Η 15ετής οδική απομόνωση, ο εμπαιγμός των αναπτυξιακών προγραμμάτων από την Περιφέρεια και ένας 10ετής δικαστικός Γολγοθάς σφραγίζουν τη μοίρα του στολιδιού των Πιερίων.
ΚΑΤΑΦΥΓΙ ΚΟΖΑΝΗΣ – Σε μια δραματική αλλά προδιαγεγραμμένη απόφαση προχωρά η διοίκηση του «Hotel Katafigi», ανακοινώνοντας την οριστική αναστολή της αυτόνομης λειτουργίας του. Το ορεινό θέρετρο, που χτίστηκε με όραμα στα 1.500 μέτρα υψόμετρο για να αποτελέσει τον απόλυτο προορισμό εναλλακτικού τουρισμού στα Πιέρια Όρη, λυγίζει οριστικά μετά από 15 χρόνια συνεχών οδικών αποκλεισμών, καθιζήσεων, πολιτικού εμπαιγμού και κρατικής αδιαφορίας. Η επένδυση, η οποία για χρόνια διαφήμιζε την Κοζάνη και τη γενέτειρα του Ζορμπά σε όλη την Ελλάδα, οδηγήθηκε σε οικονομικό στραγγαλισμό. Υπαίτιος δεν είναι η έλλειψη επιχειρηματικής στρατηγικής, αλλά η πλήρης κατάρρευση του οδικού δικτύου Βελβεντό – Καταφύγι, σε συνδυασμό με τις μεθοδεύσεις του κρατικού μηχανισμού που λειτούργησε ως εξολοθρευτής της ίδιας της επένδυσης.
Τα αναπτυξιακά προγράμματα ως «ταφόπλακα» της επιχείρησης
Η μεγαλύτερη ειρωνεία και το πιο οδυνηρό πλήγμα για το «Hotel Katafigi» ήρθε μέσα από τα ίδια τα εργαλεία που υποτίθεται ότι θα στήριζαν την ανάπτυξή του. Η ένταξη του ξενοδοχείου σε αναπτυξιακά προγράμματα ενίσχυσης μετατράπηκε τελικά στην οριστική «ταφόπλακα» για το μέλλον του. Σε ένα πρωτοφανές σκηνικό επιχειρηματικής εξόντωσης, οι ίδιοι υπηρεσιακοί και πολιτικοί παράγοντες που ενέκριναν αρχικά την επενδυτική πρόταση, βασιζόμενοι στο κύρος και τη διοίκηση της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας, ήρθαν στο τέλος να την απορρίψουν. Η Περιφέρεια, αντί για αρωγός, μετατράπηκε στον τελικό εκτελεστή μιας νόμιμης και ελπιδοφόρας προσπάθειας. Ένας σιωπηλός εχθρός, η κρατική ισχύς και η δικαστική τυφλότητα Πίσω από την οικονομική κατάρρευση κρύβεται ένας πολυετής, ψυχοφθόρος δικαστικός αγώνας. Για περισσότερα από 10 χρόνια, η διοίκηση του ξενοδοχείου βρισκόταν σε μια άνιση, εξαντλητική μάχη, διεκδικήσεις το αυτονόητο δικαίωμα της αποζημίωσης για τις τεράστιες απώλειες που υπέστη από την ανικανότητα του κράτους να συντηρήσει τις υποδομές πρόσβασης.
Απέναντι στην επιχείρηση στάθηκε το ελληνικό κράτος, λειτουργώντας ως ένας «σιωπηλός εχθρός». Αποδείχθηκε μια απολύτως άνιση μάχη απέναντι στην τυφλή κρατική ισχύ, η οποία φάνηκε να επηρεάζει και να καθοδηγεί μέχρι και τα γρανάζια της ίδιας της δικαιοσύνης. Σε αυτό το δίκτυο πιέσεων, ούτε τα δικαστικά σώματα της Κοζάνης αλλά ούτε και της Θεσσαλονίκης ανταποκρίθηκαν στην αίτηση αποζημίωσης, αφήνοντας την επιχείρηση εντελώς απροστάτευτη και δικαστικά αποκλεισμένη απέναντι στην καταστροφή.
Η μακροχρόνια αυτή συνδυαστική επίθεση έπληξε θανάσιμα τη βιωσιμότητα του «Hotel Katafigi»: Ακύρωση του τουριστικού προϊόντος: Η πρόσβαση με συμβατικά αυτοκίνητα κατέστη αδύνατη ή εξαιρετικά ριψοκίνδυνη για το μεγαλύτερο μέρος του έτους, λόγω των ανεπίλυτων κατολισθήσεων. Επιχειρηματική ομηρία: Η απόρριψη των εγκεκριμένων κονδυλίων από την Περιφέρεια στέρησε από την επιχείρηση την απαραίτητη ρευστότητα για να αντιμετωπίσει τις κρίσεις
Καθεστώς αναγκαστικής αδράνειας: Η επιχείρηση αναγκαζόταν να παραμένει κλειστή, καθιστώντας τα πάγια έξοδα και τις υποχρεώσεις της μη βιώσιμες. «Αντέξαμε τους σκληρούς χειμώνες του βουνού, αλλά είναι αδύνατο να παλέψεις με έναν σιωπηλό και πανίσχυρο εχθρό. Για 15 χρόνια το κράτος μας έκοβε τον δρόμο. Οι ίδιοι άνθρωποι της Περιφέρειας που μας ενέκριναν στα προγράμματα, μας έριξαν τελικά τη χαριστική βολή απορρίπτοντάς μας. Και για 10 χρόνια τα δικαστήρια Κοζάνης και Θεσσαλονίκης μας έκλειναν την πόρτα, αποδεικνύοντας ότι η κρατική ισχύς λυγίζει ακόμα και τη δικαιοσύνη. Το αποτέλεσμα σήμερα είναι μια κατεστραμμένη επένδυση ζωής και ένα απομονωμένο χωριό», αναφέρει με βαθιά πικρία η διοίκηση της επιχείρησης.
Το κλείσιμο του «Hotel Katafigi» αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στον ορεινό τουρισμό της Δυτικής Μακεδονίας και αποτελεί το πιο τρανταχτό, μελανό παράδειγμα για το πώς ο κρατικός μηχανισμός, η διοικητική αυθαιρεσία και η δικαστική δυσλειτουργία εξοντώνουν μεθοδικά την υγιή επιχειρηματικότητα στην ελληνική επαρχία.
