Σε μια χώρα όπου ο πολίτης μετράει ευρώ για να βγάλει τον μήνα, κάποιοι, στην περιοχή μας, ως φαίνεται, κινούνται σε πολλά «επαγγελματικά ταμπλό», εξασφαλίζοντας συμβάσεις-αστραπή, με περιγραφές τόσο γενικές που χωράνε τα πάντα. Στρατηγικά πλάνα, παρακολούθηση, επικοινωνία λέξεις ωραίες, στρογγυλές, που όμως μεταφράζονται σε χιλιάδες ευρώ για λίγους μήνες δουλειάς. Κι όλα νόμιμα. Με αποφάσεις, σφραγίδες και υπογραφές.
Τι μένει, όμως, πίσω από αυτά τα χρήματα; Τι κερδίζει ο φορέας; Και κυρίως, τι κερδίζει η κοινωνία; Όχι στις υπογραφές και στις αποφάσεις, αλλά στα αποτελέσματα. Στην ουσία. Στην πραγματική αξία όσων χρηματοδοτήθηκαν. Και σίγουρα δεν τιμά τον ίδιο τον φορέα που τα εγκρίνει, πολύ περισσότερο από εκείνους που απλώς κάνουν τη δουλειά που τους ανατέθηκε. Άλλωστε αυτοί οι τελευταίοι, που απέτυχαν παταγωδώς να κατακτήσουν την επιτυχία με τη δουλειά τους, είναι προφανές γιατί αναζητούν άλλους δρόμους για να συντηρηθούν. Γιατί όσο αφ’ υψηλού θες να δείχνεις ότι στέκεσαι, όταν λείπει η πραγματική παραγωγή έργου, αυτό δεν κρύβεται. Μόνο που τίποτα δεν μένει για πάντα κρυφό. Και κάθε πράγμα έρχεται η ώρα του να κριθεί, όπως και ο καθένας. Κι εδώ είναι που θα επανέλθουμε.
Η Χύτρα
