Λιβαδερό: Τα κορόμηλα κι ο “παιδικός εμφύλιος” (Γράφει ο Κ. Φαρμάκης)

11 Μαΐου 2024
23:47
Κανένα σχόλιο
Κορομηλιά. Ή και κουρουμπλιά, για τους τυχερούς, που γεννήθηκαν στο Λιβαδερό και μεγάλωσαν όλοι τους τόσο γρήγορα, τρώγοντας φρούτα. Σχεδόν μόνο κορόμηλα. Ένα καημένο δέντρο. Οι απαιτήσεις του ήταν μηδέν.
Και πολύ σκληραγωγημένο. Να πούμε, σαν τους χωριανούς; Και πιο πολύ ίσως. Προτιμά τη μοναξιά. Απεχθάνεται την παρέα. Μακριά …κι αγαπημένη, με τ’ άλλα δέντρα πάντα, η κορομηλιά. Βγάζει κορόμηλα. Από πολύ νωρίς. Μόλις κλείσει τα τρία. Οι κορομηλιές όμως του χωριού είχαν ξεχωριστή ειδικότητα. Έκαναν μόνο πράσινα κορόμηλα και σπανίως άλλο χρώμα.
Κατά το τέλος του Μάη κάθε χρόνο η κορομηλιά ήταν σωστή στην ώρα της. Και τα κορόμηλά της πάντα πράσινα, στόλιζαν τα κλωνιά της. Ήταν τα φρούτα των παιδιών. Το καλύτερα φρούτα γι’ αυτά. Και πως να μην είναι άλλωστε τα καλύτερα, αφού άλλα φρούτα δυστυχώς δεν υπήρχαν. Ήταν τα μοναδικά. Μόνο τα άγρια γκόρτσα μπορούσαν να τα βάλουν μαζί τους. Μα τέτοια περίπτωση δεν υπήρχε. Τα γκόρτσα είχαν πάντα συνήθειο να γίνονται τον Σεπτέμβρη. Έτσι πόλεμος ποτέ δεν έγινε αναμεταξύ τους.
Έλα όμως, που κάθε χρονιά τέτοιο καιρό ένας παιδικός πόλεμος μαίνονταν. Σχεδόν εμφύλιος. Πόλεμος για τα κορόμηλα. Ποιος θα κλέψει τα περισσότερα και τα καλύτερα. Γιατί οι κορομηλιές ήταν πολύ λίγες και τα παιδιά πάρα πολλά. Στην προσπάθεια τους οι πιτσιρικάδες να εξασφαλίσουν τα φρούτα της εποχής έκαναν πολλές φορές και «χτυπήματα κάτω από την μέση».
Έτσι όταν μια παρέα έμπαινε στον κήπο να κλέψει, η αντίζηλη ομάδα σαν τους έπαιρνε χαμπάρι φώναζε πάντα ρυθμικά στην τοπική λαλιά:
«Έβγα θειάκου, σι κλεβν τα κουρόμπλα!»
Ήταν το κράξιμο αλλά και κάρφωμα συνάμα, για να αποχωρήσουν οι επίδοξοι κορομηλοκλέφτες. Να αφήσουν τα κορόμηλα στην ησυχία τους και μετά να τα κλέψουν αυτοί ,που φώναζαν.
Τα κορόμηλα είχαν μεγάλη ζήτηση στον παιδικό πληθυσμό του χωριού. Έτσι ούτε που προλάβαιναν να ωριμάσουν. Γλίτωναν μόνα όσα ήταν σε ψηλά κλωνάρια, που ήταν δύσκολα να μαζευτούν. Όλα μα όλα τα κορόμηλα, που …κυκλοφορούσαν στο χωριό ήταν κλεμμένα. Στο κλέψιμο και στο μάζεμα τυχεροί ήταν αυτοί που είχαν μεγάλα τζιόπια (τσέπες). Μάζευαν τα περισσότερα. Και όσοι δεν είχαν αυτό το προνόμιο έκαναν τσέπη τους την φανέλα. Εκεί χωρούσαν πολλά. Κι όταν γέμιζαν και οι τσέπες και οι φανέλες, τότε κόβαμε κλαμπούρες (ολόκληρα κλαδιά γεμάτα κορόμηλα), πράγμα που φτουρούσε πολύ.
Τα άγουρα ήταν σκληρά, πολύ ξινά. Δεν τα χαρίζαμε όμως, τα τρώγαμε με βουλιμία. Η τότε εποχή πολυτέλειες δεν σήκωνε. Ο «παιδικός μύλος» όλα τα άλεθε. Τα ώριμα ήταν γλυκά, ζουμερά και νόστιμα. Ήταν οι «ζιούκες»,τα ώριμα. Κι όποιος μάζευε «ζιούκες» ήταν ο πρώτος του χωριού. Πάντα κορδώνονταν στους άλλους σαν γύφτικο σκεπάρνι.
-Μάζιψα είκοσ(ι), αλλά όλα είνι ζιούκις, καυχιόταν στην λαλιά μας.
Πολλές φορές τύχαινε τα κορόμηλα να μαζεύονται συνεταιρικά και μετά να τα μοιράζονται. Στην μοιρασιά όμως οι μεγαλύτεροι έπαιρναν τα μεγαλύτερα. Και τα καλύτερα. Κι άλλοι σαν μικροί έφευγαν με τα μικρά, τα άγουρα, τα σάπια .Και …το δάκρυ τους πάντα ΄΄κορόμηλο΄΄, για την αδικία.

Αφήστε μία απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

Προσοχή!!! Για να δημοσιεύονται, από 'δω και στο εξής, τα σχόλιά σας, θα πρέπει να επιλέγετε, την παρακάτω επιλογή  "Διάβασα και αποδέχομαι τους Πολιτική απορρήτου  " που σημαίνει ότι διαβάσατε κι αποδέχεστε την πολιτική απορρήτου του kozan.gr. Αν, κάποια φορά, ξεχάσετε να το κάνετε θα λάβετε μια ειδοποίηση ότι δεν το πατήσατε (αρα δεν αποδεχτήκατε την πολιτική απορρήτου). Σε αυτή την περίπτωση, για να μη χαθεί το σχόλιο σας, πατήστε να γυρίσετε πίσω  και ξαναπατήστε "δημοσίευση", τσεκάροντας, προηγουμένως, την προαναφερόμενη επιλογή. Η συμπλήρωση των πεδίων όνομα, Ηλ. διεύθυνση και ιστότοπος, της παραπάνω φόρμας, δεν είναι υποχρεωτική.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.