Σημαντικές είναι οι θέσεις που δημιουργούνται μέσω προγραμμάτων της ΔΥΠΑ, τόσο για τις επιχειρήσεις όσο και για τους ανέργους που βρίσκουν, έστω και προσωρινά, μια διέξοδο. Όμως ο τρόπος που παρουσιάζεται αυτή η πρωτοβουλία, από κάποιους, όπως για παράδειγμα ο βουλευτής Κοζάνης Μ. Παπαδόπουλος (δείτε εδώ), είναι προκλητικός. Γιατί όταν μια τέτοια πρωτοβουλία, με συγκεκριμένη διάρκεια και περιορισμένο ορίζοντα, εμφανίζεται σύμφωνα με τα λεγόμενα του εν λόγω βουλευτή, ως απόδειξη σχεδίου και αποφασιστικότητας που μετατρέπει τις προκλήσεις σε ευκαιρίες, τότε κάτι χάνεται στη μετάφραση. Άλλο η απασχόληση, άλλο η πραγματική, σταθερή, εργασία κι άλλο οι επενδύσεις που δημιουργούν προοπτική και διάρκεια.
Ο κόσμος δεν είναι αφελής. Ξέρει να ξεχωρίσει πότε κάτι δίνει μια ανάσα και πότε αλλάζει ουσιαστικά την κατάσταση. Και στην προκειμένη περίπτωση, αυτό που προσφέρεται είναι μια ανάσα, χρήσιμη ναι, αλλά όχι λύση. Γι’ αυτό και η δικαιολογημένη αντίδραση που καταγράφεται, είτε με επώνυμα είτε με ανώνυμα σχόλια, δεν στρέφεται απαραίτητα απέναντι στο ίδιο το πρόγραμμα, αλλά στον τρόπο που επιχειρείται να «πουληθεί». Γιατί, σε μια περιοχή που αναζητά σταθερότητα και μέλλον, η ανάγκη δεν είναι για αποσπασματικές παρεμβάσεις, αλλά για συνέπεια, διάρκεια και πραγματική προοπτική.
Κι εκεί ακριβώς είναι που τα «αυγά» δεν μπορούν να βαφτίζονται «χαβιάρι».
Η Χύτρα
Μιχάλη παπαδόπουλε ήρθε η ώρα να πάς στο σπίτι σου στην αθήνα. Αρκετά μας κούρασες και δυστυχώς δεν προσφέρεις τίποτα λυπάμαι μητσοτάκη μη τον βάλεις το ψηφοδελτιο. Επειδή είναι αυτός το ψηφοδέλτιο δεν πρόκειται να ψηφίσω νέα δημοκρατία βγάλτε τον τώρα.