Γνωρίζετε ότι το kozan.grείναι από τα ελάχιστα site, του είδους του, στην Π.Ε. Κοζάνης, με παραγωγή πρωτογενούς υλικού – ειδήσεων, σταθερά, σε Κοζάνη & τα τελευταία 15 χρόνια και στην Πτολεμαΐδα, καλύπτοντας σε ποσοστό άνω του 80% όλα τα γεγονότα δράσεις που λαμβάνουν χώρα στις δύο μεγαλύτερες πόλεις της Δ. Μακεδονίας;
Κάθε χρόνο το πάρτυ νεολαίας στην Κοζάνη υπόσχεται «εκρηκτική βραδιά». Φώτα, σκηνή, μικρόφωνα, dj sets, stories και hashtags. Όλα στην εντέλεια. Εκτός από ένα βασικό συστατικό: τον παλμό.
Γιατί πάρτυ χωρίς παλμό από κάτω, δεν είναι πάρτυ. Είναι πρόβα μικροφώνου.
Δεν γίνεται να ανεβαίνει ο καθένας στη σκηνή, να πιάνει ένα μικρόφωνο και να πετάει ό,τι του έρθει — λες και ο κόσμος ήρθε για να ακούσει εσωτερικούς μονολόγους. Ο κόσμος δεν κατεβαίνει για διαλέξεις, ούτε για να παρακολουθήσει διαγωνισμό ατάκας. Κατεβαίνει για να νιώσει. Να χτυπήσει ρυθμός. Να ιδρώσει το πλακόστρωτο.
Και οι dj; Ο ρόλος τους δεν είναι να πατάνε play και να κοιτάνε το κινητό. Είναι να διαβάζουν τον κόσμο. Να ανεβάζουν, να κατεβάζουν, να χτίζουν ένταση. Αν το κοινό στέκεται στατικό, κάτι δεν πάει καλά. Ή δεν ακούγεται σωστά ο παλμός, ή δεν δίνεται καθόλου.
Πάρτυ σημαίνει ενέργεια που ανεβαίνει από κάτω προς τα πάνω. Όχι μικρόφωνο από πάνω προς τα κάτω.
Αν οι θεατές μένουν ακίνητοι, δεν φταίει το κοινό. Σημαίνει ότι η σκηνή δεν άναψε τη σπίθα. Γιατί όταν υπάρχει ρυθμός, δεν χρειάζονται προτροπές τύπου «πάμε λίγο τα χέρια ψηλά». Τα χέρια σηκώνονται μόνα τους.
Ίσως, λοιπόν, το ζητούμενο δεν είναι περισσότερα μικρόφωνα. Είναι περισσότερη ουσία. Περισσότερος ρυθμός. Περισσότερη σύνδεση.
Γιατί το πάρτυ δεν γίνεται στη σκηνή.
Γίνεται κάτω από αυτήν.
Κάθε χρόνο το πάρτυ νεολαίας στην Κοζάνη υπόσχεται «εκρηκτική βραδιά». Φώτα, σκηνή, μικρόφωνα, dj sets, stories και hashtags. Όλα στην εντέλεια. Εκτός από ένα βασικό συστατικό: τον παλμό.
Γιατί πάρτυ χωρίς παλμό από κάτω, δεν είναι πάρτυ. Είναι πρόβα μικροφώνου.
Δεν γίνεται να ανεβαίνει ο καθένας στη σκηνή, να πιάνει ένα μικρόφωνο και να πετάει ό,τι του έρθει — λες και ο κόσμος ήρθε για να ακούσει εσωτερικούς μονολόγους. Ο κόσμος δεν κατεβαίνει για διαλέξεις, ούτε για να παρακολουθήσει διαγωνισμό ατάκας. Κατεβαίνει για να νιώσει. Να χτυπήσει ρυθμός. Να ιδρώσει το πλακόστρωτο.
Και οι dj; Ο ρόλος τους δεν είναι να πατάνε play και να κοιτάνε το κινητό. Είναι να διαβάζουν τον κόσμο. Να ανεβάζουν, να κατεβάζουν, να χτίζουν ένταση. Αν το κοινό στέκεται στατικό, κάτι δεν πάει καλά. Ή δεν ακούγεται σωστά ο παλμός, ή δεν δίνεται καθόλου.
Πάρτυ σημαίνει ενέργεια που ανεβαίνει από κάτω προς τα πάνω. Όχι μικρόφωνο από πάνω προς τα κάτω.
Αν οι θεατές μένουν ακίνητοι, δεν φταίει το κοινό. Σημαίνει ότι η σκηνή δεν άναψε τη σπίθα. Γιατί όταν υπάρχει ρυθμός, δεν χρειάζονται προτροπές τύπου «πάμε λίγο τα χέρια ψηλά». Τα χέρια σηκώνονται μόνα τους.
Ίσως, λοιπόν, το ζητούμενο δεν είναι περισσότερα μικρόφωνα. Είναι περισσότερη ουσία. Περισσότερος ρυθμός. Περισσότερη σύνδεση.
Γιατί το πάρτυ δεν γίνεται στη σκηνή.
Γίνεται κάτω από αυτήν.