Τελικά τα πιο φερέγγυα όνειρα είναι αυτά που κάνουμε στον ύπνο, καταλήγει ο Κώστας Ντιος, στο κείμενό του για τα 40 χρόνια της Παρέμβασης. «Το 1991, βιοποριστικές ανάγκες με έφεραν στην Κοζάνη. Από τότε ακόμη ονειρευόμουνα ότι θα έφευγα από ΄δω και ακόμα εδώ είμαι», ενώ η φράση ολοκληρώνεται, εντός παρενθέσεως, με το συμπέρασμα που προηγείται.
Βεβαίως, ο Κώστας Ντιος δεν χωρά σε παρενθέσεις, ούτε σαν καλλιτέχνης, ούτε σαν άνθρωπος, γιατί ο ίδιος είναι -από μόνος του- ένα κεφάλαιο. Δημιουργικός, γενναιόδωρος, ειλικρινής, ανεξίκακος, με αυτοσαρκασμό και ταπείνωση, ανοιχτός στα εξωτερικά ερεθίσματα και εν τέλει ακούραστος, καθώς παίζει διαρκώς με τα χρώματα, αποτυπώνοντας στον καμβά τις καλλιτεχνικές του ανησυχίες.
Το βιβλίο του Β.Π. Καραγιάννη, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Παρέμβαση, με τίτλο Πορτρέτα του Κώστα Ντιο, Λογοτέχνες και άλλοι επί δαπέδου κείμενοι, στις 80 σελίδες του φιλοξενεί 32 πορτρέτα του Κώστα Ντιο και -παραπλεύρως αυτών- τα κείμενα των εικονιζόμενων. Το βιβλίο είναι εξαιρετικά καλαίσθητο, τυπωμένο σε χαρτί εξαιρετικής ποιότητας και έγχρωμης εκτύπωσης, ενώ τα πορτρέτα του Κώστα Ντιο επαναφέρουν στη μνήμη μας σημαντικές προσωπικότητες Ελλήνων λογοτεχνών, ενώ ταυτόχρονα δίνουν τη δυνατότητα στο αναγνωστικό κοινό να οικειοποιηθεί, χωρίς ουσιαστικό κόστος, τα έργα του καλλιτέχνη. Στο εξώφυλλο του βιβλίου ο Κώστας Ντιος, με σταυρωμένα χέρια και ύφος απόμακρο, μας παροτρύνει να γνωρίσουμε τις καλλιτεχνικές του δημιουργίες και να ξαναθυμηθούμε τα αποσπάσματα των λογοτεχνικών κειμένων που σημάδεψαν τη νιότη μας.
Κλείνοντας, εύχομαι ολόψυχα η Παρέμβαση να συνεχίσει την μακρόχρονη προσφορά της στον χώρο της λογοτεχνίας και ο εξαίρετος ζωγράφος, Κώστας Ντιος, με τις καλλιτεχνικές του δημιουργίες να μεταφέρει, πάντα, στις καρδιές μας το φως.
