Η χθεσινή απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Εορδαίας για αίτημα, μεταξύ άλλων, παράτασης λειτουργίας των λιγνιτικών μονάδων τουλάχιστον μέχρι το 2035, μετά από σχετική εισήγηση του Δημάρχου Π. Πλακεντά, μοιάζει περισσότερο με πολιτική διακήρυξη εσωτερικής κατανάλωσης παρά με διεκδίκηση που έχει πραγματικές πιθανότητες υλοποίησης. Κι αυτό γιατί όλο το προηγούμενο διάστημα – και κυρίως τα τελευταία δύο χρόνια – όταν αρκετοί ακόμη – μεταξύ αυτών κι η στήλη – προειδοποιούσαν, φώναζαν και κατήγγειλαν τον εμπαιγμό της κυβέρνησης σε ό,τι αφορά τις δεσμεύσεις για δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και πραγματική αναπτυξιακή μετάβαση της περιοχής, κάποιοι άλλοι «πετούσαν χαρταετό», επιμένοντας αποκλειστικά σε μια επικοινωνιακή διαχείριση της κατάστασης και σε μια διαρκή αναμονή υποσχέσεων που ποτέ δεν μετατράπηκαν σε πραγματικότητα. Κανείς φυσικά δεν περίμενε «επαναστάσεις». Όμως υπήρχε χώρος για μια διαφορετική στρατηγική πίεσης. Για πιο συστηματικές κινήσεις, για σταδιακή κλιμάκωση αντιδράσεων, για πρωτοβουλίες που θα έδειχναν ότι η περιοχή δε διαμαρτύρεται απλώς λεκτικά αλλά χτίζει βήμα – βήμα πραγματική πολιτική πίεση προς την κυβέρνηση. Σήμερα, με την απασχόληση να καταρρέει και με την κοινωνία να αντιλαμβάνεται πλέον πως η επόμενη μέρα δεν έχει ούτε σχέδιο ούτε σαφή προσανατολισμό, οι ίδιες αυτές φωνές επιστρέφουν με την ίδια ακριβώς συνθηματολογία. Εκπληρώνοντας περισσότερο μια πολιτική και θεσμική υποχρέωση αντί να επιχειρήσουν να διαμορφώσουν ένα πραγματικά συγκροτημένο και κλιμακούμενο μέτωπο πίεσης, εκφράζουν απλά τη δυσαρέσκειά τους με ψηφίσματα και τέτοιου τύπου αποφάσεις. Κι ίσως τελικά αυτό να είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα της περιοχής όλα αυτά τα χρόνια. Ότι η συντριπτική πλειοψηφία διαφωνούσε με τη βίαιη απολιγνιτοποίηση, αλλά ελάχιστοι πίστεψαν πραγματικά πως έπρεπε να συγκρουστούν ουσιαστικά για να την αποτρέψουν ή έστω να διαπραγματευτούν, για λογαριασμό της τοπικής κοινωνίας, με όρους win-win με την κυβέρνηση και την ΔΕΗ ώστε όλες οι πλευρές να είναι κερδισμένες.
«Και τώρα τι κάνουμε;», θα αναρωτηθούν κάποιοι. Η απάντηση προφανώς δεν είναι εύκολη. Γιατί όταν ζητούσαμε παρατάσεις πριν από δύο και τρία χρόνια δεν τις πήραμε, είναι προφανές πως σήμερα τα περιθώρια είναι ακόμη πιο περιορισμένα. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η περιοχή πρέπει απλώς να παρακολουθεί παθητικά τις εξελίξεις. Σημαίνει πως ήρθε η ώρα να αλλάξει συνολικά η στρατηγική διεκδίκησης. Λιγότερα συνθήματα, λιγότερες «ηρωικές» δηλώσεις εκ των υστέρων και περισσότερη οργανωμένη, επίμονη και στοχευμένη πίεση για όσα μπορούν ακόμη να σωθούν ή να διεκδικηθούν για την επόμενη μέρα της Δυτικής Μακεδονίας.
Μέχρι τότε, κάπου ανάμεσα στον λιγνίτη, τις κλειστές μονάδες και τις χαμένες θέσεις εργασίας, όσοι, τουλάχιστον, είναι από την περιοχή της Εορδαίας, ας παρηγορηθούν με τα τουριστικά πακέτα «αλληλεγγύης», με εκπτωση 20%, για κάποιο ταξίδι στην Ιθάκη (δείτε εδώ), προσπαθώντας, ταυτοχρόνως, να κατανοήσουν, από εκείνους που τους διοικούν, ποιο ακριβώς είναι το σχέδιο για την επόμενη μέρα.
Η Χύτρα
