Μπορεί ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, Θ. Θεοδουλίδης, να περιγράφει ένα ίδρυμα που «τρέχει» με ταχύτητες καινοτομίας, εξωστρέφειας και διασύνδεσης με την αγορά εργασίας (διαβάστε τη συνέντευξή του στο alfavita.gr), ωστόσο δεν συμμερίζονται όλοι την ίδια εικόνα.
Ο δημοτικός σύμβουλος της συμπολίτευσης στο Δήμο Εορδαάις Ι. Καραβασίλης, με ανάρτησή του στα social media, έριξε κρύο νερό στο αφήγημα περί «δίκαιης ανάπτυξης», θέτοντας ευθέως το ερώτημα: «Σε 7 χρόνια, πού είναι οι επενδύσεις και – κυρίως – οι θέσεις εργασίας;»
Ο ίδιος στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι, όπως υποστηρίζει, παρά τα κονδύλια της δίκαιης μετάβασης και τη συμμετοχή του Πανεπιστημίου σε αυτά, η τοπική κοινωνία δεν έχει δει ουσιαστικά αποτελέσματα στην πραγματική οικονομία, με τους νέους να συνεχίζουν – όπως λέει – να φεύγουν.
Μάλιστα, έκανε λόγο για «συρρίκνωση» των διαθέσιμων πόρων της μετάβασης, αφήνοντας αιχμές για το πού τελικά κατευθύνθηκαν, αλλά και για το αν τα ερευνητικά και αναπτυξιακά σχέδια είχαν πρακτικό αντίκτυπο στην περιοχή.
H Xύτρα
Προφανώς, ο κ. δημοτικός σύμβουλος έχει μπερδέψει τα κίνητρα που δίνει μία κυβέρνηση για την ανάπτυξη μέσω επιχειρηματικών σχημάτων σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή με τα ερευνητικά προγράμματα και τη διοίκηση ενός δημοσίου Πανεπιστημίου. Το ό,τι ένα δημόσιο ή ιδιωτικό Πανεπιστήμιο συμμετέχει στην επιστημονική έρευνα που του αναθέτει μία επιχείρηση, δεν σημαίνει και επένδυση στην περιοχή του οποιουδήποτε Πανεπιστημίου…
Το αντίθετο συμβαίνει. Το Πανεπιστήμιο έχει χρηματοδοτηθεί με δεκάδες εκατομμυρια ευρώ με συγκεκριμμένες προσκλήσεις, οι οποίες προβλέπουν συγκεκριμμένα αποτελέσματα/στόχους. Τα άρθρο του πανεπιστημίου, σε ποιο σημείο αναφέρει ότι επιτεύχθηκαν, έστω κάποιοι, από τους στόχους αυτούς; Επίσης, στο μέγα θέμα των ερευνητικών κονδυλίων. Πόσα ερευνητικά έργα μέσω ανταγωνιστικών προσκλησεων με αξιολόγηση, (ανταγωνιστικών επαναλαμβάνω, όχι του τύπου Living Labs, ή της απευθείας χρηματοδότησης απο την περιφέρεια για προσωπικό ), έχει κερδίσει το πανεπιστήμιο; Επίσης, οσον αφορά το θέμα σύνδεσης με τις επιχειρήσεις, πρέπει να ξεκαθαριστεί η τρίπλα με το deminimis που βαπτίζεται “δωρεάν” ερευνητική εργασία προς επιχειρήσεις….
Θα μου επιτρέψετε με όλο το σεβασμό στην τοποθέτησή σας το εξής σχόλιο. Τα clusters που δημιουργούνται, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια, διασυνδέοντας την επιχειρηματικότητα με την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και λόγω των κονδυλίων που λαμβάνουν είτε από την ΕΕ είτε από εθνικά προγράμματα, κάθε άλλο παρά δημιουργούν συνθήκες, τουλάχιστον από το 2022 και μετά, “δωρεάν” έρευνας από τα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα (εάν αντιλήφθηκα ορθά την πρόταση κατακλείδα του σχολίου σας)… Ούτε ποτέ, ούσα ερευνήτρια στο ΑΠΘ έπεσε στην αντίληψή μου, ένα εργαστήριο ή ερευνητικό πρόγραμμα στο οποίο συμμετείχε μία εταιρεία άφηνε ή αφήνει χωρίς αποζημίωση την ερευνητική ομάδα μια και υφίστανται συγκεκριμένες συμβάσεις… Παρόλο που δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι μέχρι και πριν λίγα χρόνια οι επιχειρήσεις στην έρευνα της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης ήταν ταμπού, με συνέπεια αυτόνομα Καθηγητές να συνάπτουν “σχέσεις εργασίας” με μία επιχείρηση για την παραγωγή έργου… Και φυσικά αυτό που μόλις έγραψα είναι μία κατάσταση που δεν αφορά όλο το πανεπιστημιακό ίδρυμα ή τη σχολή ή το τμήμα στα οποία τελούσε ακαδημαϊκό μέλος ο Καθηγητής… Από εκεί και ύστερα, επειδή ξαναμπήκα να διαβάσω τη συνέντευξη που δόθηκε στο alfavita από τον επικεφαλής του ιδρύματος γιατί μου έκανε εντύπωση το σχόλιό σας, θεωρώ ότι αυτά που αποτυπώνονται και έτσι όπως διατυπώνονται για τα έργα είναι πολύ διευκρινιστικά και δεν αφήνουν, θεωρώ ,περιθώρια παρερμηνείας… Για οτιδήποτε άλλο, όπως γνωρίζετε, ένα Πανεπιστήμιο δεν είναι one man show, αλλά μία κοινότητα συλλογικής ευθύνης με θεσμικά όργανα που αφενός αυτά αποφασίζουν για την οποιαδήποτε κίνηση του ιδρύματος αφετέρου τα μέλη που υφίστανται στα θεσμικά όργανα είναι και αυτά που έχουν την απόλυτη γνώση για τα εσωτερικά του ιδρύματος
Και συνεχίζοντας το σχόλιό μου για να είναι περισσότερο εύληπτο και τουλάχιστον όσοι έχουν σχέση με το επιχειρηματικό ή επιστημονικό τομέα το γνωρίζουν, αφενός ένα Πανεπιστήμιο οφείλει πρώτα από όλα να παρέχει την ανταγωνιστικότητα σε επίπεδο σπουδών αφετέρου να είναι φιλικό στο να έχει διάδραση με τον επιχειρηματικό κόσμο, δηλαδή να εμφανίζει εξωστρέφεια σε κάθε επίπεδο, προκειμένου ένας επενδυτής όταν βρίσκει το κατάλληλο περιβάλλον από κάθε άποψη να προβεί σε επένδυση… Άλλωστε, θυμόμαστε ότι πριν την οικονομική κρίση υπήρχε η άποψη ότι οι ιδιωτικές επιχειρήσεις δεν πρέπει να επενδύουν μέσω έρευνας στα Πανεπιστήμια, κάτι που πλέον δεν ισχύει…Από εκεί και ύστερα, το εάν επενδύσει μία επιχείρηση σε ένα γεωγραφικό χώρο, είναι ένα πολυπρισματικό γεγονός που εξαρτάται, εκτός από τα κυβερνητικά κίνητρα και από την τοπική κοινωνία, τους φορείς του τόπου στο πόσο φιλική θα είναι στην οποιαδήποτε επένδυση
Την παροιμία που λέει,Γιάννης πίνει, Γιάννης κερνάει την ξέρεις ή όχι; Αυτοδιοίκητο με κρατικό χρήμα,πού το είδατε;
Αφού απευθύνεστε στο σχόλιό μου, πολύ ευχαρίστως να απαντούσα στο ερώτημά σας, αφού προηγουμένως είχατε το θάρρος να αναρτήσετε τον προβληματισμό σας με το ονοματεπώνυμό σας, όπως πράττω εγώ…
Τα ερευνητικά αποτελέσματα ενός Πανεπιστημίου δεν είναι άμεσα ορατά στο ευρύ κοινό, καθώς η ακαδημαϊκή γνώση απαιτεί χρόνο για να μετουσιωθεί σε κοινωνικό όφελος.
Αυτή η χρονική υστέρηση εργαλειοποιείται από τον λαϊκισμό, ο οποίος προτιμά τη λογική των “έργων βιτρίνας”.
Είναι προφανές ότι για έναν συνδικαλιστή της ΔΕΗ ή έναν τοπικό παράγοντα, η διοχέτευση κονδυλίων σε πρόσκαιρα έργα των Δήμων είναι επικοινωνιακά προτιμότερη από την επένδυση στην έρευνα.
Όμως, η αμφισβήτηση του επιστημονικού έργου με τέτοιους όρους παραγνωρίζει ότι η γνώση που παράγεται σήμερα στο Πανεπιστήμιο είναι η μοναδική πραγματική θωράκιση της περιοχής για τη μετα-λιγνιτική εποχή.
Εσείς αυτό καταλάβετε από την τοποθέτηση μου, για έργα πρόσχερα μιλάω. Για επενδύσεις που θα φέρουν θέσεις εργασίας.
Χρησιμοποιείται χρήματα από το ΔΑΜ για εκπαίδευση χωρίς αντίκρισμα, δηλαδή θέσεις εργασίας που θα απορροφηθούν οι εκπαιδευόμενοι άνεργοι.
Όσο για το συνδικαλιστής,το λέτε με ειρωνεία, αλλά να μάθετε πρώτα και μετά να μιλάτε.
Αγωνιστικά και υπέγραψα την κατασκευή της Πτολεμαΐδας V και τα παιδιά μου επιστήμονες, όχι με επιδοτήσεις, είναι στην ελεύθερη αγορά….. Τιμή μου
Εσείς όμως γιατί τόσο πολύ αγωνία.
Εάν ανοίξω το στόμα μου για ένα βαλκανικό έργο που επιχειρήθηκε με το κέντρο περιβάλλοντος,με τρόπο απαράδεκτο δεν θα ξέρετε τί να πείτε εσείς και όσοι μιλάτε για ερευνητικά προγράμματα κλπ….. αλλά μιλάω με ανώνυμο ή ανώνυμη, ενώ εγώ ομιλώ με το όνομα μου…
Κύριε Καραβασίλη, επειδή στο παρόν σχόλιό σας κάνετε αναφορά για ερευνητικά προγράμματα, όσον αφορά αυτά που αφορούν το καθαρά πανεπιστημιακό πλαίσιο, θα πρότεινα να δείτε τα ανωτέρω σχόλιά μου… Νομίζω θα σας βοηθήσουν, γιατί αντιλαμβάνομαι μία στρεβλότητα (όχι μόνο δική σας) στο θέμα έρευνα στα Πανεπιστήμια, και φυσικά όλοι οι φορείς του τόπου θα έπρεπε να είναι δίπλα σε ένα δημόσιο Πανεπιστήμιο…
Κυρία Κωνσταντινίδου υπάρχουν 2 διαφορετικά πρόσωπα του πανεπιστημίου
Ισχύουν σε κάποιο βαθμό αυτά που λέτε για την έρευνα αλλά από την άλλη πλευρά αν μάθετε (αν δεν ξέρετε την ιστορία που αναφέρθηκε για το πρόγραμμα με το κέντρο περιβάλλοντος και την εμπλοκη του πανεπιστημίου) θα εκπλαγείτε πολύ μα πολύ δυσάρεστα. Σας συμβουλέυω να ρωτήσετε τι και πως γιατί πολλοί στο πανεπιστήμιο και στην περιφέρεια ξέρουν γι αυτές τις “συμφωνίες” για βόλεμα συγγενών.
Κύριε Σαραπίδη, καλησπέρα…το Πανεπιστήμιο και το κάθε Πανεπιστήμιο είτε δημόσιο είτε ακόμα και ιδιωτικό, όπως γνωρίζετε, είναι μία διοικητική δομή με πολλά θεσμικά όργανα, ιδιαίτερα δε, μετά το νόμο 4957/2022 ή πιο γνωστός για την ακαδημαϊκή κοινότητα ως νόμος Κεραμέως… Οπότε, είναι ίσως η μόνη δομή που σε σχέση με τον υπόλοιπο δημόσιο τομέα (καθώς εν προκειμένω αναφερόμαστε σε Δημόσιο Πανεπιστήμιο) λειτουργεί με απόλυτη θεσμικότητα, και το γνωρίζω πάρα πολύ καλά ούσα επί σειρά ετών στο ΑΠΘ (Νομική Σχολή ΑΠΘ) και μάλιστα βιώνοντας μία από τις πιο δύσκολες χρονικές περιόδους του που λόγω διοικητικών αλλαγών μελών ενός οργάνου, από το οποίο επηρεαζόταν και τα υπόλοιπα θεσμικά όργανα, που λαμβάνουν αποφάσεις είτε σε μεγάλο είτε σε μικρό βαθμό, είχε παραλύσει επί 2 έτη (σχεδόν) το μεγαλύτερο πληθυσμιακά Πανεπιστήμιο όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά των Βαλκανίων… Και γιατί σας τα γράφω αυτά, που ίσως σας φαίνονται αδιάφορα; Μία τέτοια δομή λειτουργεί με αδιάβλητο τρόπο, πάντα σε σχέση με τον υπόλοιπο δημόσιο τομέα… Καθώς, όπως γνωρίζετε επίσης, εκτός των άλλων που ανέφερα, ένα Πανεπιστήμιο δεν παράγει πολιτική, οπότε χαμαιλεοντισμοί ή στρουθοκαμηλισμοί δεν υφίστανται, πάλι στο βαθμό που υφίστανται σε όργανα ή φορείς που έχουν εκλεγεί από μία τοπική κοινωνία και διαμορφώνουν συνθήκες άμεσης συμβίωσης με την εκάστοτε κυβερνητική πολιτική… Και κάθε άλλο παρά αυτό είναι μομφή για το “πολιτικό έθος” που αποτελεί μία συνθήκη από το 1831, όταν η χώρα μας διαμορφώθηκε σε πολιτειακή οντότητα…
Και πολλώ δε μάλλον, όταν πλέον, η προσέλκυση εταιρειών για χρηματοδότηση έρευνας είναι το προσδοκώμενο για κάθε δημόσιο Πανεπιστήμιο, ένα δημόσιο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα οφείλει να κινηθεί σε ράγες ορθές… Και στην επιχειρηματική πιάτσα, θα μου επιτρέψετε την αργκό, είναι γνωστός ο “βίος και η Πολιτεία” του κάθε Πανεπιστημίου, και σας το γράφω με πλήρη γνώση, καθώς έχω άμεση σχέση με cluster, δεν θέλω να αναφέρω τον βιομηχανικό κλάδο που αφορά, που επενδύει στην έρευνα στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα και κυρίως αυτά της Βορείου Ελλάδας με μέλη του όλα τα Πανεπιστήμια της Βόρειας Ελλάδας… Και το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας έχει δώσει εξετάσεις από κάθε άποψη και τις έχει περάσει με άριστα…
Από εκεί και ύστερα λυπάμαι ιδιαίτερα, όταν μέλη θεσμικών οργάνων της τοπικής αυτοδιοίκησης καταφέρονται με απαξίωση σε έναν οργανισμό, όπως είναι ένα ανώτατο, δημόσιο ίδρυμα… Γιατί μία Περιφέρεια εάν δεν είχε ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα, όφειλε να ιδρύσει…
Και καλώς ή κακώς,κύριε Σαραπίδη, μία επιχείρηση, όταν επιδιώκει να επενδύσει σε ένα περιβάλλον, κάθε άλλο παρά αντιμετωπίζει πρόβλημα από ένα ακαδημαϊκό ίδρυμα, αλλά από τους τοπικούς θεσμικούς φορείς, και δεν ξεχνάμε φυσικά την μεγάλη επένδυση στα μεταλλεία Χαλκιδικής πριν κάποια χρόνια και μάλιστα εν μέσω οικονομικής κρίσης, που ενώ ακαδημαϊκά ιδρύματα της χώρας πιστοποιούσαν την περιβαλλοντική ασφάλεια της επένδυσης, τοπικοί φορείς και πολιτικά πρόσωπα ήταν το εμπόδιο…
Ένας επενδυτής, όπως γνωρίζετε, την πόρτα των τοπικών θεσμικών φορέων χτυπά πρώτα και όχι την πόρτα ενός ακαδημαϊκού ιδρύματος για να συζητήσει για μία επένδυση… Το ακαδημαϊκό ίδρυμα είναι επικουρικό στη βάση όσων ανέλυσα παραπάνω και κυρίως στο πρώτο μου σχόλιο…
Ποια έρευνα;μας δουλεύεις;το παραδάκι να πέφτει και συνεχίζουμε.
Ο μόνος στην Π.Ε.Κοζάνης, που λέει τα πράγματα με το όνομά τους και το σπουδαιότερο;παντα επώνυμα.Θερμά συγχαρητηρια.
κουρασες βρε εργάτοπατερα, η γνώμη να ακολουθεί της γνώσης εφ όσον υπάρχει