Δεν είναι το θέμα αν έχει ή δεν έχει πτυχίο ο Λαζαρίδης.
Το θέμα είναι ότι σε αυτή τη χώρα κάποιοι δεν χρειάστηκε ποτέ να αποδείξουν τίποτα. Δεν κρίθηκαν, δεν συγκρίθηκαν, δεν δοκιμάστηκαν. Προχώρησαν γιατί είχαν τις σωστές διασυνδέσεις.
Και μετά ζητάνε και τα ρέστα, σε εμάς.
Μας λένε ότι δεν προσπαθήσαμε αρκετά. Ότι δεν αξίζαμε. Ότι είμαστε τεμπέληδες. Εμάς, που μεγαλώνουμε μέσα σε κρίσεις, μέσα στη διαφθορά, μέσα σε σκάνδαλα. Που βλέπουμε εκατομμύρια να μοιράζονται από εδώ και από εκεί, χωρίς κανέναν έλεγχο. Εμάς, που σπουδάζουμε, που δουλεύουμε όπου βρεθεί, που κρατιόμαστε όρθιοι χωρίς πλάτες. Εμάς, που δεν ζητήσαμε χάρη, αλλά μια δίκαιη ευκαιρία.
Και αν κάποιος θέλει να δει πώς λειτουργεί αυτό το σύστημα, ας κοιτάξει και εδώ στην Κοζάνη. Το ζούμε κάθε μέρα. Θέσεις που έχουν κλείσει πριν καν ανοίξουν. Διαδικασίες που υπάρχουν απλώς για να επιβεβαιώνουν προειλημμένες αποφάσεις. Νέοι άνθρωποι με γνώσεις και ικανότητες να μένουμε απ’ έξω, όχι γιατί δεν αξίζουμε, αλλά γιατί δεν “ανήκουμε”.
Το πρόβλημα είναι το σύστημα που ανταμείβει τη διασύνδεση αντί για την αξία. Ένα σύστημα που μας θέλει σιωπηλούς, ευγνώμονες και εξαρτημένους.
Και εδώ είναι η γραμμή.
Για εμάς, το να είσαι αριστερός δεν είναι ταμπέλα. Δεν είναι κλειστό κλαμπ, ούτε πιστοποιητικό καθαρότητας. Είναι στάση ζωής που χωράει περισσότερους, όχι λιγότερους. Είναι να μη συμβιβάζεσαι με την αδικία, αλλά και να ακούς τον άλλον. Να μη μαθαίνεις να τη θεωρείς κανονικότητα, αλλά και να ψάχνεις λύσεις που ενώνουν. Να επιμένεις ότι αυτή η κοινωνία μπορεί να λειτουργεί αλλιώς, όχι για λίγους, αλλά για όλους.
Με αξιοπρέπεια που δεν εξαιρεί.
Με ισότητα που δεν είναι σύνθημα.
Με δικαιοσύνη που εφαρμόζεται ανεξάρτητα.
Και αυτό δεν χαρίζεται. Κατακτιέται.
Και γι’ αυτό μας στοχοποιούν. Όχι γιατί είμαστε “τεμπέληδες”, αλλά γιατί δεν βολευόμαστε. Γιατί δεν σωπαίνουμε. Δεν θα απολογούμαστε άλλο για τη ζωή που μας στερούν. Δεν θα δεχτούμε να μας πείσουν ότι αυτό είναι το φυσιολογικό.
Αν δεν μιλήσουμε, θα συνεχίσουν.
Αν δεν συγκρουστούμε, θα μας συνηθίσουν.
Αν δεν βγούμε μπροστά, θα μας έχουν για πάντα στην άκρη.
