Η 43η Γενική Σύνοδος της ΟΥΝΕΣΚΟ ανακήρυξε και καθιέρωσε επίσημα την 9η Φεβρουαρίου ως Παγκόσμια Ημέρα της Ελληνικής γλώσσας, γιατί είναι η αρχαιότερη γραπτή γλώσσα της Δύσης.
Με αυτή την ανακήρυξη επιδιώκεται η ανάδειξη του θεμελιακού ρόλου, που διαδραμάτισε η Ελληνική γλώσσα ανά τους αιώνες στην εδραίωση του Ευρωπαϊκού και παγκόσμιου πολιτισμού. Αναγνωρίζεται πως η Ελληνική γλώσσα είναι η μήτρα όλων των δυτικών γλωσσών και αυτό της προσδίδει οικουμενική ακτινοβολία.
Πραγματικά αυτή είναι η αλήθεια ! Η γλώσσα μας σ’ όλες τις περιόδους των σαράντα (40) αιώνων παρουσίας της στο κόσμο κατέκτησε την κορυφή των ανθρωπίνων υψηλών πνευματικών δημιουργημάτων. Η αρχαία Ελληνική με μόλις 26 σήματα (γράμματα-κοντά στα 24, υπήρχαν το F δίγαμμα π.χ. Fορώ και το H π.χ. Hίστωρ, τα οποία χάθηκαν στην εξέλιξη της γλώσσας και έγιναν δασεία #ορώ και #ίστωρ) και η νεοελληνική με τα 24 συνέβαλαν, μορφοποίησαν, διατύπωσαν και μεταβίβασαν στην ανθρωπότητα μέγιστο ύψος και βάθος ηθικών, φιλοσοφικών και κοινωνικών ιδεών (ελευθερία, δικαιοσύνη, φιλοπατρία, αρετή, ισότητα, φιλία).
Η ίδια γλώσσα δίδαξε την επιστήμη και ευγνωμονούσα η επιστημονική κοινότητα καθιέρωσε την ονομασία όλων των σύγχρονων ειδικοτήτων της επιστήμης με Ελληνική ορολογία.
Στην ίδια, πάλι, γλώσσα γράφτηκε το πρώτο παγκόσμιο βιβλίο, η Ιερά Βίβλος και ο ίδιος ο Χριστός όταν κάποιοι Έλληνες ζήτησαν να τον δουν και συζητήσουν είπε «Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο υιός του ανθρώπου». Η γλώσσα αυτή εκχριστιάνισε τη μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου. Η Ελληνική γλώσσα, τέλος, χάρισε στην ανθρωπότητα τις υψηλές τέχνες (θέατρο, μουσική, λογοτεχνία, ρητορική), που εξανθρωπίζουν τον άνθρωπό.
Κρατάμε στα χέρια μας τον πιο ανεκτίμητο θησαυρό.
Αυτός μας κράτησε τόσους αιώνες ζωντανούς ως έθνος και ο ίδιος είναι εγγύηση για το υπαρξιακό μέλλον μας. Η γλώσσα μας έχει τεράστια δύναμη αντίστασης και αφομοίωσης σε κάθε απόπειρα εισβολής σ’ αυτή ξένων στοιχείων. Η μαγιά της είναι πάντα ζώσα.
Αυτό το θησαυρό μας οφείλουμε να τον διαφυλάξουμε από την απειλή άλλων γλωσσών που κυριαρχούν στον παγκόσμιο ορίζοντα.
Ο μεγάλος ποιητής μας Καβάφης έγραψε το ποίημα «Ποσειδωνειάται», στο οποίο τόνιζε τον κίνδυνο να ξεχάσουν οι απόδημοι Έλληνες την μητρική τους Ελληνική γλώσσα.
Ας μην ξεχάσουμε όμως σήμερα, όλοι μας, το μέγιστο πρόβλημα της υπογεννητικότητας στην πατρίδα μας, τη μεταναστευτική πληγή της Ελλάδας, που τα παιδιά της, για πλείστους λόγους, την εγκαταλείπουν και γίνονται κάτοικοι άλλων χωρών, δυσοίωνο γράφεται το μέλλον της Χώρας μας και κινδυνεύουμε να γίνουμε οι σύγχρονοι «ποσειδειάτες», που ξέχασαν τη γλώσσας τους, που όπως γράφει ο Καβάφης «από το μακρινό τους παρελθόν είχε απομείνει μια μακρινή ανάμνηση και από τη μητρική τους γλώσσα είχαν απομείνει ελάχιστα ονόματα και λέξεις, και από την ελληνική γιορτή που γιόρταζαν, χωρίς να καταλαβαίνουν τις λέξεις τις ελληνικές, έφευγαν πολύ μελαγχολικοί και τώρα εξέπεσαν, πως έγιναν να ζουν και να μιλούν βαρβαρικά, βγαλμένοι, ω συμφορά, απ’ τον Ελληνισμό».
Κοζάνη 6-2-2026
Σπύρος Καλύβας συνταξιούχος εκπαιδευτικός
Πρόεδρος του Συλλόγου Πολιτικών Συνταξιούχων Νομού Κοζάνης
