Με αφορμή την πρόσφατη νοσηλεία μου στο χειρουργικό τμήμα του Νοσοκομείου Κοζάνης, έξι χρόνια μετά την πρώτη μου νοσηλεία, του Απριλίου του 2020, αφού με τη σύζυγό μου, ήμασταν από τους πρώτους ασθενείς στη χώρα με Κορωνοιό, μου βγήκε το παρόν κείμενο. Γέννημα θρέμμα της Κοζάνης, για 55 ολόκληρα χρόνια από το Μαμάτσειο περνούσα μόνο απ’ έξω και κάποιες λίγες φορές είχα μπει μέσα για να επισκεφθώ κάποιους συγγενείς και φίλους που έτυχε να νοσηλευτούν. Αρχές Απριλίου του 2020, αρχικά η σύζυγός μου και μετά από μερικές ημέρες και εγώ, νοσηλευτήκαμε στο Νοσοκομείο με βαριά συμπτώματα του κορωνοιού, μη γνωρίζοντας κανείς τότε στην αρχή πόσο σοβαρή ήταν η νόσος και το τι θα επακολουθούσε. Πολύ συνοπτικά (θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο βιβλίο, όπως και πολλοί άλλοι φαντάζομαι) μου ήρθαν στη μνήμη κάποια από τα πολλά περιστατικά που μάλλον δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Στο τέρμα του ορόφου του Παθολογικού, που είχε μετατραπεί τότε σε τμήμα νοσηλείας για τους πρώτους ασθενείς με κορονοιό , νοσηλεύονταν σε διπλανό θάλαμο από το δικό μου και της συζύγου, νεαρή νοσηλεύτρια , μητέρα μικρών παιδιών, η πρώτη ίσως από το προσωπικό που είχε νοσήσει, η οποία όταν άκουσε τη σύζυγό μου να καλεί σε βοήθεια διότι της έσπασε από κάποια λάθος κίνηση η βελόνα που είχε στο χέρι για τη χορήγηση της θεραπείας, εγώ για πρώτη φορά είδα αίμα να πετάγεται σα σιντριβάνι, με φοβερή αυταπάρνηση, μη υπολογίζοντας κανένα κίνδυνο της ζωής της, παρόλο που και η ίδια νοσούσε, έσπευσε μέχρι να έλθει το υπόλοιπο προσωπικό με τις ειδικές στολές αστροναύτη που φορούσαν τότε και σταμάτησε την αιμορραγία . (Ε. Καρανάνου , δεν θα πάψουμε να σε μνημονεύουμε στην υπόλοιπη ζωή μας, παρόλο που εσύ μπορεί να μην το θυμάσαι και τέτοιες ενέργειες να είναι μέρος της καθημερινότητάς σου).
Επίσης δεν μπορώ να ξεχάσω τη χαρά που είδα στο πρόσωπο του παθολόγου Ι. Βάγια ( μας έφυγε δυστυχώς για το Νοσοκομείο Ιωαννίνων) , ο οποίος τότε μαζί με τους ιατρούς Ε. Ράνδου , Σ. Λαπαρίδου και Δ. Ντέμο , μας περιέθαλαπταν καθημερινά , όταν λίγο πριν τα μεσάνυχτα , παραμονή της εορτής του Αγίου Γεωργίου , έμαθε τα αποτελέσματα των εξετάσεων, που τότε έρχονταν από το μοναδικό εργαστήριο της Β. Ελλάδος , στη Θεσσαλονίκη, ότι η σύζυγός μου αρνητικοποιήθηκε και έτρεξε να μας το ανακοινώσει μη μπορώντας να περιμένει μέχρι το πρωί που θα γίνονταν επίσημα.
Ακόμη δεν ξεχνώ την καθαρίστρια (κ. Ελένη εύχομαι να απολαμβάνεις τη σύνταξή σου), η οποία πρώτη κάθε πρωί, έμπαινε στους θαλάμους χωρίς κανένα φόβο, μας έφερνε τα νέα από τον έξω κόσμο και μου έλεγε ‘ σήμερα σε βλέπω ακόμη καλύτερα, μην ανησυχείς, θα βγεις σύντομα’.
Επίσης δεν ξεχνώ (παρόλο που δε θυμάμαι τα ονόματα, αλλά δεν έχει σημασία, αφού Αυτός που βλέπει τα πάντα, γνωρίζει) τις εξαιρετικές μαγείρισσες και το προσωπικό που μας έφερνε το φαγητό , όπου καθημερινά με ρωτούσαν ‘τι προτιμούσα να φάω, από αυτά που επιτρέπονταν ’ , κάνοντάς με να ξεχνώ πού βρισκόμουν και να νομίζω ότι ήμουν σε σουίτα ξενοδοχείου .
Βλέποντας το εξιτήριο του Νοσοκομείου του 2020 που έχω κρατήσει , μετά από 20 ημέρες νοσηλείας ( με σημειωμένο το κουτάκι βελτίωση, όχι το κουτάκι ίαση) και σκεπτόμενος και τα όσα ακολούθησαν μετά, όπου μας απαγορεύονταν να βγούμε από το σπίτι, σύμφωνα με τις οδηγίες και τα πρωτόκολλα που υπήρχαν τότε, θυμάμαι τους συγγενείς, φίλους, γνωστούς και αγνώστους, που μας έφερναν και μας άφηναν φαγητό στην πόρτα και άλλα πράγματα που ήταν απαραίτητα, διανύοντας χιλιόμετρα, παρ’ όλους τους περιορισμούς που υπήρχαν στις μετακινήσεις και σταματώ εδώ με το παρελθόν, γιατί βλέπω ότι ο υπολογιστής πάει να βγάλει δάκρυα και θα μου σβήσει.
Σήμερα σχεδόν έξι χρόνια μετά, όπου χρειάστηκε και πάλι να επισκεφθώ το Μαμάτσειο, συνάντησα έναν χειρούργο ( κ. Ιωάννη Πατέρα) , ο οποίος χωρίς να με έχει δει ποτέ στη ζωή του, μόλις εξέτασε ιατρικά την περίπτωσή μου, μου έδωσε ένα χαρτί και μου είπε ‘ έλα αύριο να σε χειρουργήσω’. Η έκπληξή μου για την τόσο γρήγορη ανταπόκριση ενός ιατρού Δημόσιου Νοσοκομείου τεράστια !
Την επόμενη προσήλθα στο Νοσοκομείο για την επέμβαση, όπου κατά την παραμονή μου για την εισαγωγή στο χειρουργείο, έχοντας κάπως κουραστεί με την αναμονή (Ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθε τάς ψυχάς ὑμῶν ), διαπίστωσα ότι μάλλον θα ήμουν ο τελευταίος που θα χειρουργούνταν, βλέποντας και τη σοβαρότητα των περιστατικών που προηγούνταν , σκεφτόμουν ότι μεσημεριάτικα θα συναντούσα ένα γιατρό με το νοσηλευτικό προσωπικό κουρασμένο και με το μυαλό να πάει σπίτι του για ξεκούραση.
Αντί γι΄ αυτό συνάντησα ένα γιατρό που με περίμενε και μου είπε χαριτολογώντας ‘ άντε που είσαι ‘ , σα να έφταιγα εγώ που άργησα , το δε νοσηλευτικό προσωπικό με περίσσια ευγένεια και ενέργεια με προετοίμασε, προσπαθώντας παράλληλα να εξαλείψει κάθε ανησυχία μου.
Μετά την επέμβαση , βλέποντας όλους αυτούς τους ανθρώπους που ήταν στο χειρουργείο, να συνεχίζουν να εργάζονται, να μου δίνουν αναλυτικές οδηγίες για το τι έπρεπε να κάνω, σκέφτηκα ότι το να κόβουν και ράβουν καθημερινά δεκάδες ανθρώπινα σώματα, πέρα από τις γνώσεις που έχουν , την εκπαίδευση που έλαβαν, ακόμη και τη συνήθεια τέτοιων καταστάσεων, έχουν λάβει δώρο Θεού, που αξιοποιούν κατά τον καλύτερο τρόπο.
Στο καινούργιο εξιτήριο που πήρα Μάιος 2026 , είδα πάλι σημειωμένο το κουτάκι βελτίωση.
Αυτά για να μην κουράσω περισσότερο.
Με απέραντο σεβασμό, εκτίμηση και ευγνωμοσύνη
Σε όλους όσους εργάζονται στο Μαμάτσειο Νοσοκομείο Κοζάνης
( Διοίκηση – Ιατρικό – Νοσηλευτικό προσωπικό – όλες οι άλλες Ειδικότητες και Άπαντες όσους μοχθούν και φροντίζουν καθημερινά για την υγεία μας )
Ένας δημότης Χ.Τ. …
Υ.Γ.1. Παρόλο που δεν θέλω να το χαλάσω, δεν μπορώ να μην αναφέρω το περιστατικό με την επίσκεψη Βουλευτή στο Νοσοκομείο, προκειμένου να συναντήσει φιλικό του πρόσωπο που νοσηλεύονταν. Η ενέργεια του Βουλευτή ανθρώπινη, η κινητοποίηση πάνοπλων αστυνομικών και κάποιων παρατρεχάμενων για να εισέλθει ο Βουλευτής στο χώρο του Νοσοκομείου, τουλάχιστον υπερβολική. Ξέρω, θα μου πείτε ότι είμαι εκτός πραγματικότητας, αιθεροβάμων, σε ποια χώρα ζω, κ.λ.π.. Σκέψη της στιγμής, πόσο πιο απλά και καλά θα ήταν τα πράγματα, εάν συνειδητοποιούσαμε , ‘ότι ο ίδιος τάφος μας περιμένει όλους εναγωνίως’ και ότι η όποια επίσκεψη στο Νοσοκομείο ίσως απλά παρατείνει τη δυνατότητα να ακουμπήσουμε έστω και λίγο στον παρόντα κόσμο.
Υ.Γ.2. Αντιλαμβάνομαι ότι όλοι αυτοί οι εργαζόμενοι στο Νοσοκομείο δεν έχουν ανάγκη τον έπαινο, άλλωστε τους αποδώσαμε τα εύσημα κατά την περίοδο της πανδημίας, δείχνουν όμως ότι κάτι σωστά λειτουργεί σ’ αυτό τον τόπο. Μήπως θα πρέπει ο καθένας μας από το πόστο του και ειδικά αυτοί που διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα, να φροντίσουν να ενισχύσουν όλες αυτές τις Υποδομές που είναι απαραίτητες και προσφέρουν τα μέγιστα καθημερινά σε όλους μας, από το να σπαταλούνται άσκοπα χρήματα σε τραλαλά , παρουσιάσεις, εκδηλώσεις και δράσεις που δεν προσφέρουν τίποτα και έχουμε μπουχτίσει (δεν ξέρω γιατί έρχεται στο μυαλό μου, ο δικηγόρος που φορούσε γραβάτες Αρμάνι στα Δικαστήρια, ενώ του έλειπαν τα προς το ζην).
Υ.Γ.3. Συγχωρέστε μου τον αυθορμητισμό, τα λάθη και τις αναφορές, είναι η πρώτη μου δημοσίευση και ίσως και τελευταία μου (μάλλον το πέρασμα από το Νοσοκομείο και το Νεκροταφείο, είναι στη ζωή εποικοδομητικά και αναπόφευκτα) .
