τις ασφαλτοστρώσεις των αγροτικών δρόμων, ύψους 1,9 εκ. ευρώ να πάνε μόνο στον κάμπο των Σερβίων και να μένουν εκτός όλα τα υπόλοιπα χωριά.
Ούτε να απεντάσσονται από τον Τοπικό Πόρο τα κονδύλια για τις μελέτες των αρδευτικών ύψους 430 χιλ. ευρώ περίπου στο σύνολο του δήμου, χαρακτηρίζοντας τις δαπάνες για τις μελέτες σκουπίδια και τα αρδευτικά φαραωνικά έργα.
Τα αρδευτικά, η ενίσχυση και στήριξη του πρωτογενούς τομέα για τα χωριά μας είναι ζήτημα ζωής και θανάτου.
Και στην διεκδίκηση αυτή θα είμαστε ανυποχώρητοι.