Ένα από τα μεγαλύτερα σε έκταση ευαγγελικά αναγνώσματα είναι και το σημερινό της έκτης Κυριακής από του Πάσχα, αυτής του Τυφλού.
Βαδίζοντας ο Χριστός μέσα στα Ιεροσόλυμα είδε έναν άνθρωπο που είχε γεννηθεί τυφλός. Ήταν ημέρα Σάββατο όταν τον συνάντησε. Τον σπλαχνίστηκε. Έφτυσε καταγής και έκανε πηλό. Του επέχρισε μ’ αυτό τα μάτια και τον έστειλε στην πηγή του Σιλωάμ να νιφτεί. Ο τυφλός πειθαρχεί. Η πίστη του βραβεύεται. Γύρισε πίσω βλέποντας. Έγινε σ’ αυτόν ένα μοναδικό θαύμα.
Η πάντοτε θλιμμένη μορφή του τώρα είναι γεμάτη φως. Τα υγιέστατα μάτια του σπιθοβολούν από χαρά και ευγνωμοσύνη. Το δράμα της ζωής του έλαβε τέλος. Μπορούσε όμως να φανταστεί ποτέ ότι ένα καινούριο δράμα αρχίζει ακριβώς αυτή τη στιγμή; Το ισόβιο δράμα της τύφλωσης του, το έλυσε ανέλπιστα ο θαυματουργός Ιησούς.
Στο νέο όμως δράμα; Θα καλούνταν να δώσει γενναία και ηρωική μαρτυρία για τον Ευεργέτη του, Ιησού. Επιστρέφοντας από την πηγή του Σιλωάμ, τον βλέπουν οι γνωστοί και οι γείτονες του και αναστατώνονται.
Τον περικυκλώνουν. Τον αναγνωρίζουν. Μερικοί αμφιβάλλουν. Άλλοι δεν θέλουν να παραδεχτούν ότι είναι αυτός. Εκείνος βεβαιώνει : «Εγώ είμαι». Τον βασανίζουν με ερωτήσεις.
-Πώς τώρα βλέπεις; -Ποιος σε θεράπευσε; -Πού είναι αυτός; Χωρίς να δειλιάσει, τους διηγείται πως ο Ιησούς τον θεράπευσε. Απορεί για την δειλία των γονέων του. Και μένει έκπληκτος από την δυσπιστία και την υποκρισία των γειτόνων του.
Τον σέρνουν στο συνέδριο με την πρόφαση ότι πρέπει να λάβουν οι επίσημοι γνώση του θαύματος. Εκεί αντιμετωπίζει μόνος, αλλά γεμάτος θάρρος, όλη την μοχθηρία και τον φθόνο των Φαρισαίων εναντίον του Ευεργέτη του. Διηγείται με παρρησία το θαύμα. Εκείνοι με μανία φωνάζουν ότι ο Ιησούς δεν είναι άνθρωπος του Θεού. Ότι είναι αμαρτωλός αφού δεν τηρεί την αργία του Σαββάτου. Αυτός ήρεμος, ατρόμητος, ομολογεί τον Χριστό ως προφήτη με θαυματουργική δύναμη. Οι γονείς του δείλιασαν και απέφυγαν να απαντήσουν. Αυτός βροντοφωνάζει την αλήθεια. Αναγνωρίζει και κηρύττει τον Χριστό απεσταλμένο «παρά Θεού».
Εκείνοι τον προκαλούν και πάλι να διηγηθεί το θαύμα. Δεν πρόκειται όμως να το επαναλάβει. Αγράμματος αυτός αντιλαμβάνεται την πανουργία των σοφών. Και απαντά: – Γιατί θέλετε πάλι να μ’ ακούσετε; Μήπως θέλετε να γίνετε και εσείς μαθητές Του όπως κι εγώ;
Η θαρραλέα στάση του εξοργίζει υπερβολικά τους Φαρισαίους. Πώς τολμά αυτός ο «τιποτένιος» να τα βάλει μαζί τους; Αυτός ο ζητιάνος έχει το θράσος να κάνει το δάσκαλο σ’ αυτούς, που είναι γεμάτοι τιμή και δόξα; Ας καυχώνται όμως εκείνοι. Ας υπερηφανεύονται ότι είναι μαθητές του Μωυσή. Ας τον χλευάζουν. Αυτός δεν θα πάψει να ομολογεί το πρωτοφανές και πρωτάκουστο θαύμα.
Οι Φαρισαίοι αισθάνονται άοπλοι και εξουθενωμένοι. Δεν τους μένει τίποτε άλλο από το να τον διώξουν, με την απειλή να τον κάνουν «αποσυνάγωγο». Εκείνος όμως βγήκε νικητής.
Του ταιριάζουν όλοι οι τίτλοι τιμής των Χριστιανών. Είναι ομολογητής θαρραλέος. Είναι απολογητής σοφός και θαυμαστός. Είναι και μάρτυρας Χριστού αφού δεν υπολόγισε ούτε την ζωή του. Αποδείχτηκε υπερασπιστής της αλήθειας και αγωνιστής της πίστης.
Η σημερινή Ευαγγελική περικοπή θέτει και σε εμάς το θέμα του νοήματος της ασθένειας. Για τους Ιουδαίους σήμαινε ξεπλήρωμα κάποιων αμαρτιών. Για εμάς όμως τι σημαίνει; Ας δούμε τι μας λένε οι Άγιοι Πατέρες.
Γράφει στο Γεροντικό ότι κάποιος αρχάριος μοναχός παραπονέθηκε σε έναν Άγιο ασκητή ότι ήταν άρρωστος και δεν μπορούσε να σηκώσει αυτό το βάρος. Εκείνος του απάντησε ότι θα χρειαστεί να υπομείνει με ευχάριστη διάθεση τη θλιβερή ασθένεια. Με αυτό τον τρόπο θα επισκιάσει πλούσια το έλεος του Θεού. Του τόνισε επίσης να μη δειλιάσει, για να μην αιχμαλωτιστεί από την ακηδία, δηλαδή την πνευματική αμέλεια, η οποία είναι η αρχή της απώλειας του ανθρώπου.
Ας μην ξεχνούμε ότι ο άνθρωπος που δεν δοκιμάζεται από πειρασμό, παραμένει ανώριμος και άπειρος, ενώ εκείνος που δοκιμάζεται μέσα στις δυσκολίες και τους κινδύνους γίνεται δόκιμος και επιτυχημένος, όπως το χρυσάφι καθαρίζεται και λάμπει μέσα στην φωτιά. Ο Θεός λοιπόν, δεν τιμωρεί με την ασθένεια, επιτρέπει όμως να δοκιμαστεί ο άνθρωπος στον πόνο και την υπομονή.
Ο τυφλός σήμερα του Ευαγγελίου έκανε ένα άνοιγμα προς το Φως, τον Σωτήρα Χριστό, γι’ αυτό και ανέβλεψε. Ο Ιησούς έγινε ο φίλος του και του έδωσε την δυνατότητα να βλέπει όχι μόνο με τα μάτια του σώματος του αλλά και της ψυχής του. Του έδωσε την δυνατότητα να ζει αληθινά πέρα από τις θλίψεις που φέρνουν οι δυσκολίες και οι ασθένειες.
Αυτό ακριβώς είναι το μήνυμα προς όλους εμάς. Να σηκώνουμε με ευχαριστία τις θλίψεις και να συμπάσχουμε με όλους. «Χαίρετε μετὰ χαιρόντων καὶ κλαίετε μετὰ κλαιόντων» μας διδάσκει ο Απόστολος Παύλος.
Η παραμονή στον δικό μας μικρόκοσμο δεν αποδίδει καρπούς. Ας υπομένουμε ευχαριστιακά και να είμαστε σίγουροι ότι αυτή η υπομονή μας θα θεραπεύσει την πνευματική μας τύφλωση και θα μας οδηγήσει να δούμε με άλλο τρόπο τη ζωή μας και τη ζωή των αδελφών μας.
