Η συζήτηση που άνοιξε σε ομάδα αγγελιών εργασίας της Κοζάνης και την οποία παρουσίασε – αναφέρθηκε η στήλη (κλικ εδώ), με αφορμή την πρόθεση ενός νέου ζευγαριού από την Αθήνα να μετακομίσει στην πόλη, δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό διαδικτυακής αποτύπωσης των συναισθημάτων της τοπικής κοινωνίας. Αντίθετα, φαίνεται πως ακουμπά σ’ ένα βαθύτερο και πολύ πιο γενικευμένο αίσθημα ανασφάλειας, απογοήτευσης κι αμφισβήτησης για το μέλλον της περιοχής, στοιχεία που κατά καιρούς έχει αναδείξει η στήλη. Το ίδιο κλίμα αποτυπώθηκε και σε άλλη διαδικτυακή συζήτηση (δείτε εδώ), που αναπτύχθηκε χθες στο προσωπικό προφίλ στο facebook του δημοτικού συμβούλου Εορδαίας Ι. Καραβασίλη, κάτω από βίντεο με τοποθέτησή του σε σύσκεψη της ΠΕΔ Δυτικής Μακεδονίας με κυβερνητικό κλιμάκιο, σχεδόν προ διμήνου, όπου τους ασκεί κριτική. Εκεί, ξεχώρισε το σχόλιο του Κ. Θεοχάρη, πρώην προέδρου του συνδικαλιστικού Σωματείου ΔΕΗ «Η Ένωση» (συνταξιούχος σήμερα), ο οποίος περιέγραψε με ιδιαίτερα σκληρά λόγια την κατάσταση στην περιοχή: «Γιάννη τα λες σε μία κοινωνία που κοιμάται. Έχουν ερημώσει τα πάντα. Περπατάς στους δρόμους και το μόνο που βλέπεις είναι κλειστά μαγαζιά και δεν μιλά κανείς επαγγελματίας αλλά ούτε και οι φορείς… Προχθές στην απεργία της Πρωτομαγιάς μία από τα ίδια, τρεις κι ο κούκος… οι ίδιοι και οι ίδιοι… Τέλος». Το σχόλιο του K. Θεοχάρη, όπως και πολλά ακόμη κάτω από την ίδια ανάρτηση, κινήθηκε στο ίδιο μοτίβο. Έντονη δυσαρέσκεια, αίσθηση εγκατάλειψης, κριτική προς φορείς, βουλευτές, αυτοδιοίκηση και σωματεία, αλλά και μια διάχυτη πεποίθηση ότι η περιοχή δεν αντιδρά όσο θα έπρεπε μπροστά στις συνέπειες της απολιγνιτοποίησης. Από την πλευρά του, ο Ι. Καραβασίλης απάντησε πως «εάν όλοι μας απαιτήσουμε από τους κυβερνώντες τα δίκαια για τον τόπο μας, ανάπτυξη, απασχόληση, οικονομία, τότε ίσως κάτι να γίνει», προσθέτοντας πως ακόμη κι αν ένας μόνο πιστεύει ότι κάτι μπορεί να αλλάξει μέσα από αγώνες διεκδίκησης, ο ίδιος δεν θα σταματήσει να διεκδικεί.
Το ενδιαφέρον είναι ότι οι δύο συζητήσεις, αν και ξεκίνησαν από διαφορετική αφορμή, καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα. Η Δυτική Μακεδονία βρίσκεται σε μια δύσκολη ψυχολογική και κοινωνική καμπή. Στη μία περίπτωση, ένα ζευγάρι που θέλει να έρθει στην Κοζάνη συναντά σχόλια αποθάρρυνσης για την εργασία και τη ζωή στην πόλη. Στην άλλη, άνθρωποι, μεταξύ Εορδαίας και Κοζάνης, μιλούν για μια πραγματικότητα, κλειστά μαγαζιά, χαμηλή συμμετοχή σε κινητοποιήσεις και απουσία συλλογικής αντίδρασης. Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι και ψυχολογικό. Είναι η αίσθηση ότι ο κόσμος έχει κουραστεί, έχει απογοητευτεί ή έχει πάψει να πιστεύει πως κάτι μπορεί να αλλάξει. Κι αυτό ίσως είναι το πιο κρίσιμο στοιχείο. Όχι απλώς ότι η περιοχή χάνει πληθυσμό, δουλειές και δραστηριότητα, αλλά ότι ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας δείχνει να έχει χάσει και την πίστη του στη δυνατότητα ανατροπής αυτής της πορείας.
Σε τέτοιου είδους συζητήσεις είναι σύνηθες να διατυπώνονται κι υπερβολές. Όμως, όταν επαναλαμβάνεται το ίδιο αίσθημα από διαφορετικές αφορμές και διαφορετικούς ανθρώπους, αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη ένδειξη ότι σε επίπεδο κοινωνίας, απ’ όλες τις πλευρές, ασχέτως πως το προσεγγίζει κανείς, υπάρχει, πραγματική αγωνία για το μέλλον της Κοζάνης, της Εορδαίας και συνολικά της Δυτικής Μακεδονίας. Στην πίστη (ή μη) αν μπορεί (ή όχι) να αλλάξει κάτι, εκεί φαίνεται ίσως και το μεγαλύτερο ρήγμα. Από τη μία όσοι επιμένουν ότι υπάρχουν ακόμη δυνατότητες και προοπτική, κι από την άλλη όσοι θεωρούν πως η πορεία είναι ήδη προδιαγεγραμμένη. Ανάμεσα σε αυτές τις δύο αντιλήψεις, διαμορφώνεται τελικά το κλίμα μιας κοινωνίας που αναζητά απαντήσεις, ισορροπία και κυρίως λόγους για να συνεχίσει να ελπίζει.
Η Χύτρα
